menu

Hier kun je zien welke berichten Bart als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Beach House - Bloom (2012)

4,5
Begin 2010 verscheen 'Teen Dream'. Een plaat die mij na een aantal luisterbeurten meteen vastgreep. De zang van Victoria, de trage, bombastische drums, het melancholische orgel. Ik draaide niet anders dan dat album en bombardeerde het meteen tot 'Plaat van het jaar' (dat uiteindelijk ook zo bleek te zijn). Ik gaf de plaat maar liefst 4,5* hier op MusicMeter.

Nu terugkijkend, zie ik dat ik wellicht iets té positief ben geweest over deze plaat. Ik vind het nog steeds een geweldige plaat, maar lang niet alle nummers weten me nu nog te raken. Uiteindelijk blijven er van die plaat misschien nog drie, vier echt sterke nummers over: 'Zebra', 'Norway', 'Used To Be' en '10 Mile Stereo'. Maar destijds was ik er van overtuigd dat Beach House met 'Teen Dream' hun meesterwerk hadden gemaakt.

Totdat ik 'Bloom' hoorde.

Opnieuw viel me op, dat de plaat even op me in moest werken - dat was bij 'Teen Dream' ook zo. Eerst dacht ik: dit haalt de kwaliteit van het vorige album niet. Maar naarmate ik de plaat vaker beluisterde, hoorde ik dat het 'Teen Dream' wel degelijk overtrof. De sfeer is weliswaar hetzelfde, maar toch verschilt 'Bloom' met de voorganger.

'Bloom' bevat veel meer up-tempo-nummers. Er is ook veel meer plaats voor vrolijkheid. Zo'n nummer als 'Wild' bijvoorbeeld. Het is heerlijk dansbaar en ik word er vrolijk van. Of het geweldige 'New Year': opnieuw vrolijkheid! De krachtige, lijzige stem van Victoria, de prachtige rol voor de drums op 1:40. Heerlijk.

En dan is er nog 'Troublemaker' dat misschien nog het meest aansluit op 'Teen Dream'. Dat intro gaat door merg en been. Orgel, drums, snerpende gitaar. Kippenvel. Maar het meest opvallende nummer is natuurlijk 'Irene', dat opvalt door zijn lengte. Acht minuten. Weg vrolijkheid: het is zwaar, loom, melancholisch nummer dat stoelt op één zin dat alsmaar wordt herhaald: 'It's a strange paradise'. Nergens verlies ik mijn aandacht bij dit nummer. Op drie minuten wordt de spanning opgebouwd met een heerlijk tussenstuk voor de drums. Langzaam brengt het orgel er melodie in. Wow!

En dan heb ik nog niets eens gehad over het wonderschone 'Wishes', het verstilde 'On the Sea' of 'The Hours', dat zo fijn begint met de samenzang (dit doet aan 'Norway' denken) en natuurlijk de sterke single 'Myth'. Geen enkel minpunt? Alleen aan 'Lazuli' moest ik wennen, maar toen ik het nummer vanochtend opnieuw luisterde, viel het wél goed.

Kortom: alle tien goed! En op dit moment ga ik gewoon weer zeggen: 'Plaat van het jaar'!

Belle and Sebastian - Belle and Sebastian Write About Love (2010)

Alternatieve titel: Write About Love

4,0
Whoei! En het luisteren gaat hier beginnen!

'I Didn't See It Coming' was natuurlijk al een tijdje te beluisteren via het speciaal gemaakte filmpje op YouTube, maar deze albumversie verraste mij toch weer! Het klinkt nog frisser, nog vrolijker! Een heerlijke melodie, met prachtige gitaarbegeleiding! Zeer, zeer fijn! En dan die lekkere synthesizer en plotseling de stem van Stuart en dan die samenzang. Belle & Sebastian zijn terug! - dat is wat ik wilde uitroepen!

