Geweldig debuut van deze heren uit de USA, maar helaas ook het laatste officiële wapenfeit.
Na 1999 bleef en blijft het angstvallig stil.
Matt Guillory zien en vooral horen we nog terug op de solo albums van James Labrie (Dream Theater), Jeremy Colsen heeft nog gedrumd met Steve Vai met zijn Sound Theories World Tour en ook de rest schijnt nog min of meer in de b-circuit actief bezig te zijn maar waarom de band na dit cd niet verder is gegaan om een vervolg op te nemen, is mij een raadsel.

Het neem wel, althans voor mij, een cultstatus in.
Qua productie is de cd niet al te best maar dat kunnen we van meer Magna Carta releases zeggen.
Gevoelige progmetal, ja daar kan ik wel wat mee.
Een beetje Dream Theater gemixt met wat Shadow Gallery en de tegenwoordigheid van Seventh Wonder.

Mensen, als jullie de kans hebben om deze cd aan te schaffen, aarzel dan niet!

Geloof mij.

Na deze cd (meermaals natuurlijk) beluisterd te hebben kan ik met een gerust hart zeggen dat de relatie tussen mij en een van mijn 'adviseurs' nog steeds uitstekend is te noemen.

U weet wel wie u bent.

Afijn, Day Six.

Vroeger heette ze trouwens Peanuts, was trouwens indertijd meer een punkband, maar op advies van Metal Mike (mr. Aardschok) veranderde ze de naam in Day Six.
Goede keuze, lijkt me. Het heeft wel wat.

Nou is deze cd niet de eerste, dat was Eternal Dignity uit 2003 die ook al niet misselijk was, maar met The Grand Design hebben de heren een grote stap in de juiste richting gemaakt.
Sfeervol waar het sfeervol moet zijn, direct waar het direct moet zijn en stevig waar het .. u raad het al, stevig moet zijn.

Opener Massive Glacial Wall is meteen al een topper, op de wat cliché-matige teksten na. Episch, met een leuke meezing refrein, gewoon een top compositie.
En daarna gaat het maar door.
Uitschieters voor mij zijn de al genoemde openingstrack maar ook Castel Gandolfo, Inside, Fergus Falls en 7th Sign zijn van hoog niveau.
Het enige 'min' puntje vindt ik de afsluiter In The End...
Misschien snap ik nog niet waar het nummer precies past in het verhaal maar het komt een beetje over als mosterd na de maaltijd.
Voor de concept van het verhaal verwijs ik u graag naar hun eigen site, www.day-six.com, waar het allemaal piekfijn wordt uitgelegd.

Gewoonlijk vindt ik het Nederlands prog-landschap net zoals het land zelf maar vrij vlak, maar kennelijk zit ik wat dat betreft er met Day Six behoorlijk naast.

Ga luisteren allen. De cd wordt alleen maar beter.

Aanrader, absoluut!!

Wat doe je op een vrij warme dag?
Vooral als je niet zo'n zon-aanbidder bent?

Juist, dan schrijf je 's een recensie.

Het lijdend onderwerp is dit keer Mute van Demians.

Ik weet niet wat u aan de andere kant van deze pen er van vindt, maar over het algemeen levert een Multi-instrumentalist toch vaak wat rauwe muziek af, wat her en der wat rammelt.
Multi-instrumentalist zijn is een gave maar niet iedereen beheerst dat voor de volle 100%.
Virtuoos in vrijwel elke instrument maar nooit echt uitblinkend in één specifiek instrument.
Zoiets van 'als ik maar overal wat van kan, dan klinkt het wel'.
Dat dat niet altijd het geval is, is misschien wel bekend al vond ik Building an Empire een prima plaat!
Het had het nadeel dat in hetzelfde jaar, 2008, ook het debuut van Amaseffer uitkwam anders was het voor mij toch het debuut van het jaar geworden. Ook hier, rauw met een bot randje maar de nummers zaten goed in elkaar, ondanks dat ik tekstueel de schijfje niet altijd sterk vond.

Maar Building was succesvol, hoopgevend. Bewijs dat Nicolas Chapel, de muzikale brein achter Demians, het mooi voor elkaar had.
Op Building kon hij doen en laten wat hij wou, hij was toch alleen.
Vanwege de afgelopen tour, had hij toch behoefte aan versterking.
Op de bühne vier instrumenten bespelen, is ook zo wat.
Dan zou je haast gaan denken dat Nicolas de nieuwe cd ook met zo'n band zou opnemen.
Niet dus, de nieuwe cd Mute is wederom een solo project geworden, dus alle instrumenten zijn door Chapel zelf bespeeld en uiteraard ook ingezongen.

Why change a winning team?

