En zo degradeert de EP van een 3.5 naar een 3.0.

Niet dat het allemaal zo slecht is.
Psycosane en Hit the Wall zijn toch wel aardige nummers hoor.
Als je van dit soort stampende metal houd, dan zit je wel goed maar als je iets progressiefs verwacht, wat geen rare gedachte is getuigende de aanwezigheid van Russel Allen en Mike Portnoy, dan kom je toch bedrogen uit.

Wat dat betreft is het denk ik juist goed als je even niet aan hun verleden denkt maar Adrenaline Mob als een nieuwe, volwaardige band ziet.
Met een schone blazoen dus.

Maar zelfs dan vind ik het gebodene in de zin van de kwaliteit van de nummers juist vrij karig.

Het moet helaas gezegt worden, ik heb het niet zo op Unplugged cd's.
De meeste bands die raken zoek in hun eigen composities en al is het allemaal goed bedoelt, de nummers komen veelal niet tot hun recht.
Dat gezegd hebbende moet ik anderzijds ook toegeven dat ik, vooral na de MTV-hype, de Unplugged-hoek heb gelaten voor wat het is.

Echter zijn er voor mij maar vier Unplugged cd's die er wel toe doen.
Sterker nog, ze zijn gewoon essentieel.
Dit zijn Nirvana's Unplugged in New York, Eric Clapton Unplugged, Paul Mcartney's Unplugged (the official bootleg) en deze van Alice in Chains, MTV Unplugged.

Een juweeltje.

Ik heb totaal geen benul of een live performance wel of niet foutloos is gespeeld maar ik kan op deze cd echt geen foutje ontdekken.

De fragiele stem van Stayley, de gitaarspel van Jerry Cantrell, de bas van Mike Inez...
Alles klopt aan deze cd en de sfeer geeft je het gevoel dat je er toen bij was.
Als er ooit een live-cd is geweest waarbij men hoort en voelt dat de muziek met emotie en passie wordt gespeeld, dan is het deze wel.

Luister hem maar 1 keer.

En dan begrijp je misschien wel wat ik bedoel!

Goh, wat is die G. Wehrkamp toch een druk baasje.
Je kan bijna geen progrock-project horen of Dhr. Wehrkamp heeft er wel iets mee te maken.
Nou ben ik op zich wel een fan van hem, vooral van Shadow Gallery dus dan mag ik dat niet als negatief ervaren.

Okay, Amaran's Plight dus.
Aparte naam, ik dacht eerst dat het 'Flight' was. Niet dus.
De namen: Dc Cooper. Ai, daar ben ik niet echt een fan van. Niet echt een slechte zanger maar het Peter-Cetera-gehalte is vrij hoog en die acht ik ook al niet zo hoog.
Nick D'Virgilio. Da's top. Als zanger nog niet op de goede weg, maar wel een top drummer. Succes verzekerd.
Kurt Barabas. Wie? Nooit van gehoord, dat word dus Google-en.
En dus Gary Wehrkamp.
De term 'Super-groep' echoot in mijn gedachten.
Niet geheel onterecht overigens.

A Voice In The Light is een concept album over een man en zijn reis door het leven, gebaseerd op een boek van John. W. Crawford.
Er zit dus een vrij diepe betekenis achter de teksten. Leuk, dat wordt gezellig doorspitten, koptelefoon op en genieten maar.

Waarom genieten?
Omdat ondanks dat ik zoals gezegd niet echt een fan ben van de zangstem van dhr. Cooper, de cd een erg sterke release is.
Het leuke aan deze cd is dat ondanks dat er legio Shadow Gallery invloeden in zitten, het niet geheel de prog-metal is zoals je op een doorsnee SG-plaat hoort.
Wat metal, wat prog-rock maar zelfs een beetje AOR zit er in.

Het enige minpuntje is dat de cd op het eerste gehoor niet echt uitgebalanceerd is. Het springt een beetje van de hak op de tak en dus heb je er meerdere luister beurten voor nodig om de cd te 'begrijpen'.

Begrijpen is trouwens iets wat bij meerdere cd's voorkomt, denk bijvoorbeeld maar 's aan Pain Of Salvation's Be.
Zonder het begrijpen van de teksten en de inhoud, zal je ook nooit de concept achter zo'n cd begrijpen.

Ik vind A Voice In The Light in ieder geval een topplaat.

Naarmate we ouder worden, worden de meeste van ons ook wijzer.
Rustiger, meer relaxed en met meer oog voor de dingen om ons heen, de details.
Zo verging het ook met Anathema.
Na het brute geweld die ze tijdens hun begin periode op de wereld los lieten, ging met Eternity maar vooral met Alternative 4 het roer om en werden ze rustiger en kalmer, met We're Here because We're Here als hun laatste wapenfeit.

