Deze komt net als "Stretch" uit 1973, en is van een vergelijkbaar kaliber. De productie is weliswaar ietsje beter, en wat kleurrijker, maar dat geldt helaas ook weer niet voor elke song.

Een paar prima nummers wordt afgewisseld met een groepje faliekante missers (ja, "Ain't No Sunshine" is er één van, "We Could Be Flying" ook). En wat ik van de cover van Caetano Veloso's "Maria Bethania" moet vinden weet ik nog steeds niet. Het is en blijft een rare keuze.

Tot de betere tracks behoren "Cowboy", "All My Love's Laughter" en "The Me I Never Knew".

Als geheel wederom ondermaats. Walker zou zich pas weer her(uit)vinden in 1978, met zijn fascinerende bijdrages aan de comeback-plaat van the Walker Brothers, "Nite Flights" en daarna solo geïnspireerd voor de dag komen met het sterke "Climate Of Hunter" in 1983.

Wederom gevuld met covers, en dit keer redt zelfs Walker's stem de boel niet helemaal. Ik vind z'n stem hier en daar wat geforceerd en ongemakkelijk klinken, Scott zelf lijkt ook niet precies te weten wat hij met dit materiaal moet doen.

Muzikaal gezien is het te slap en gewoontjes allemaal, de arrangementen en begeleiding zijn op dit album flink ondermaats, net als de productie. Aalglad, zacht en risicoloos.

Walker gaat met twee nummers van Mickey Newbury aan de haal, wat op zich gedurfd is, en hoe aardig het eerste nummer ook klinkt ("Sunshine"), de country pop sound (ook weer aanwezig op andere tracks, zoals "That's How I Got To Memphis") past gewoon niet bij hem. Hij is geen Denny Doherty of Glenn Campbell.

Randy Newman's "Just One Smile" is dan een nummer dat Walker wel zou moeten liggen, maar wat er hier uitkomt is bedroevend slecht, alsof de rem erop zit, er had dan ook veel meer in gezeten.

Walker's versie van Goffin & King's "No Easy Way Down" is tenenkrommend slecht, het nummer laat in een dikke 4 minuten horen wat er zo grondig mis is met deze plaat.

Een ander nummer van Mickey Newbury, "Frisco Depot" raakt dan wel de juiste snaar, omdat het ontspannen, bescheiden en warm klinkt, en voor het eerst alle stukjes bij elkaar passen. Prachtig zowaar.

De zang is ook in orde op "Someone Who Cared", en ook dat nummer kan de keuring doorstaan, omdat het neigt naar z'n jaren '60 werk.

Het moet gezegd, Walker's zangpartijen blijven op een aardig niveau op de laatste drie nummers, maar verder slaan zij de plank mis ("I'll Be Home" is veel te zoet), waardoor het eindoordeel nadelig uitvalt.

Een onvoldoende dus.

Die stem, die stem, die prachtige stem van Walker, die zorgt ervoor (in combinatie met de fraaie strijkersarrangementen) dat deze verzameling van film thema's en songs (van o.a. "The Godfather", "Mary, Queen of Scots", "Sunflower", "Pookie" en "They Shoot Horses, Don't They?") niet wegzakt in een mierzoet moeras, en zelfs aan te raden is voor iedereen die z'n vier klassiekers uit de jaren '60 (of het werk met the Walker Brothers) mooi vindt.

Uiteraard niet van hetzelfde constante niveau als dat kwartet, maar hier staan een paar songs op die wel degelijk dicht in de buurt komen (het Morricone-achtige "The Ballad of Sacco and Vanzetti", dat qua sfeer wat lijkt op "The Seventh Seal" van "Scott 4", opener "This Way Mary" en "The Summer Knows" bijvoorbeeld).

Ik zie het nut niet in van een release als deze, heeft de man echt zo'n uitgebreid oeuvre dat een beknopte introductie noodzakelijk is om een beetje een goed beeld te geven? Wat singles en één volledig album met Pink Floyd dat geheel zijn stempel draagt, dan is er nog "Jugband Blues" op de tweede Floyd plaat en twee (en een half) solo (studio) albums, dat is alles. Gemakkelijk en vrij snel aan te schaffen zou je zeggen.

Koop je alleen "The Piper at the Gates of Dawn" dan is de kans groot dat je ook achter z'n solo materiaal aangaat, of andersom. Koop je eerst de verzamelaar "Wouldn't You Miss Me" of "The Madcap Laughs" dan zal "The Piper at the Gates of Dawn" ook spoedig volgen. Lijkt mij tenminste.

Goed, ik ben of was misschien een beetje te streng met m'n kritiek op de samenstelling, het uitkiezen van songs blijft hoe dan ook een subjectief iets, je kunt het eigenlijk nooit goed doen, maar toch, ik denk en vind dat er wat meer uit te halen was, Syd verdient beter.

Van "The Madcap Laughs" ontbreken wat mij betreft al drie, vier hoogtepunten: "No Man's Land", "Late Night", "Long Gone" en ook "Golden Hair". De (slechts!) vier uitgekozen "Barrett" songs zijn dan misschien wel de beste vier van die plaat, iets als "Love Song" of "Rats" had er nog wel bij gemogen, en de keuze om "Opel" geheel links te laten liggen is vreemd en onbegrijpelijk. Het titelnummer behoort tot z'n beste werk. En wat te denken van de Pink Floyd songs "Scarecrow", "Lucifer Sam" en/of "Astronomy Domine"? Ook al is de laatste dan niet volledig en uitsluitend van zijn hand.

Als er dan toch besloten wordt dat er iets nieuws uitgebracht moet worden om Barrett nog eens in de spotlights te zetten (niks mis mee, want het was een fenomenaal artiest!) en tegelijkertijd de kassa weer eens te laten rinkelen, doe het dan op z'n minst goed en zorg voor een zo sterk mogelijk chronologisch carrière overzicht op twee schijfjes, waarop alle kanten aan bod komen en waarop ook voor de echte fans nog iets leuks te halen valt. Bij het nut van zo'n release kun je natuurlijk ook je vraagtekens plaatsen gezien hetgeen ik in het begin van dit bericht schreef, maar dan kun je er wel iets moois van maken, iets dat de artiest Barrett recht doet en tegelijkertijd minder essentiële nummers uitsluit, en bovendien is er dan ruimte voor het nodige onuitgebrachte en zeldzamere materiaal.

Als "Rhamadan" nu het daglicht mag zien, waarom dan niet ook eindelijk het vele malen interessantere "Vegetable Man" officieel eens beschikbaar maken? Dit was een mooie gelegenheid geweest. Of anders iets als "Lucy Leave", dat al jaren stof ligt te vergaren in de kluis. Alles beter dan die (re)mixes met hier en daar een extra baslijntje van Gilmour.

Dus in plaats van een enkel schijfje dat niet echt een volledig beeld geeft, was het wellicht beter geweest te kiezen voor een rijk gevulde dubbelaar, al begrijp ik ook wel dat zo'n collectie de vraag naar de afzonderlijke albums zal doen afnemen, terwijl een introductie de koper juist moet aansporen die aan te schaffen en nieuwsgierig te maken. Dat zal dan ook wel de bedoeling geweest zijn.