Over de doden niets dan goeds enzo, Andy Gill is immers pas overleden, maar deze, wat nu blijkt, zwanenzang van de Bende van Vier, feitelijk dus Gang of One, is een dikke zever plaat.

Afgelopen jaar uitgebracht maar zo gedateerd als de neten... Denk U2's "Get On Your Boots" opgenomen door een Linkin Park-tribute band, maar dan nog 126 keer slechter. Een afschuwelijke electronische prutsound, die zo vervelend is dat ik me afvraag waarom ik de hele plaat heb uitgezeten.

Daar waar generatiegenoten als Wire nog volop relevant, fris en gedreven klinken, is deze krampachtige poging daartoe van Gill en kornuiten er eentje om in de vuilbak te kieperen. We herdenken Andy wel met de tijdloze klassieker "Entertainment!".

"White Light" was al een spaars en ingetogen album, deze verzameling hoogwaardige demo's is nog ingetogener. Slechts Clark en z'n akoestische gitaar en mondharmonica. Kaler en persoonlijker kan bijna niet. Meer is er ook niet nodig om te overtuigen. De songs staan stuk voor stuk fier overeind, ook in deze setting. "The Virgin" komt zelfs beter uit de verf in deze demo versie.

Van het drietal nog-nooit-eerder-in-welke-vorm-dan-ook-uitgegeven nummers ("For No One", "Please Mr. Freud" en "Jimmy Christ") vind ik het breekbare "For No One" het meest waardevol. "Please Mr. Freud" doet aan Dylan denken, qua tekst en zangstem (Clark wijkt te veel af van z'n eigen stem). "Jimmy Christ" is een kort en klein miniatuurtje dat verder niet al te veel toevoegt.

Onmisbaar voor de Clark liefhebber als aanvulling op het reguliere album en als losstaande uitgave zonder meer gerechtvaardigd wat mij betreft.

Great Speckled Bird was een country rock bandje gevormd rond Ian & Sylvia (Tyson), voorheen o.m. bekend van het nummer "Four Strong Winds", dat eind jaren zestig opgericht werd. Ze worden op dit titelloze debuut ondersteund door Amos Garrett (lead gitaar), Buddy Cage (steel gitaar), N.D. Smart II (drums), Ken Kalmusky (bas) en David Briggs (piano) en niemand minder dan Todd Rundgren tekende voor de productie.

Dit album, opgenomen in Nashville, en tevens het enige dat ze maakten onder deze naam, was lange tijd niet beschikbaar op CD, en originele vinyl versies waren zeer zeldzaam en dus prijzig, omdat er destijds maar enkele examplaren van verkocht werden. Enkele jaren geleden werd het dan eindelijk op CD uitgebracht, maar nog steeds is het een bij velen onbekend album.

Het was de hoes die mijn aandacht trok (het gebruikte lettertype heeft wat weg van dat gebruikt op de hoes van "Buffalo Springfield Again"), en na diverse luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat het een album is dat perfect past bij John Phillips' "John, The Wolfking Of LA" uit 1969, beide platen hebben een ontspannen country/folk rock sound, en vooral het gitaarwerk van Garrett mag er wezen.

Fijn plaatje voor mensen die een zwak hebben voor John Phillips, Poco, the Nitty Gritty Dirt Band, Dillard & Clark, Gram Parsons & Emmylou Harris, the Flying Burrito Brothers, Johnny & June Carter Cash etc.