Nou hebben we op We're Here natuurlijk wel een tijd moeten wachten, zeven jaar om precies te zijn.
Een periode waarin ze naarstig op zoek waren naar een nieuwe platenlabel, toen besloten dat het waarschijnlijk beter was om independent te blijven, een studio-tje bouwen...ach ja, je kent dat wel, de gebruikelijke dingen.
En dan zit je als fan of liefhebber van Anathema je toch af te vragen of het het wachten is waard geweest.

Nou, het antwoord hierop is zowel een volmondige 'ja' als een ietwat teleurstellende 'nee'.

Uiteraard is het vrij moeilijk om de wereld na zo'n lange tijd met een klassieker omver te werpen. Dan moet je toch van hele goede huize komen.
Aan de andere kant heb je wel een hele lange tijd om je nummers te perfectioneren, bij te schaven waar nodig is, en op zich is dat wel gelukt.
De nummers op WHbWH zijn doordacht, typisch Anathema maar wel met een nieuw geluidje.
Wat Porcupine-ish.
Nou is PT niet de enige invloed die ik wil benoemen.
In de muziek die je op We're Here because We're Here voorgeschoteld krijgt hoor ik ook verwijzingen naar andere bands, zoals het poppy Coldplay ( o.a. Dreaming Light en Everything) maar ook aan een Radiohead.
Vooral met de vergelijking met Coldplay is het even schikken, zeker als je bekend bent met het begin van Anathema maar dat is zeker niet zo negatief bedoelt.

Hoogtepunten van de cd zijn opener Thin Air (die lekker langzaam opbouwend opent maar een furieuze hoogtepunt toewerkt), Summer Night Horizon (waar de gitaren klinken zoals The Edge zou ze zou hebben bespeeld), Angels Walk Among Us (wat aanvoelt als een heuse, zelfs radiovriendelijke ballad), A Simple Mistake (magistraal nummer met een leuk refreintje die na een een minuut of vijf explodeert), Universal en het instrumentale hekkensluiter Hindsight, een nummer met een melodie die zo lekker in je hoofd blijft zitten.

Wat verder opvalt is dat aan het einde de cd gezegend is met niet minder dan 3 potentiële climaxen, te weten A Simple Mistake, Universal en Hindsight, en dat is op zich jammer omdat het de cd wat ongebalanceerd maakt maar ook omdat daartussen nog Get Off, Get Out zit wat ik bestempel als het zwakste nummer op de cd.
Verder is de cd misschien net iets té traag en te happy maar zelfs deze minpuntjes kunnen niet verbloemen dat de cd wel degelijk een uitstekende en gevoelige release is geworden.

Of het om maar 's een eufemisme van stal te halen, een essentiële meesterwerk is, dat valt nog te bezien, maar als je toch met een cd van Anathema moet beginnen, is We're Here because We're Here een uitstekende keuze om je horizon te verbreden.

Het zijn de details die het hem doen.

Ik kwam deze band op het spoor, toen ik bij Last.fm zocht naar aanverwante artiesten/bands van Liquid Tension Experiment.
Het nummer The Four Symptoms was het eerste nummer dat ik hoorde en gauw daarna kwam 911 (over de elfde van September, 2010).
Nou ben ik niet zo'n fan van instrumentale muziek.
Steve Vai en Joe Satriani kunnen mij nog wel boeien en LTE ook maar ik luister over het algemeen toch liever naar muziek wat ingekleurd is met een of meerdere stemmen.
Deze heren uit Polen wisten mij in elk geval danig te overtuigen.
Als je op zoek bent naar prog-metal, overgoten met een fusion sausje, dan is Animations (de album) zeker de moeite waard.

Op de volgende cd, Reset Your Soul uit 2010, word de groep bijgestaan met een zanger en eerlijk is eerlijk, dat haalt toch een beetje de magie weg.

Deze cd is voor mij althans een topper.

Aanbeland bij een alleraardigst cd.
Degelijke progmetal met verwijzingen naar bands als Symphony X, Seventh Wonder en Circus Maximus maar ook zeker Mind's Eye mag naar mijn inziens niet onvermeld blijven, vooral vanwege de zang want dat heeft wel wat weg van Andres Novak.

Sterke nummers worden wel afgewisseld met wat mindere tracks maar de album word omlijst met een goede productie en dat haalt het niveau enigszins omhoog.

De heren zijn op de goede weg!
Vooral blijven doorgaan.

