Ja, dit is zeker een verrassend en verfrissend album, Rieley drukte een grote stempel op de koers die the Beach Boys begin jaren '70 voeren, hij wilde liever ook niet als manager gezien worden, maar meer als creatief adviseur/regisseur. Geen toeval dat de muziek die de band in deze jaren maakte bijzonder geslaagd is vanuit een artistiek oogpunt beschouwd, echter commercieel gezien grotendeels flopte. Pas jaren later kwam de waardering voor het werk.

Rieley zelf was het die te horen is op "A Day in the Life of a Tree" van het "Surf's Up" album uit 1971. Op dit album neemt hij alle vocale partijen voor z'n rekening, en hier en daar werkt het nog wel, maar zingen kan de man nu eenmaal niet, en dat is het grote gemis op "Western Justice".

Hoewel het niet veel zin heeft blijf ik mezelf afvragen hoe sommige nummers geklonken zouden hebben met bijvoorbeeld een Carl Wilson en/of Al Jardine op zang. Vooral "Much to Discover" had zo op "Surf's Up" gekund, jammer dat Rieley z'n vrienden uit Californië niet te pakken heeft gekregen.

Muzikaal gezien vertoont het inderdaad raakvlakken met Dennis' solowerk ("Stuck (The Circle)" en "Slightly" bijvoorbeeld klinken echt als Dennis nummers), als ook de avontuurlijke sfeer van "Holland" en het melancholische, verlaten karakter van "Surf's Up".

Denk verder ook aan de muziek van mensen als Harry Nilsson, Van Dyke Parks ("Frogs") en Randy Newman ("No Rain But Me").

Alhoewel er dus geen Beach Boys meewerkten aan deze gevarieerde plaat is het wel degelijk een bijzondere en zeer aan te bevelen uitgave voor de volgers/fans van de Amerikaanse band.

Prachtig verzorgde box (inclusief fraai boekwerkje met biografie, zeer veel foto's, interviews en anekdotes) die de jaren van opkomst, succes en ondergang van de excentrieke en knotsgekke Britse producer en songschrijver Joe Meek perfect weergeeft op vier schijfjes.

Het begon allemaal midden jaren '50 en eindigde met de zelfmoord (op 37-jarige leeftijd) van Meek in 1967, uitgerekend op de sterfdag van z'n grote held Buddy Holly.

Voor de verzamelaar is deze omvangrijke collectie onmisbaar vanwege de diverse tracks die nergens anders op te vinden zijn, en voor iedereen die het werk van Meek nog niet kent is het de ideale instapper (al is de set steeds moeilijker te vinden en daardoor ook duurder geworden), omdat ook alle (bekende) hits erop vertegenwoordigd zijn. Denk bijvoorbeeld aan "Telstar" van the Tornados (naar het schijnt het favoriete nummer van de Britse Queen Elizabeth), "Have I The Right" van the Honeycombs, "Johnny Remember Me" van John Leyton en Heinz' "Just Like Eddie". Maar ook materiaal van z'n eigen en volslagen unieke conceptalbum "I Hear A New World" uit 1960 is aanwezig.

117 Tracks maar liefst, chronologisch geordend, en het gaat werkelijk alle kanten op, muzikaal gezien, van pure pop en jazzy dingen, naar psychedelische rock, vreemde space-achtige instrumentals en bombastische ballads en natuurlijk staat er ook wat minder spul op, niet elk nummer hier is het (her)beluisteren waard, maar als geheel verdient de set de vijf sterren zeer zeker, alleen al vanwege de talrijke juweeltjes die voorbijkomen ("Little Baby", om maar eens een nummer te noemen, zou gezongen door Roy Orbison, een wereldhit geweest zijn).

Meek was productioneel gezien door het gebruik van diverse zelfbedachte effecten en technieken en het onafhankelijke karakter van z'n producties z'n tijd ver vooruit, echter door het grote en alsmaar toenemende succes van Britse bands als the Beatles en anderen die nog meer uit de studio wisten te halen en met grotere budgetten konden werken, nam z'n invloed en het succes (en ook de kwaliteit) van z'n werk langzaam maar zeker af. Hij probeerde nog even om mee te gaan met "het nieuwe geluid", maar moest toch afhaken. De man die ooit ver voorop liep, werd ingehaald en achtergelaten. De frustratie sloeg toe, en aangezien hij ook steeds meer problemen ondervond vanwege z'n openlijke homoseksualiteit, zag hij geen andere uitweg dan z'n leven te beëindigen.

Deze box is zo veel meer dan een portret van het genie Meek, het neemt je mee naar een ander muzikaal universum, een andere tijd. Ik heb er een hekel aan om het woord "gedateerd" te gebruiken, maar ik ontkom er hier niet aan, natuurlijk klinkt het allemaal erg gedateerd nu, maar toch, het is en blijft boeien, het is een avontuurlijke en unieke luisterervaring die nooit verveelt, en het resulteert in niets anders dan heel veel respect voor de visie en de bij vlagen krankzinnige en idiote ideeën die Meek had en de manier waarop ze op plaat uitgewerkt werden.

Een binnen een week opgenomen mooi en sfeervol album vol covers van Martyn dat helaas vaak over het hoofd gezien wordt, misschien juist omdat het geen origineel materiaal bevat, ik weet het niet. Het verdient hoe dan ook meer aandacht.

Ik moet bekennen dat ik lang niet alle originele versies van de nummers die Martyn hier onder handen neemt ken, maar hij verdient wat mij betreft bij voorbaat al lof voor het uitkiezen van sommige, nou niet bepaald voor de hand liggende songs (Dead Can Dance, Ben Harper, Portishead). Dat het niet altijd even goed uitpakt is dan het risico dat erbij hoort.

"Small Town Talk" (een nummer van Rick Danko en Bobby Charles), de klassieker "Strange Fruit", Elmore James' "The Sky Is Crying" en "Death Don't Have No Mercy" (van Reverend Gary Davis) komen het best uit de verf, Martyn slaagt er wonderwel in die songs zich eigen te maken.

Hij gaat ook aan de haal met Portishead's "Glory Box", en dat pakt iets minder goed uit, gewoon omdat het hem, net als bijvoorbeeld Randy Newman's "God's Song (That's Why I Love Mankind)" niet zo ligt, hij worstelt ook wat met de teksten, en het lukt hem dan ook niet om er z'n eigen draai aan te geven.

Zeker de moeite waard, alleen al vanwege de goede nummers die ook écht goed zijn, "Strange Fruit" bijvoorbeeld is fantastisch.

Het laatste album dat "Papa" John Phillips opnam, vlak voor z'n dood in 2001. De titel heeft betrekking op de leeftijd die hij helaas net niet heeft weten te bereiken.

Het is een zeer rustig, ontspannen en kalm album, een waardig afscheid voor de man, Phillips is nooit de beste zanger geweest die op deze aardkloot rondgelopen heeft, maar het was uiteraard wel een begenadigd liedjesschrijver.

Diverse nummers die hij al eerder in z'n loopbaan opnam staan hier nog eens op in nieuwe uitvoeringen, zie "California Dreamin'" en "Me and My Uncle" bijvoorbeeld.

"Gram's Song" is een aardige ode aan wie anders dan Gram Parsons, maar deze plaat is vooral geschikt als achtergrond muziek op een mooie zomerdag, het stoort nergens maar weet je ook nergens echt te raken.

Nee, voor wie echt van "Phillips de solo artiest" wil genieten is "John Phillips (John, The Wolfking of L.A.)" uit 1969 (z'n debuut) de beste keuze. Dat blijft een topper eerste klas.