Nou ben ik niet zo'n patrioot die trots de vlag in mijn armen neemt en met liefde voor mijn vaderland de parade bewandeld maar dit is toch een vrij aardige schijfje.
Na de ietwat teleurstellende tweede deel van Operation:Mindcrime noemde ik het zelfs een terugkeer naar de goede vorm!

Het concept van het plaat zijn de verhalen van (Amerikaanse) soldaten die voor hun land streden (en we weten allemaal hoe patriottisch de gemiddelde Amerikaan kan zijn) en dat levert aan de ene kant een trotse plaat op maar aan de andere kant ook een verhaal van verlies.
Lees de teksten maar eens rustig door en probeer in de verhalen te kruipen.

Dit is zeker een goede album, ook en misschien zelfs vooral voor de niet-patrioten.

Vandaag geluisterd naar dit album, en dat is eerlijk gezegd voor het eerst.
Na de de gezellige split tussen Queensryche en Tate Heeft het mij nooit geboeid om een poging te wagen.
Maar ben toch nieuwsgierig.
De houdbaarheidsdatum van Queensryche is wat mij betreft allang verstreken, al zal ik waarschijnlijk de enige zijn die American Soldier en Q2K best goede albums vind, ondanks dat ik niet zo van de Amerikaanse patriottisme hou.
Queensryche met Todd is leuk, maar de gloriedagen van het debuut tot en met Empire zal het nooit meer beleven.
Als je dit album met geen kennis van zaken beluisterd, is dit album best aardig, meer niet.
Tate zingt goed, band is ok, nummers zijn leuk.
Je zal tijdens een lange rit niet in slaap vallen maar beluisteren tijdens een marathon is ook weer niet zo'n goed idee.
Jammer dat het zover moest komen.

Chapeau voor degene die hier pindakaas van kunnen maken, want hier heeft mijn affectie voor Queensrÿche een grote deuk op gelopen.

Het is een ongeïnspireerde album geworden, die op enkele punten na nergens overtuigt.
Toen ik de hoes zag, had ik een de-ja vu: dit wordt hem niet.
Sign of the Times en Hero zijn nog wel aardig te noemen maar daar blijft het dan ook bij.

Jammer, voor zo'n band die op de albums hiervoor best sterk uit de hoek kwam of zelfs een ware klassieker (Operation:Mindcrime) afleverde.

Het eerste nummer dat ik ooit hoorde van Queensrÿche, was Roads to Madness en dat was eigenlijk ook de reden waarom ik deze toen nog lp kocht.
Nooit spijt van gehad al is de productie bar slecht te noemen maar de nummers op zich zijn zeker niet slecht.
Deliverance, No Sanctuary, Nm 156, Queensrÿche's anthem Take Hold of the Flame en het al genoemde Roads To Madness zijn toch zeker wel klasse nummers.
Ben niet echt een fan van de ietwat geknepen zangstem van Geoff Tate al was hij toen toch wel een leidraad voor andere metal zangers.

Mede dankzij de productie ontstijgt deze plaat zeker de middenmoot niet maar aardig is het wel.

Een 3tje.