Ik mag toch wel zeggen dat dit de beste Anubis Gate is.
Veel prog/metal maar met veel melodie. Had een broertje van Circus Maximus kunnen zijn maar vind Anubis Gate toch spannender.

Fijne plaat!

Alle begin is moeilijk.

Welkom bij mijn eerste stukje op MM. Ik hoop dat ik u niet teleurstelt.

Zoals zo vaak begint men bij het begin. De nul achterwege gelaten is de 1 zo'n begin. De letter A is ook een begin. De A van Aspera bijvoorbeeld. Inderdaad, niet geheel chronologisch maar waarom niet? Je moet toch ergens beginnen?

Aspera dus.

Dit vrij jonge band waarbij de gemiddelde leeftijd rond de 20 is, komt na een leuk oefen periode waarbij de band onder de naam Illusion zo'n 3 EP's heeft uitgebracht, dan eindelijk met een volwaardig product. Nou is eindelijk wel een gevaarlijk woord want met dit woord schep je natuurlijk wel een hoop verwachtingen. Immers, ondanks dat deze release uitkomt via Inside Out, wil dat natuurlijk niet zeggen dat we op prog-metal gebied te maken hebben met het ei van Columbus.

Toch mag men wat mij betreft best onder de indruk zijn van dit schijfje.

Geen baanbrekende progmetal, want eerlijk is eerlijk, we hebben muziek als deze vaker gehoord maar de heren mogen best trots op hunzelf zijn.

De bronnen waar Aspera uit heeft geput kun je omschrijven als de usual suspects:

Wat Pain Of Salvation, een snufje Threshold, een toefje Evergrey, gemixt met wat Symphony X en een tikkeltje Dream Theater. Een tikkeltje want over het algemeen vind ik Aspera toch wat melodieuzer dan Dream Theater, vandaar dat snufje Threshold.

Het puur ontleden van de nummers op Ripples laat ik met alle plezier aan andere over maar nummers als Ripples, Do I Dare?, Between Black & White (schitterend nummer) en Traces Inside, dat sterk door middel van drums en bas begint, mogen zeker niet onvermeld blijven en behoren tot het beste van deze cd.

Zijn er dan geen minpuntjes? Jazeker wel.
Zo vind ik het best jammer dat de zang van Atle Pettersen soms wat schreeuwerig overkomt. Vooral in de rustige melodieuzer momenten is hij toch ijzersterk en maar laat hij zich in de stevige gedeeltes net iets te vaak gaan. Toch zit daar wel een goede combinatie in. Het is niet of het één of het ander maar een goede mix. Ook vind ik de intro van de nummers Ripples en Remorse iets té veel op elkaar lijken.

Verder zijn de nummers vrij goed uitgedacht en is er meer aandacht besteed aan de songgedeelte in plaats van het alsmaar technische doordraverij, zoals bijvoorbeeld bij Dream Theater. Nou ben ik een grote Dream Theater fan maar met zoveel DT-klonen raakt deze stroming best verzadigt en wat dat betreft doet Aspera het met Ripples toch niet slecht.

Nou is het jaar nog jong maar samen met Nature | Existence van Echoes levert Aspera voor mij het debuut van dit jaar af.

Daar ging ik: Op een mooie dag in 1998, even boodschappen doen en oh ja, ik kan ook nog even langs de Music Store in Nieuwegein. 's kijken wat die hebben. Al snuffelend kwam ik deze cd tegen van Ayreon. Ja, ik had er wel 's wat van gelezen in Aardschok maar zou het ook wat voor mij zijn? Nou, 's even proberen dan.

Nou zijn er in mijn luister-verleden niet zo vaak momenten geweest dat ik totaal weg geblaasd ben na het beluisteren van de eerste nummer.
Images & Words, dat is zo'n eentje. En Room V van Shadow Gallery hoort ook in dat rijtje thuis. Nou, Into The Electric Castle, of simpel afgekort: ITEC is er ook zo'n eentje.
Vooral als Isis & Osiris begint, krijg ik kippenvel. Tot op heden nog steeds het beste nummer dat Ayreon ooit heeft uitgebracht.

Nou wil ik niet zo'n recensie schrijven waarbij ik al kwijlend probeer uit te leggen hoe goed ik deze schijfje vind maar voor mij is deze cd een klassieker die iedereen die van dit soort muziek houdt in zijn of haar bezit moet hebben.
De enige nummer die ik kan kwalificeren als 'minder' is Amazing Flight (waarvan ik het begin angstig veel weg vind hebben van Money For Nothing van Dire Straits ) maar zelfs die is vrij goed.

Een topper!

En dan ook nog van Nederlandse makelij.