Het tweede nummer, 'Come on Sister', begint ook weer zo lekker vrolijk. Drums, opnieuw synthesizer. De stem van Stuart. Je wilt meteen meeklappen, meetikken met je voeten. Wat een mooi nummer met dit trieste weer. De zon begint hier te schijnen hoor!

Bij 'Calculating Bimbo' wordt even gas teruggenomen. Lome klanken komen uit de speakers. Een relaxt nummer, waarin de mooie stem van Stuart écht goed tot zijn recht komt. Mooi is de samenzang aan het eind van het nummer.

'I Want The World To Stop' draaide ik al weken non-stop. Wat een heerlijk nummer. Het ritme, de samenzang, de lekker stampende drums. De tekst - laten we die niet vergeten. Erg mooi. De albumversie klinkt eigenlijk precies hetzelfde als de versie in het filmpje op YouTube. Geen verrassingen dus, maar dit nummer blijft mooi, zo mooi!

'Little Lou, Ugly Jack, Prophet John' is weer een trager nummer. Het klinkt wat meer soul-achtig. Opnieuw de rustige drums. Opeens is daar naast de warme stem van Stuart een andere zangstem. Een vrouw - het is niet Sarah Martin. Maar het blijkt Norah Jones te zijn - een opvallende combinatie, vind ik!

En dan in 'Write About Love' opnieuw een gastzangeres. Het is de actrice Carey Mulligan die ook over een fijne stem blijkt te beschikken. Een mooi nummer dat alsmaar beter wordt, vind ik. Eerst moest ik er erg aan wennen - maar ook dit nummer nestelt zich langzamerhand in mijn hoofd. De melodie klinkt ook alweer vertrouwd!

'I'm Not Living In The Real World' begint ook erg opgewekt. Een kakofonie aan klanken en gezang. Ik heb Belle & Sebastian niet eerder zo gehoord - het klinkt (de mannen die samen zingen, het 'oe-hoe-oe-hoe' - bijna Beatlesque.

In 'The Ghost Of Rockschool' is dan opeens wel weer het typische geluid van de band te ontdekken. Lekker vertrouwd en er zijn weer blazers! Altijd fijn in een nummer van Belle & Sebastian!

De eenvoud vinden we terug in 'Read The Blessed Pages'. Wonderschoon. Een akoestische gitaar, de stem van Stuart. Meer lijkt niet nodig te zijn om een mooi nummer te maken. Maar dan is er daar opeens de dwarsfluit van Sarah Martin. Een prachtige sfeer wordt er neergezet. En ze zingt ook weer even mee. Fijn!

'I Can See Your Future' klinkt als een vroeg nummer van de band. De trompetjes, de roffelende drums. De zweverige zang. En de vioolbegeleiding. Het had zeker niet mistaan op 'If You're Feeling Sinister', zeker niet.

En dan is daar al het slotnummer, 'Sunday's Pretty Icons'. Donkere zang, elektrische gitaar. De synthesizer krijgt weer ruim baan in dit nummer. Dit zorgt nog voor een beetje een luchtige noot. Maar het is vooral melancholie wat dit nummer uitstraalt, vind ik.

Wat mij betreft worden de verwachtingen zeker ingelost. Ik kan nu echt zeggen dat ze terug zijn. Het album bevat bij de eerste luisterbeurt al prachtige nummer en dan moet ik ze nog verder gaan ontdekken door ze keer op keer te gaan beluisteren. Er is de typische Belle & Sebastian vrolijkheid op dit album te vinden (voornamelijk in het begin van het album), maar er is ook weer de enige melancholie - dat is ook één van de redenen waarom ik hun platen zo graag beluister.

En nu maar snel op naar de tweede luisterbeurt! Ik kan wéér niet wachten.

Savages - Silence Yourself (2013)

4,5
En dan nu de aanvulling op mijn eerdere bericht. Intussen heb ik de andere nummers ook beluisterd. Het blijkt belangrijk dat je het album in zijn totaliteit hoort. Er zit een prachtige opbouw in.

