Een waardig slotstuk van Hazlewood's imposante carrière, die qua albums hoogtepunten kent als "Trouble Is A Lonesome Town", "Cowboy In Sweden", "Requiem For An Almost Lady" en "The Very Special World Of...". Voordat hij zelf ging zingen had hij er al wat jaren als songschrijver en producer opzitten. Van vele markten thuis dus.

Natuurlijk wordt het niveau van die albums hier niet gehaald, maar toch geeft "Cake Or Death" een goed beeld van wat de man zo uniek maakte, de verhalende songs over markante figuren, de (ietwat) bombastische arrangementen met verrassende wendingen, de soms grappige en dan weer maatschappijkritische teksten ("Baghdad Knights"), al dan niet in dezelfde song, enz.

De destijds doodzieke Hazlewood wist toen hij aan dit album werkte dat het z'n laatste zou worden, en hij had vrede met z'n lot, en, het moet gezegd, hij klinkt op deze plaat heel ontspannen en zeker niet 'gesloopt' of triest.

Kleindochter Phaedra (8 jaar op dat moment) zingt "Some Velvet Morning", Hazlewood legt uit dat het meisje dacht dat het nummer speciaal voor haar geschreven was ("Phaedra is my name...."), terwijl het natuurlijk al een grote hit was voor Lee en Nancy Sinatra in 1967/1968, het past allemaal goed in de sfeer van dit album, dat terugkijkt, vooruitkijkt en voor mij persoonlijk aantoont dat Hazlewood zonder twijfel tot de grote heren behoort, zie hem als een soort kruising tussen Phil Spector en Johnny Cash, met een hoge dosis originaliteit.

De tekst van afsluiter "T.O.M. (The Old Man)" spreekt boekdelen over het concept van deze plaat:

Have you seen the sun?
It still hangs in the sky.
Have you seen the birds?
They still know how to fly.
Have you seen the rivers?
They still float to the rim.
Have you seen the old man?
He knows all about them.
And have you seen the lovers?
They still pray for the dark.
Have you seen the kennels?
They still sleep in the park.
Have you seen the mountains?
They still hug the snow.
And have you seen the old man?
He's ready to go.