menu

Hier kun je zien welke berichten Poles Apart als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Al Jardine - A Postcard from California (2010)

2,0
De enige (originele) Beach Boy die tot voor kort nog geen solo album uitgebracht had is Al Jardine. Een beetje de "nobody" van de band, de (ritme)gitarist die zich altijd keurig netjes gedroeg, nooit aan de drank of drugs zat en zelfs in de beginjaren van de band even de groep verliet om z'n opleiding tot tandarts te voltooien en vervangen werd door David Marks.

Diezelfde Jardine toert nu al jaren met z'n eigen band, met daarin o.a. twee van z'n zoons, en twee dochters van Brian Wilson. Een live-album werd al uitgebracht, een "echt" studio-album echter ontbrak nog, ondanks dat het al een jaar of 4 geleden aangekondigd werd.

Jardine bleef er maar aan schaven, dingen veranderen, opnieuw opnemen en aanpassen. De vraag is of dat echt nodig was, gezien het merendeel van de songs op deze plaat al stokoud is en/of al eerder opgenomen werd, hetzij door Jardine zelf dan wel door the Beach Boys. Deze nieuwe versies halen nergens het niveau van de originele opnames.

"A Postcard from California" is een aangename, risicoloze, ontspannen en vederlichte plaat geworden. Dit is precies wat je van een Al Jardine album verwachten mag, gezien z'n karakter en verleden, in die zin stelt het dus zeker niet teleur. Toch geef ik maar 2 sterren, aangezien het nergens echt weet te boeien of verrassen.

De man is nooit een echte songschrijver geweest, hij moest het van z'n professionele instelling en herkenbare stemgeluid hebben, z'n bekendste bijdrage aan een Beach Boys plaat naast het folk-achtige "Lookin' at Tomorrow (A Welfare Song)" op "Surf's Up", is een deel uit de "California" trilogie, "California Saga: California" (zie "Holland"), een nieuwe versie hiervan staat ook op deze plaat, met vocale medewerking van Neil Young, Stephen Stills en David Crosby.

En daar komen we meteen bij een ander belangrijk punt aan: Jardine heeft een karrenvracht aan gasten gevraagd om op dit album mee te doen, buiten de genoemde heren Young, Stills en Crosby zijn dat o.a Flea van de Red Hot Chili Peppers, Gerry Beckley, Dewey Bunnell (van de band America), Steve Miller en Glen Campbell. Ze nemen een bescheiden rol in op de achtergrond, zonder dominant te worden of willen zijn. Voor eens mag Jardine de hoofdrol spelen en de sfeer is gemoedelijk.

"Don't Fight the Sea" (een cover van een Terry Jacks nummer) is het beste nummer, en ook het meest interessante, Carl Wilson, Brian Wilson, Mike Love en Bruce Johnston zijn er allemaal op terug te horen, alleen Dennis Wilson ontbreekt, verder is het onmiskenbaar een Beach Boys song.

De band nam zo'n dikke 30 jaar geleden al eens een ruwe demo versie van dit nummer op, maar het bleef al die tijd op de plank liggen, vandaar dat ook de stem van de in 1998 overleden Carl Wilson te horen is.