Het is nooit te laat Father, zeker niet voor een plaat als deze.

De mix van de originele CD-release (begin jaren '90) op Sony/Epic klonk een beetje duf, zeker in vergelijking met de LP-versie uit 1977, voor deze heruitgave werd John Hanlon binnengehaald om het album opnieuw te mixen en hij heeft uitstekend werk afgeleverd. Pas nu zijn alle lagen en instrumenten goed en duidelijk te horen. Je kunt dan ook gerust stellen dat zelfs voor degenen die al bekend waren met "Pacific Ocean Blue" deze set verplichte kost is, alleen al vanwege de nieuwe mix.

Het originele album uit 1977 is alleen al goed voor 5 sterren, het overtreft gemakkelijk het merendeel van alle (solo) albums van the Beach Boys (behalve "Pet Sounds" en "Sunflower", zoals hierboven ook al genoemd door Down_By_Law). Natuurlijk was Dennis' stem niet meer zo gevoelig en breekbaar als eind jaren '60/begin jaren '70 (zie "Little Bird", "Forever", "Cuddle Up"), maar hij stort zich met al zijn ziel en zaligheid in alle nummers, en weet de luisteraar daarmee al gelijk te winnen.

De extra toegevoegde nummers op CD1 en het materiaal op CD2 (bestemd voor opvolger "Bambu") zorgen ervoor dat deze heruitgave de boeken in gaat als onmisbaar voor elke serieuze muziekliefhebber. Het is het schoolvoorbeeld van hoe een project als dit aangepakt dient te worden. De samenstelling heeft nogal wat voeten in de aarde gehad (er was behoorlijk wat juridisch getouwtrek) en er is jarenlang aan gewerkt door mensen als Alan Boyd, James Guercio, Gregg Jakobson, John Hanlon en Jon Stebbins.

Van het 'onbekende werk' springen vooral "Tug Of Love" (op het allerlaatste moment afgevallen in 1977), "Cocktails", "Love Remember Me", "Are You Real" en "It's Not Too Late" (een duet met broer Carl Wilson) eruit. Foo Fighters-drummer Taylor Hawkins verzorgt de vocalen op "Holy Man", aangezien Dennis zelf nooit zover gekomen was. Er bestaat ook een versie van dit nummer waaraan Queen's Brian May en Roger Taylor hun medewerking hebben verleend, maar tot op heden is dit nummer nog niet uitgebracht. Het oorspronkelijke idee was om deze 'Queen-versie' als exclusieve single uit te brengen.

Niet voor niets is deze set door diverse muziekbladen (Mojo, Uncut) eind 2008 uitgeroepen tot "Reissue Of The Year". Ik sluit me er graag bij aan.

Waar voorganger "Watcha Gonna Do" nog onevenwichtig was en te veel vullertjes bevatte, is "Waiting for a Song" een klasse beter als geheel, al staan er minder uitschieters naar boven op, de songs zijn over het algemeen van een constanter niveau.

Michelle Phillips en Cass Elliot leveren op de achtergrond inderdaad fraaie bijdrages aan dit album dat veel meer de (bombastische) pop richting op gaat dan het folk- en countryachtige debuut uit 1971. Het doet daarom ook veel meer aan the Mamas & the Papas denken en aan bands als the Zombies, the Beach Boys en the Left Banke.

"Simone" is misschien wel de beste track, en de cover van "You've Lost That Lovin' Feeling" de minste, vooral ook omdat niemand het origineel in de uitvoering van de Righteous Brothers ook maar benaderen kan.

De in Canada geboren en in 2007 overleden Denny Doherty was vooral bekend als lid van the Mamas & the Papas. Van de twee Papas was John Phillips de beste songschrijver, maar Denny Doherty de man met de mooiste stem, hij was het dan ook die de mannelijke leadzang op veel van de bekende hits verzorgde.

Waar Phillips al in 1969 op de proppen kwam met het ijzersterke solo album "John, the Wolfking of L.A.", dat overigens muzikaal gezien in de verste verte niet aan the Mamas & the Papas deed denken, daar duurde het nog ietsje langer voordat Doherty zich op het solo pad bevond. Phillips koos op zijn debuut voor een mix van folk/country en pop, en Doherty doet hier hetzelfde.

De hoes van het album, dat tegenwoordig out-of-print is, legt natuurlijk een link naar de debuutplaat van the Mamas & the Papas, waar ze met z'n allen in een badkuip liggen.

Doherty zou na "Watcha Gonna Do" nog één (echt) solo album maken, en dat is wat constanter dan deze, die nogal uit balans is en teveel matige covers bevat.

De opening is wel klasse, de eerste drie nummers staan als een huis, met het countryachtige "Gathering the Words" als absoluut hoogtepunt, wat mij betreft het mooiste nummer dat Denny ooit solo opnam, het doet af en toe aan Gene Clark denken. Alleen dat nummer maakt het beluisteren van deze plaat al de moeite waard. Voor wie het niet kent, het staat ook op de Mamas & Papas "Anthology" boxset.

De tweede helft van de plaat is een stuk minder, al zijn ook het dromerige "Tuesday Morning" en "Still Can't Hear The Music" nog sterke songs.

Het potentieel was er dan zeker ook om deze plaat net zo goed te laten zijn als Phillips' "Wolfking of L.A.", helaas vind ik de covers (van o.a. Hank Williams en the Beatles) minder geslaagd en ook "Got A Feelin'" haalt het niet bij de Mamas & Papas uitvoering.