Over de eerste nummers heb ik al veel gezegd. Nummer vier ('Strife') en vijf ('Waiting for a Sign') liggen in de lijn van de eerste nummers op het album. Zware drums, lange gitaarmelodieën, nadrukkelijke bass. De eerste nummers vind ik zo nu en dan theatraal (dat komt vooral door de zang van Beth, maar ook door de teksten), qua lengte vallen ze ook op (een stuk langer dan de latere nummers), de nummers kennen een echte opbouw.

Na het instrumentale 'Dead Nature' verandert de sfeer op het album. Dit nummer fungeert echt als een scheidslijn. Wat volgt zijn korte, puntige nummers die muzikaal sterk op elkaar lijken (sterke gitaarrifjes, stampende drums, veel herhaling in de tekst ('She Will / She Will / She Will' of 'You Have No Face / You Have No Face') - de nummers ademen één en al punk uit.

En dan dat slotnummer 'Marshal Dear'. God-nog-aan-toe. Wat mij betreft het hoogtepunt. Ineens slaat de sfeer weer op. Geen korte, puntige nummers, maar een traag nummer. Het fantastische pianospel in het intro (bijna filmisch), de trage drums. Je vraagt je af of dit nummer wel op deze plaat hoort.

Hoe kun je dit rijmen met de eerdere nummers, maar ik ga me over. Het nummer is fantastisch, vooral het moment waarop een klarinet invalt. Eerst denk je nog dat een gitaar aan het scheuren is, maar nee, het is het blaasinstrument. Je verwacht het niet. Dit nummer raakt me; het is een geweldig slot van een prachtig album. En ik hoop maar één ding: hopelijk gaat het tweede album van Savages verder waar 'Marshal Dear' stopt.

Ik zet in met 4,5*. Even kijken hoe de luisterbeurten zich de komende weken gaan ontwikkelen.

The Walkmen - Heaven (2012)

3,5
Het album staat nu bijna een week op. Het is een ingetogener album geworden; het middenstuk (nummer 5 en 6) klinkt zelfs zeer verstild. Dat is gewaagd, want een nummer als 'Line By Line' verwacht je misschien eerder als slotnummer, maar het valt goed.

Eerder schreef ik al dat ik zeer gecharmeerd ben van de drummer van de band. Als je kijkt naar de nummers die ik nog veel van ze draai, dan zijn dat de nummer waarin hij de boventoon voert. 'The Rat', 'On the Water', 'In the New Year', 'Blue as Your Blood', 'Woe is Me'.

Dat laat meteen zien dat ik zelden tot nooit een geheel album van The Walkmen draai; ze zijn voor mij meer een band met een aantal sterke nummers. Dat geldt, denk ik, ook voor dit album. Ik vraag me af of ik over een tijd nog het volledige album draai. Ik denk het niet. Ik denk dat ik, net als bij de vorige albums, een paar sterke nummers eruit pik en die dan draai.

Dat is dus ook de reden, waarom ik de drummer zo mis op dit album. De nummers die ik noemde, geven me weer even energie. Natuurlijk zijn er tal van nummers waarop de drums een rol spelen, maar ze zijn niet overheersend. Dit is ook een album dat je juist in zijn totaliteit moet gaan beluisteren. Dat is dan wel weer knap gedaan. Een nummer als 'Heartbreaker' is misschien nog goed los te zien. Of 'Heaven' (al krijg ik daar soms iets teveel een U2-gevoel bij). Ze zouden prima passen in mijn rijtje met nummers.

Ondanks dat het voor mij dus niet het perfecte album is van The Walkmen, draai ik de plaat toch dagelijks. Dat zegt ook wat. De opener 'We Can't Be Beat' vind ik trouwens ook zeer sterk (ik kan al bijna meezingen). Ik begin met 3,5*. De komende weken zullen uitwijzen of er een verhoging in zit.