Ne Oblivicaris is een zes-koppige band uit Melbourne, Australië.
Opgericht in 2003, door Marc "Xenoyr" Campbell en Adam Cooper.
Inmiddels hebben ze 3 albums op hun conto staan, Portal of I (2012), Citadel (2014) en de bovengenoemde Urn uit 2019.
En... Je moet er maar van houden.
Complexe prog death thrash classic black metal, een potpourri van geluiden, van blast beats tot violen, van cleane zang tot growls dat regelrecht uit de onderwereld lijkt te komen.
Deze band heeft het allemaal.
In zes nummers neemt Ne Oblivicaris (latijns voor vergeet niet) op Urn je bij de hand voor een rondleiding in extremen.
Goede band!

De hemel zij dank, mijn gebeden zijn gehoord!

Deze opener is een beetje cynisch of wellicht ironisch maar niettemin zeker gemeend want hoewel Testimony 1 niet onaardig is, duurt de cd echt veels te lang, zelfs voor een Neal Morse fan zoals ik.
De eerste versie had namelijk, let wel: volgens mij, veel beter geweest en misschien zelfs een ware klassieker als het 1 cd betrof en geen twee.
Daarom hoopte ik ook dat Neal het nu 's anders zou doen en dat heeft hij gedaan!
Althans, ten dele want er is een tweede cd al staan daar 'maar' 3 nummers op.
Twee relatief korte en een nogal lange, de zogeheten epic.

Uiteraard schept deze cd ook een verwachting want na de ietwat teleurstellende Lifeline moet het nou toch wel weer ouderwets klinken, zoals we Neal kennen.
Nou, deze verwachting word goedgevig ingelost, met rente.
De cd gaat eigenlijk gewoon verder waar deel I acht jaar geleden eindigde al begint de cd wel met een valse opener, en niet met een korte intro en daarna de overture, zoals je misschien van Neal gewend bent.
Her en der hoor je dezelfde melodielijnen, veel thema's die terugkeren met sterke en vooral diepe, want het heet niet voor niets Testimony, teksten van Neal Morse.
Uiteraard wordt hij weer bijgestaan door Mike Portnoy (ex-Dream Theater d'uh) op drums en Randy George op bas en zijn er gastbijdragen van onder andere Paul Bielatowicz en Steve Morse en mag ook Spock's Beard (minus Ryo) zeker niet onvermeld blijven.

U raad het al, ik ben enthousiast.
Zeer enthousiast eigenlijk.
Op Pendragon's Passion na heb ik eigenlijk geen cd gehoord die voor mij hoog in de eindejaarslijst van 2011zou kunnen eindigen , maar gelukkig is Neal er nog.

Een toppertje!