Ontdekt mede dankzij de meneer onder mij ( ) en daar wil ik hem graag voor bedanken!

Had verwacht dat de Italiaanse zang mij zou storen maar gelukkig is de zang meer een toevoeging in de band want ik merk er eigenlijk niet zoveel van.

Verder is het genieten van prog van zuiverste water al kan dat niet altijd worden gezegd van de productie.
De drums die staan een beetje raar in de mix en ook de keyboards komen niet altijd bijzonder sterk uit de verf maar als je daar even doorheen bijt dan wacht je een leuk avontuur!

Aanrader!

Nick Barrett vond dat de muziek van Pendragon rigoureus omgegooid moest worden.
Hij was er al, hij zag en hij veranderde.

Geen minimoogs meer, vernieuwde geluid, andere drummer die vooral het stevige werk niet schuwt.

Nou heb ik op de eerste plaats geen idee waarom Fudge Smith die op Believe nog alles aan elkaar tikte, weg is gegaan cq is bedankt voor zijn diensten, maar mede dankzij Scott Higham heeft de sound een behoorlijke omwenteling gemaakt.
Pendragon was nooit bekend vanwege zijn stevige en recht-toe-recht-aan drumwerk. Nee, het was bijna saai.
Muziek was goed maar net zoals soms bij Arena, miste het nogal wat ruggenmerg.

Dat gezegd hebbende kan en wil ik niet ontkennen dat albums als The World, The Masquerade Overture en Not Of This World op zijn zachts gezegd uitstekende albums zijn.
Al de albums worden gesierd of ontsierd, haal door wat niet van toepassing is, door het Gilmour-achtige gitaarwerk van Nick Barret himself en ook door de wat valse zang van dhr. Barrett himself. Love it or hate it, feit is dat het wel het essentie is van het muziek van Pendragon.
Noem het een handelsmerk.

En toen was daar ineens Pure.

Een cd met bijna een nogal toepasselijke titel.
Want misschien wilde ze dat wel zijn.
Als dat zo is, dan is dat helaas maar ten dele gelukt.
Pure is een zeer goede cd geworden maar puur is nou niet echt het woord dat mij gelijk te binnen schiet als ik de cd opzet.

De cd opent zeer sterk met Indigo, wat voor mij misschien wel het ultieme Pendragon nummer is geworden.
De krachtige drumwerk en goede keyboardwerk van Clive Nolan laten inderdaad een andere Pendragon horen. Het tweede deel word gesierd door de goede zo niet prachtige gitaarwerk van Barrett.
Topnummer!
Maar dan gaat de cd verder met Eraserhead en daarin hoor ik toch meermaals de bekende Pendragon. Zo Pure en veranderd is het allemaal dus niet.
Dezelfde ingrediënten uit Eraserhead vind je terug in de goede Comatose-suite, deels in Freakshow en het afsluitende It's only Me.

Begrijp me niet verkeerd, al met al heeft Pendragon met Pure een uitstekende cd afgeleverd, die de voor mij nogal tegenvallende Believe doet vergeten.
Het is steviger geworden, met momenten waarin de heren de Neo-prog land vaarwel dreigen te zeggen maar desondanks is het toch nog steeds Pendragon die je hoort..

Zelfs met de wat mindere tracks als Eraserhead en The Freak Show is Pure een van de beste cd's van 2008 geworden.

Maar toch had ik graag gezien dat ze de roer totaal hadden omgegooid.
Ons meer zouden verrassen met andere muzikale paden.
Het is nieuw maar ook weer niet.

Een vos verliest nooit zijn streken en wat dat betreft Nick Barrett dus ook niet.
Desondanks dat zou ik deze cd zeker willen aanraden.

"Een band hoort een eigen identiteit te hebben."

Tsja, da's een lastige.
Want hoe krijg je een eigen identiteit als er al zoveel bands in deze tak van sport bestaan? En wat als dat precies het hokje is waar ook jij je in bevindt?

Laat je hierdoor niet misleiden. Want ondanks dat Prymary veel gespiekt heeft bij Fates Warning cq Redemption, is het een goede cd.

Het begint al meteen goed met The Enemy Inside pt I. Die knalt zonder waarschuwing je speakers uit en laat je meteen weten wat voor boter je in de kuip hebt.
The Enemy Inside is trouwens een epic, verdeeld over 5 delen die allen dezelfde naam hebben.
De vier nummers die erna komen zijn ietsjes toegankelijker, al is het nog steeds een dosis technisch Prog Metal en na deze vier nummers eindigt de cd dan op dezelfde manier zoals het begon: met de 20 minuten durende epic genaamd Trial and Tragedy.

Muzikaal zit het dus in de Fates Warning cq Redemption hokje, dat hoor je meteen als je de zanger hoort. Geen exacte copy van Ray Alder maar het komt vrij dicht in de buurt, die zoals mijn voorganger al vermelde veel gevoel in de nummers legt.
De gitarist laat niet zijn instrument 'praten' zoals Jim Matheos maar is desalniettemin technisch vrij goed, terwijl het ritmesectie vrij goed in elkaar zit en het geheel door middel van de keyboards mooi wordt ingekleurd.

Al met al een cd waar je nog veel plezier aan gaat beleven.

Het gebeurt niet vaak dat ik een cd aanschaft waarvan ik later roep 'wie wil hem hebben?'
Cd's koop ik niet om daarna weer mooi door te verkopen, en dan uiteraard nog ook voor een mindere prijs. Maar deze staat hoog op de nominatie.

The Dark Third is een cd die geregeld nog in mijn dvd-speler beland.
De verwijzingen naar Pink Floyd zijn groot en niet alleen vanwege The Bright Ambassadors of Morning (stukje tekst uit Echoes van de album Meddle). Het was en is een goede mellow prog-rock cd of hoe je het ook wilt noemen.

Amor Vincit Omnia, daarentegen, is andere koek.
Maar wel een koekje die ik niet lust.
Het is een soort ambient-elektronische cd geworden waar ik maar geen wijs uit kan worden.

Totaal niet mijn ding.

Wie wil hem hebben?