Heathenreel is het debuut van de Italiaanse Power/folk metal band Elvenking. Na het uitstekend ontvangen To Oak Woods Bestowed uit 2000 is dit het vervolg, drie van de vijf nummers zijn ook te vinden op deze plaat. Elvenking mixt power metal met folk elementen en op dit debuut slagen ze daar zeer goed in.
Het album opent met een intro die gelijk de toon zet met een fluit en een viool. Het brengt je als het waren in een magische sfeer, die je meebrengt naar een prachtige valei waar alles tot leven komt als het overloopt in Pagan Purity waar de feestvreugde word doorgezet en de gitaren te voorschijn komen. Elektrische gitaren worden afgewisseld met akoestische stukken en ook de viool ontbreekt niet in dit nummer, allemaal ondersteunt door een vrolijk drum deuntje. Damnagoras vult alles op met prettige cleane zanglijnen.
The Dweller of Rhymes begint met een zeer thrashy aandoent intro met snelle gitaren, maar zakt als de zang begint iets terug in de snelheid en bevat een paar zeer mooie melodieën. Het laat horen dat Elvenking ook zeker het gas pedaal open durft en kan trekken en het goed weet te combineren met de folk elementen. Het nummer had alleen wel iets korter gemogen aangezien ik het aan het eind wat langdradig vind worden. The Regality Dance begint rustig en laat horen dat Damnagoras over een goede en mooie stem beschikt en ook in het bezit is van een grunt. Dit laatste word niet heel veel toegepast en als het toegepast word dan is het niet storend. Het nummer word opgevolgd door de White Willows wat eigenlijk weer een zeer goed nummer is. Het nummer Skywards is één van de hoogtepunten van het album. Deze ballad laat zien dat Elvenking ook overweg kan zonder de harde metal stukken en dat zanger Damnagoras over een zeer goede stem beschikt. Het album word afgesloten met het geweldige seasonspeach waarbij de grunts voor de winter staan en de cleane zang voor de winter de lente word ingenomen door de zang van een dame en een sopraan voor de zomer. Elvenking maakt van dit nummer een geweldig slot.
In het geheel gezien kan ik niets anders zeggen dan dat dit een zeer goede mix is van power metal met folk elementen. De zang van Damnagoras vind ik persoonlijk geweldig en de sporadische grunts passen er goed bij. Ze zijn nergens irritant aanwezig. Zeer zeker een aanrader!

Emmure maakt deathcore, wat dus inhoud dat er een stevige mix van death metal met hardcore is. Nu is dit een genre wat zeer snel aan het groeien is en ook zeer veel middelmaat laat horen.
Waar behoort Emmure? Helaas moet ik zeggen, tot de middelmaat, hoewel Emmure meer core is dan death metal. De cleane zang die men gebruikt is niet om naar huis te schrijven en veelal is het allemaal te voorspelbaar en te veel gericht op een breakdown hier en daar.
Echter weten ze wel een goede mix van bruutheid met melodie neer te zetten. Bijvoorbeeld bij het melodieuze Sleeping Princess in Devil's Castle.
Maar nee ik zet dit niet snel meer op. Het is mij te saai en voorspelbaar.

Ik vind dit eigenlijk een wat saai album. De band laat wel horen dat ze lekker hun eigen gang gaan. Daar is het voor mij verder ook wel mee gezegd, want nergens pakt dit album mij. Leuk, maar niet voor mij.

Na een intro komt de eerste onheilspellende riff opzetten van het nummer Loke. Dit is ook gelijk waar het album voor staat, onheilspellende black metal. De ruige black metal word op deze cd afgewisseld met acoustische passages, wat de cd alleen maar meer dynamiek geeft. Ook het bass stukje in Fenris vind ik erg mooi!

Ik was Evergrey eigenlijk uit het oog verloren, maar na het zien van verschillende positieve reacties heb ik deze plaat toch maar een kans gegeven.
En daar heb ik allerminst spijt van. Evergrey is weer terug op niveau en hoe! Tom S. Englund zingt werkelijk prachtig op deze plaat. De bezettingswisselingen heeft de band duidelijk goed gedaan, het klinkt weer fris. Er is mooie afwisseling tussen de wat hardere stukken en de rustige passages. Wat mij betreft is Evergrey terug en ik zou ze nu ook wel weer eens live aan het werk willen zien.

Erg toffe plaat. De stem doet hier en daar wat aan Pantera denken, maar op sommige moment ook op Obituary. Verder is Exhorder een stuk rauwer en smeriger dan Pantera is en dat vind ik helemaal niet erg. Lekkere agressieve muziek met een behoorlijke drive. De teksten zijn niet het sterkste punt, maar goed, dat maakt niet zo heel veel uit.
Maar dit groove metal? Nee ik zeg gewoon thrash, het rosst ook best wel!

Als ik deze bandnaam had gezien in de winkel had ik hem denk ik nooit beluisterd, maar gelukkig is er het MAvdW, want dit is toch best een zeer gaaf plaatje!
Exotic Animal Petting Zoo mixt van alles door elkaar en dat is gelijk in het eerste nummer al te horen. Van brute hardcore stukken naar meer rustige progressieve stukken. Van hardcore zang naar cleane zang. Ik trek dit allemaal zeer goed! Het is spannend en verveeld nergens. Ik vermaak mij hier wel mee. Ook mooi dat de band niet elke keer alle stijlen in 1 nummer wil proppen, zo kunnen ze ook gewoon een rustig nummer als Arendering neer zetten. Dit is er 1 om in de gaten te houden!