Tsjonge tsjonge, wat is dit een lekker album zeg.
Shadows-achtige prog-rock, met van die melige teksten waar bijvoorbeeld Frank Zappa himself een beetje jaloers op zou zijn geworden.
Vooral The Land of No Groove is meligheid ten top.
De zanger klinkt op het eerste gehoor wat saai, al is het wel een zanger die je na verloop van tijd weet te waarderen.
Al vanaf The Secret of the Open Sky zit de sfeer er al goed in, en het gaat maar door.
Van Spaceghetti (lekker instrumentaaltje) tot Ether en de betoverende Mimosa tot de gehele 'kant B' (op Steve Unruh's site word niet voor niets gesproken over een dubbel-cd op een enkele cd), The Land of No Groove.

En dan de minpuntjes:

Op de eerste plaats is het wel een cd die je, hoe leuk hij ook is, niet elke dag moet luisteren, want dan slaat de verveling toch wel enigszins toe.
En dat komt dan vooral door die geinige meligheid die her en der tentoon word gespreid maar zeker ook door Steve Unruh's zangkunsten. Ik zou me zo voor kunnen stellen dat menigeen hier op af gaan knappen.

Goed, Nick D. is zeker geen Peter Gabriel maar wat hij op dit tribute laat horen is zeer verdienstelijk te noemen.
Beter dan het origineel kan niet maar hij en de zijne komen toch erg dicht in de buurt.
Vooral het gebruik van doorgaans geen 'Genesis-instrumentarium' is erg origineel te noemen.

Wellicht de beste tribute ooit gemaakt, naar mijn bescheiden mening.

Vooral The Carpet Crawlers en The Chamber of 32 Doors zijn verbluffend en dit zijn niet de enige.

Een scepticus moet zeker 's luisteren.
Als je het begrip Genesis even loslaat staat je toch een hele goede cd te wachten met verrassende muzikale wendingen!

We schrijven 2005.

Op verschillende fora's kwam ik de naam Riverside tegen, voor mij op dat moment een totaal onbekende band.
Er werd veelvuldig positief gesproken over de album OOM, wat ik een rare titel vond maar was me er toen totaal niet van bewust dat het hier om een afkorting ging.
OOM staat natuurlijk Out of Myself, een album die ik pas later ontdekte.

Op aandringen van een paar mede-progresievelingen was Second Life Syndrome mijn eerste kennismaking met deze Poolse band.
Volgens sommige kan men Riverside vergelijken met bands als Porcupine Tree of een Dream Theater maar de vergelijking met vooral Dream Theater gaat voor mij niet helemaal op.
Ik vindt Riverside meer een stap tussen het wat stevigere neo-prog en prog-metal met Pink-Floyd- elementen maar dan ontdaan van alle virtuoze technische hoogstandjes van bijvoorbeeld een Dream Theater.
Het is progressief, het is technisch maar men overdrijft nergens.
Riverside is vooral een echte band-gebeuren. Niemand excelleert boven de ander al staat de Gilmour-achtige gitaarwerk van Piotr Grudzinski wel prominent naar voren geplaatst.
De ritmesectie Mariusz Duda en drummer Piotr Kozieradzk is solide, zonder teveel fratsen en de keyboards van Michal Tapaj zorgt voor de juiste binding maar de zang is wat monotoon te noemen.
Al past het goed bij het muziek, Mariusz is geen geweldige zanger en zijn de grunts meer een toevoeging dan een waarde.

Op het eerste gezicht staat het nogal vreemd dat de cd opent met de nummer After en eindigt met Before, maar de uitleg hiervoor is simpel want After is gewoon het eerste nummer na Out of Myself en Before is het laatste nummer vóór de toen nog titelloze derde cd, Rapid Eye Movement.
Grappig trouwens is dat After qua opbouw en sfeer een Lunatic Soul, Mariusz' solo project, sfeertje herbergt.
Het tweede nummer Volte-Face is echter waar het echt begint.
Goede uptempo nummer met vrij stevige momenten, her en der wat grunts, met goed gitaarwerk van Piotr Grudzinski, een naam die je nog wel wat meer tegen gaat komen, zo ook in het nummer wat volgt, Conceiving You, wat een juweeltje genoemd mag worden.
De titeltrack Second Life Syndrome, een epic verdeelt in drie delen, staat een beetje misplaatst. Meestal word een epic of op het eind of in het midden gezet, maar daar staat hij nu iets voor.
Wellicht had het handiger geweest om het nummer om te draaien met bijvoorbeeld Artificial Smile. Dit is niet het goede moment van de cd waar je er klaar voor bent om naar zo'n epic te luisteren.
Het is in ieder geval een leuke nummer die met toevoeging van de instrumentale derde deel, toch iets té lang door borduurt.
Artificial Smile is mede omdat het een sfeer oproept van iemand die letterlijk op het randje balanceert een nummer die perfect bij het concept past, maar alle 'gekte' die in dit nummer voorbij komt is voor mij iets teveel van het goede en bestempel ik dan ook als het zwakste nummer van het cd.
Daarna gaat de cd gelukkig weer de goede kant op met hoogtepunten als I Turned you Down, luister maar 's naar het sfeervolle gitaarspel van, daar is ie weer, Piotr Grudzinski, het knotsgekke instrumentale Reality Dream III waarvan deel I en II terug te vinden zijn op Out of Myself en het magistrale Dance With the Shadow waar alle registers worden opengetrokken en wordt de cd op een uitstekende, bijna mystieke manier afgesloten met het al genoemde Before.

Al met al is Second Life Syndrome een goede tweede cd waar het door de bank genomen veel steviger aan toe gaat dan op zijn voorganger en maar die ook veels te snel voorbij is.
Voor je het weet hoor je de laatste vervormde schreeuw en wordt je wakker uit een progressieve roes die zelfs na al die tijd niet snel verveelt.

Het moet gezegd worden, de muziek van Riverside moet je liggen maar ik kan er nog steeds veel van genieten.

Een terechte 4.

Ik begin wat voorzichtig met mijn punten.
Na de, ietwat overdreven, positieve begin heeft de cd iets aan kracht ingeboet.
Ik kon de cd in de eerste week bijna iedere dag wel een of twee keer draaien, nu is hij al een tijdje niet in mijn cd-speler te vinden.
Toegegeven, dit heeft ook met de uitstekende cd van Kingcrow (In Crescendo) te maken, maar toch...

Wel grappig dat iedere stevige nummer wordt afgewisseld met een wat rustiger nummer, terwijl alles in Escalator Shrine weer samenkomt.

Hoogtpunten tot dusver zijn The Depth of Self-Delusion, Celebrity Touch (toch wel!), We Got Used to Us en Deprived (..etc..).

Wellicht kom ik hier later op terug.

Waar cd I nog gedirigeerd werd door vooral Erik Norlander (de man van Lana Lane en muzikale brein van Rocket Scientists), is het dit keer de beurt aan Henning Pauly (Frameshift, Chain) om de touwtjes stevig in handen te nemen.

Multi-instrumentalist Henning heeft een leuke cd gebreid die helaas niet echt overtuigd.
Waarbij de eerste cd nog opende met het voor mij tegenvallende Ishalem, begint deze cd wat sterker maar zakt geregeld onder het niveau van deel I.
Vooral de keuze van de zangers is niet altijd de juiste, zo zingt Michael Stadler niet de nummers die hem liggen, wat op deel I wel was.
Vooral Victory is niet best.
Sass Jordan is wel op haar best tijdens het nummer The Crown.

Een tegenvaller.