Mute dus, gezegend met een naar mijn mening oerlelijke hoes, uitgekomen op 28 Juni in Europa en ietsjes later in de VS.
Vergelijkings materiaal zou bijvoorbeeld Dredg kunnen zijn, of een Karnivool.
Lekker dreigend met een goede opbouw. De nummers die volgen zijn gevarieerd al heb ik soms het 'net niet' gevoel. Soms wacht je op een moment van YES, nu komt het!
Maar net zo vaak gebeurt er dan niet veel meer dan wat je hoort. Wat dat betreft vond ik Building an Empire toch wat beter. Wat opvalt zijn de vele oer-metal/rock geluiden die ik hoor, het is wat zwaarder, wat logger dan het debuut. Sterker nog, er zijn momenten dat het muzikaal wat neigt naar Doom-metal.
Al met al is Mute een afwisselende cd geworden die zich niet geheel onderscheid van Building an Empire, maar siert het Chapel dat hij door te kiezen voor een andere geluid niet terug is gevallen op het wat meer prog geluid van het debuut.

Toch is het eigenlijk wel jammer dat Chapel alles alleen heeft gedaan. Vooral op het tekstueel gebied had hij toch wat meer kunnen winnen.
Aanraders op deze cd zijn de openingstrack Swing of the Airwaves, Porcelain, de ietwat punkachtige Tidal, het logge Hesitation Waltz en het afsluitende Falling from the Sun.

Kortom, een goede opvolger maar het wachten is toch op de oh zo belangrijke derde cd.
Dan kunnen we pas zeggen of Chapel een blijvertje is of eentje van de zovelen.

Black metal was nooit mijn cup of tea.
De laatste jaren echter is mijn smaak behoorlijk aan het verschuiven, of beter gezegd, aan het uitdijen.
Nou ben ik sowieso iemand die alles luistert wat los en vast zit, behalve Reggae.
Bands als Ne Oblivicaris, Wintersun, Wilderun en nu ook oudjes Dimmu Borgir vind ik heden ten dage geweldig.
Nou zullen de eerdere albums door velen als beste worden gevonden, dit album echter is mijn kennismaking met de band.
Symphonisch erg sterk, een fan in wording.

En toen gebeurde het!

Ineens was ie daar!

Drie jaar daarvoor was er wel een cdtje die goede kritieken kreeg maar niet meer dan dat.
De Nederlandse metal-magazine Aardschok/Metal Hammer was er positief over, maar ja...die zanger.

Vooral vanwege de recsencie over WDADU in de voornoemde magazine, ging ik er 's rustig voor zitten bij Stafhorst toendetijds gevestigd in de Drieharingstraat te Utrecht.

Wat ik toen hoorde blaasde me bijna letterlijk van mijn kruk.

De intro van Pull Me Under is nog steeds een van de beste intro's die ik ooit heb gehoord.
De hele cd staat als een huis, op de wat mindere, hit-gevoelige Another Day na dan.

De techniek van de heren spat werkelijk uit je luidspreker.
Vooral classics als Pull Me Under, Metropolis pt I, Under a Glass Moon en de afsluiter Learning to Live geven het begrip 'progressive rock' een nieuwe definitie.


Qua productie laat de cd een wat mindere positief beeld achter. Vooral de drums klinken wat hol.

In mijn wereld een terechte Essentieel Meesterwerk.

Ik kan even de vergelijking tussen Scorpions en Bon Jovi vinden maar goed, heb het hele discussie dan ook niet gevolgt.

Waar The Spirit dat weer wel op lijk, let wel; volgens mij, is op elementen uit het vrij grote ouvre van Pink Floyd.
Her en der vind ik toch stukken in dit nummer wat zo op een PF cd had kunnen staan. (oh, jee: ik voel een reactie komen... )

Verder vind ik SFAM samen met Six Degrees en Images & Words het toppunt van DT.
Of het hele verhaal over reïncarnatie goed is neergepend of dat het aan touwtjes aan elkaar hangt, geen idee en ondanks dat ik een tekst-fanaat ben vind ik dat niet echt interessant maar over het algemeen vind ik de cd sterke teksten hebben.
Alles op dit cd heeft een doel, van het agressieve Beyond this Life tot het betoverende en oosters klinkende (intro/outro) Home tot The Spirit Carries On, wat voor mij een kippenvel nummer is.
En dan nog een magistrale eindstuk genaamd Finally Free.

Niet voor niets krijgt dit werkstuk van mij een vijf.

Tsja, Systematic Chaos.

De grote stap naar nog meer succes, de harde pegels, de grotere aandacht.
Nog steeds voelt de overgang naar Roadrunner als een paard van Troje die met weelde versierd het Dream Theater kasteel werd ingereden om vervolgens de machine van binnenuit te vervuilen en vuur in de buik te doen doven.
Of allicht een beetje te dimmen.

