Gisteren hadden mijn broer en ik het over de Drie J's. En over Wesley, die de laatste winnaar van de X-factor blijkt te zijn.
Nou hadden we het erover dat ik waarschijnlijk iemand ben die de televisie van de laatste tijd helemaal niets vindt en dat ik me ook niet bezig houdt met het nieuws. Nou zit daar wel een kern van waarheid in, want ik kijk liever naar de zoektocht naar bijvoorbeeld de nieuwe Jozef of naar de nieuwe Mary Poppins of kijk ik liever naar een spannende aflevering van NCIS of een aflevering van Dangerous Minds dan dat ik me bezig houdt met het lege 'ge-etter' van bijvoorbeeld Dancing with the Stars of een Idols/X-factor of een zoveelste variant daarvan.
Niets voor mij, allemaal nep. Het gaat alleen maar om 1 ding: de kijkcijfers. Commercie ten top.

Nou hoor ik u denken: Ja, wat heeft dat nou allemaal met The Gathering te maken?

Geduld, beste mensen. Daar kom ik zo op.

Velen zullen het waarschijnlijk jammer vinden dat er mensen zijn die niet de 'goede' muziek kunnen waarderen van bijvoorbeeld een Wesley.
Nou kan het best zijn dat dhr. Wesley een goede muzikant is die wel degelijk kan zingen, maar zoals zovelen het zo jammer vinden (en misschien zelfs vreemd) dat anderen de muziek van Wesley niet kunnen waarderen vind ik het dan weer vreemd en vooral jammer dat er weinig mensen uit de 'normale' muziekstroming (lees: pop e.d.) de schoonheid van bijvoorbeeld deze cd van The Gathering kunnen waarderen. Of in ieder geval onderkennen, zeker vanwege het feit dat het om een product van eigen bodem gaat.

Nou gebiedt eerlijkheid mij te vermelden dat er best wat nummers op staan die ietsjes minder zijn, Liberty Bell bijvoorbeeld is een nummer die ik altijd skip en is de titel nummer er eentje waarin ik 'zin' in moet hebben, maar How to Measure a Planet? is warempel een erg sterke cd zeg!
De scherpe randjes zijn er hier en daar af en is deze cd de sjabloon waaruit die het verdere geluid van The Gathering, die nooit een band is geweest die niet van verandering houdt, van is gemaakt.

Een kleine bloemlezing van sterke nummers: Frail, Great Ocean Road, Rescue Me, Red Is A Slow Colour, The Big Sleep, Marooned, Travel, Probably Built in the Fifties. Mooi, mooi, mooi.

Een kwaliteit cd die je in ieder geval een keer gehoord moet hebben.

Ik zou dit zo maar de eerste Spock's Beard album na de come back van Neal Morse kunnen noemen.
Heerlijke cd, geen slechte nummers.
Zelfs Agenda past er perfect tussen.
Het was een 4.0, het wordt een 4.5.

Na het geweldige Seven Circles, mijn eerste kennismaking met de band, was het een let down dat de band de handdoek in de ring gooide, maar gelukkig...ze willen weer.
Toch ben ik wat teleurgesteld op deze cd.
Waar Triptych, The Interzone Mantras en het al genoemde Seven Circles mij meteen inpakte, is het duidelijk dat deze cd wat meer tijd nodig heeft.
Dat kan positief maar ook negatief uitvallen.
Vooralsnog, een leuke cd met herkenbare momenten en een gave hoes!

Leuke niets-aan-de-hand-rock cd.
Het doet mij qua zang en vooral de muziek geregeld aan The Tea Party denken.
Ik wist ook niet dat die Kotzen kon zingen, het gaat hem in ieder geval goed af.

Een voorzichtige 3.5.
Tussen al die epische progressieve werkjes mag dit er best zijn!

Ah, ik ben 'stem 666'.
Wat verduiveld leuk.

Al waren alle nummers nog zo slecht, alleen al vanwege de hoes/artwork verdient deze cd een 5.
Ach, laat ik niet zo gek zijn.

Tool lijkt er een kunst van te hebben gemaakt om met vreemde titels op de proppen te komen. Nou is dat op zich niet erg, als de muziek maar in orde is.
Wat dat betreft word je met deze plaat niet teleurgesteld.
Nou is het niet zo'n klassieker als bijvoorbeeld Lateralus was (en is) maar een waardige opvolger is het wel. Noem het een logisch antwoord op.

Tekstueel vind ik Tool niet altijd even sterk maar het past wel bij de donkere sfeer van het album.

Een aanrader.