Ik heb er ook een tijdje over moeten doen om dit album te begrijpen, maar ben inmiddels er aan gewend.
De cd is nogal vocal-geörienteerd maar zo melodieus als het maar zijn kan al word de muziek zeker niet vergeten.
Alley Cat vind ik juist een van de mindere nummers, vooral de videoclip is dramatisch, ben vooral gecharmeerd van The Angelmaker, King of Whitewater, Move on Through en uiteraard het titelnummer, The Great Escape. Er zitten geweldige melodieën tussen.

Op dit moment voor mij een van de betere releases van dit jaar.

Een cd met twee gezichten.
Aan de ene kant een band waar ik een grote fan van ben, aan de andere kant een cd die mij op verschillende punten wat teleurstelt.
Hoe kan dat ook anders? Was Mike Baker niet het gezicht en uiteraard de stem van deze band? Niet dat alles om hem draaide, want Shadow Gallery is op de eerste plaats een band, geen losse figuurtjes die het soms dezelfde kant opkijken, maar een uitzonderlijke zanger, dat was Bakes wel. Waarom het 'was' zal misschien wel bekend zijn.

Dan de cd. Shadow Gallery met een nieuwe zanger. Oei, dat word wennen.
Hij opent eigenlijk meteen al verkeerd. With Honor is een allegaartje van verschillende ideeën. Meteen weet je dan al dat de band na de overlijden van Bakes zoekende is.
Venom is goed te noemen, met een gastbijdrage van Clay Barton (Suspyre) maar klinkt eigenlijk wat on-Shadow Gallery-ish. Ik zou eerder Symphony X. zeggen.
De eerste echte verademing is Pain. In eerste instantie lijkt het muzikaal wat weg te hebben van Queensryche maar naarmate je het nummer vaker hoort weet je dat het goed zit.
Gold Dust is ook zo'n nummer. Eigenlijk het eerste nummer waar ik me niet meteen irriteert aan de zang van Brain Ashland. Begint lekker stevig, maar sluipt dan rustig en met een catchy refrein verder tot het eindigt in een instrumentale cacaphony.
Dus tot nu toe, twee en een halve nummers die goed zijn.
Dan de rest.
Strong. Ai, weer verkeerd mede dankzij de aanwezigheid van Primal Fear zanger Ralph Scheepers, vroeger zanger van Gamma Ray.
Een beetje ... happy. Iets té als je het mij vraagt. Muzikaal klinkt het wel maar het is niet het geluid wat je verwacht bij Shadow Gallery.
Digital Ghost dan, wat gelet op de lyrics een ode is aan Mike Baker.
Met verdriet moet ik helaas zeggen dat, ondanks dat het niet een onaardige nummer is, het niet dé ode is die de heren na ik vermoed in ogen hadden.
De laatste nummer Haunted is gewoon prachtig te noemen. Een waardige afsluiter waar het ineens wel weer klopt. Begint wat donker maar ontpopt zich als de hoogtepunt van deze plaat.

Dan de bonustracks:

Two Shadows is een van de twee bonustracks waar Mike nog op te horen is. Het is een nummer die ook al op de Japanse versie van Room V stond en die ook in de concept van deze cd past.
Rustige nummer met puike zang van Mike. Voor mij een kippenvel moment.
De tweede nummer is een demo van Gold Dust. Een leuke toevoeging.
In Your Window is ook een demo en is eigenlijk een a-capella versie van het middengedeelte uit het nummer Digital Ghost. Dan hoorde ik liever nog een demo met Mike Baker.
World Of Fantasy is ook een demo en de tweede bonus met Mike Baker op zang. Een nummer die je normaal gesproken niet in het oeuvre van Shadow Gallery verwacht. Zonder veel opsmuk, goed gezongen en bijna het ultieme liefdesliedje. Top, weer zo'n kippenvel moment.

Nou dat was het dan.
Geen slechte cd maar voor mij helaas niet de ultieme tribute aan Bakes waar ik wel op hoopte.
Waar het onder andere mis gaat is bij de zang. Brain Ashland kan je omschrijven als een mix van Geoff Tate en Mike Baker, misschien met een vleugje Fish toen ie nog goed bij stem was. De Geoff kant heeft helaas de overhand en op een of andere manier past dat niet bij Shadow Gallery. Té geknepen met teveel techniek. Ik krijg meermaals het gevoel dat de heren gewoon op safe spelen.
Ook de nummers zijn in mijn ogen wat haastig gemaakt.
Wat wel opvalt is dat met name Carl Caden-James veel zingt op deze cd, wat best aangenaam is.

Al met al is het geen slechte cd, maar het is ook geen waardige afscheid aan Mike Baker. Daarvoor is de cd te middelmatig.
En dat zeg ik toch met een traan in mijn oog.

Volgende keer iets beter graag, heren.

Als ik alles bij elkaar optel dan kom ik uit op 1 geweldige nummer, 2 goede nummers, de rest vulsels en een epic die geen epic is (indexering).
Nou behoeft dat laatste op zich geen ramp te zijn, want er zijn meerdere artiesten/bands te noemen die deze schijf voor gingen (Fates Warning, Dream Theater o.a.) maar qua album, en zeker als eerste zonder Neal, valt hij me erg tegen.

Ongetwijfeld met goede intenties maar deze is toch veels te gehaast opgenomen en uitgebracht.
Ghost of Autumn is eigenlijk de enige nummer die Neal doet vergeten, prachtnummer die me nog geregeld kippenvel bezorgt.
Verder zijn East of Eden en The Bottom Line vrij goed te noemen, maar zoals gezegd hoef je voor de rest niet wakker te blijven.

Gelukkig hebben ze het met Nick later veel beter gedaan.

Fijne live cd.
Niets is weggemixt, wat je hoort is hoe ze het speelden, alsof het een bootleg betreft.
Neal is niet bijzonder goed bij stem maar het deert de speelvreugde niet.

Uitstekende tweede release waar de voetjes van Dhr. Lucassen dit keer op Aarde blijven staan ipv te zweven in outer space.
Hij heeft er goed aangedaan om VotMA met dezelfde team op te nemen, met toevoeging van Pieter Vink op bas.
Vindt het wel een korte cd, van mij had er toch een paar nummers bij gemogen, en als klein minpuntje zou ik toch willen vermelden dat zowel As the Crow Dies (gezongen door Mike Anderson van de Zweedse prog-metal band Cloudscape) en Closer to the Stars (gezongen door Tony Martin, o.a. de vroegere zanger van Black Sabbath) op de bonus disc staan want beide nummers zijn zeer goed te noemen, en verdiende wel een plekje op het eigenlijke album.

Vroeger had je een reclame slogan en die ging als volgt; "Een beetje vreemd maar wel lekker."

Tegenwoordig hebben we een aangepaste versie, althans wat deze cd betreft, namelijk;

"Een beetje vreemd, en een beetje lekker."

Ik kan me wel vinden in degene die zeggen dat de beide heren beter kunnen, dat vind ik dus ook.
Op zich is het niet slecht, maar ik wacht steeds op dat vuurwerk, dat ultieme.

Dat is op deze plaat niet of nauwelijks te vinden.