Naar jaren kei- en keihard geknokt te hebben hadden ze nu een platenmaatschappij achter zich staan die de band wel de aandacht schonk die het verdiende.
Maar juist die overgang van hard werken, naar mensen die hard voor je werken is voor mij toch een misstap gebleken, althans als ik de eerste wapenfeit onder de RR-vlag bekijkt en vooral beluisterd.

Systematic Chaos is an sich niet zo slecht.
Technisch staat het weer als het spreekwoordelijke huis en er staan best goede nummers op, en dan noem ik bijvoorbeeld The Ministry of Lost Souls, een geweldige epic, tekstueel niet al te sterk maar wel met emotie, die aan het eind toch iets te ver doordraaft naar mijn bescheiden mening.
Of een The Dark Eternal Night, lekker Pantera-achtige stamper die je flink wat nekklachten kan bezorgen. Heftig!
Repantance (deel 3 van de 12-steps-suite) is ook zo'n heerlijk, langzaam en log nummer die gesierd word met de gastbijdrage van zovele vrienden van DT. Ik noem een Daniël Gildenlöw, een Steve Hogarth, een Neal Morse, een Steve Vai, een Correy Taylor.
Afijn, u zult de lijst wel uit uw hoofd kennen, maar ik moest het even opzoeken. Subliem!

Maar deze goede nummers hebben ook tegenpolen.
Forsaken is melodieus maar niet op zijn plaats op de cd.
Prophets of War, door velen geadoreerd, is voor mij een protest song, met een tekst die zo uit de pen van de grote Bob Dylan zou hebben gevloeid. Ik kan er maar niet aan wennen.
Voor Systematic Chaos hebben ze, net zoals op Octavarium, de inspiratie vooral gezocht in andere bands, zoals het al genoemde Pantera maar ook een Rush.
Nou is Dream Theater een vrij constante band maar op deze twee albums zoeken ze naar mijn mening toch echt te veel buiten de deur.
Maar er zijn twee duidelijke punten waar het op dit album echt bijzonder misgaat.

Op de eerste plaats vinden we Constant Motion.
Uiteraard geschreven door mr. M. Portnoy, die ik en laat daar geen misverstand over bestaan, als persoon zeer hoog acht, over hoe zijn leven in een constante draai verkeerd. Altijd maar DT, altijd maar werken, altijd maar alles regelen voor de scherm en vooral achter de scherm, altijd maar het ijkpunt zijn in de DT-hiërarchie. Allemaal leuk en aardig en ik waardeer (understatement) al zijn moeite in de afgelopen jaren maar het levert hier een 13 in een dozijn-metal nummer op die als je alle nummers apart bekijk, echt niet op deze cd thuis hoort.
Misschien is dit trouwens wel de opus van zijn vertrek uit Dream Theater.
Zou het hier zijn begonnen?

Maar op de laatste en voornaamste plaats staat In The Presence of Enemies.
Een topnummer!
Van begin tot eind!
Goed, de tekst moet je niet al te serieus nemen, het schijnt gebaseerd te zijn op de Koreaans comic Priest (Manhwa) maar man oh man...wonderschoon!
Tenminste, als je een van de gelukkige bent die net zoals ik, met succes, de twee delen aan elkaar heeft geplakt, want waarom, echt waarom hebben ze het nummer in tweeën gesplitst?
Uit een officiële statement van Mike Portnoy hebben we kunnen lezen dat ze niet wilden eindigen met een epic (TMOLS) en een mega epic (ITPOE) maar ook niet met zo'n mega-epic wilden openen en dat de andere nummers eigenlijk stuk voor stuk niet geschikt waren om als opener te dienen, dus hebben ze, net zoals The Flower Kings dit in het verleden (met succes!) op Space Revolver (I Am the Sun pt I en II) de nummer gehalveerd.
Allemaal begrijpelijk maar oh, jee wat is dit jammer!
Super-progressief stukje, met vele muzikale wendingen die we van DT zijn gewend, iedereen in topvorm.

Ik wil niet té vernietigend over Sys.Chaos overkomen, lees het begin van deze stukje maar eens na maar als ik dan toch een cd moet neersabelen waarom dan niet een cd van mijn geliefde band?
Nee, helaas moet ik zeggen dat deze cd de middenmoot niet haalt, het is te gefragmenteerd, te geprobeerd, wat best wel wat leuke nummers op heeft gebracht maar er zijn ook verkeerde keuzes gemaakt die als ze hun hoofd wat meer in het verleden hadden gelaten best voorkomen hadden kunnen worden.

Zo ongeveer hoe ik er ook over denk.
Vooral cd 1 is top maar cd 2 had voor mij, een paar nummers daargelaten, niet gehoeven.
Gemiste kans, al worden er wel paden bewandeld die je normaal gesproken niet van DT verwacht.
Topprestatie, maar met een bijsmaakje.

Beoordeling is nog wat laag maar dat kan nog veranderen, heb de cd nog niet al te vaak gehoord.