Ik ben na het concert van afgelopen 8 juni te Arnhem de cd's weer is aan het beluisteren en ben nu aanbeland bij Brave New World.

Mijn mening over Brave New World blijft onveranderd; het is en blijft een dijk van een cd!

De eerste na tussenpaus Balley(s), dus weer met Bruce Dickinson als Opper-sirene en met in zijn kielzog Adrian Smith.
Drie gitaristen, dat klinkt leuk maar is dit ook een voordeel?
De gitaren klinken voller, dat wel maar het is vrij lastig om te bepalen of je er nou twee of drie hoort. Nou is Janick Gers meer een gitarist die veel show aan zijn 'spel' toevoegt, dus rijst het vermoeden dat Dave Murray en Adrian Smith het merendeel van de solo's op zich nemen maar dat is live, en dit is de cd.

Alles welbeschouwd kan ik enorm van deze cd genieten.
Zoals altijd een knaller als opener en zo'n echte twijfelgeval op nummer twee die je pas na een tijdje weet te waarderen.
Uitschieters zijn voor mij Blood Brothers (weergaloos), Dream Of Mirrors (met een heerlijk chaotisch eindje), The Falling Angel (een klassieke Maiden stamper), The Noman (tsja, 'goed' is een understatement) en, toch wel, The Thin Line Between Love & Hate.

Toentertijd zou ik zeggen Welkom terug, Bruce!
Tegenwoordig ben ik er nog steeds erg blij mee.

Een 4,5!