Deze all-star band bestaande uit leden van Immortal, Enslaved en Gorgoroth brengt met deze plaat zijn debuut cd uit. Voornamelijk doordat Abbath, ook wel bekend van Immortal, de frontman is van deze band werd er reikhalzend naar uitgekeken. Nu is het de vraag maakt I de verwachtingen waar?

Ik kan dit beantwoorden met een volmondig ja. Nu moet je met I niet verwachten dat hier een vervolg word gegeven op Immortal, nee I doet gewoon zijn eigen ding en dat is vieze ruige, maar toch ook erg rockende Black ‘n’ Roll maken. Anders kan ik het niet bestempelen. Het begint al met de heerlijke opener The Storm I Ride wat ook gelijk laat horen dat de leden ook wel van wat Motorhead houden. Wat hebt album sterk maakt is dat het niet alleen maar nummers zijn als the Storm I ride. Dat laat een nummer als Mountains wel horen. Er is namelijk ook ruimte voor sfeervolle passages en een aantal zeer gave solo’s. Neem het laatste deel van het titel nummer, dat is heerlijk sfeervol gitaarwerk.

Wat deze plaat zo goed maakt is dat die zowel in de zomer als in de winter staat als een huis. De meer rockende nummers passen heerlijk bij het zomerse weer, terwijl de wat langere en uitgesponnen nummers perfect bij het gure winterse weer past. Ik durf wel te zeggen dat ze met deze plaat een klassieker hebben uitgebracht die nog velen jaren bij menig fan rondjes zal draaien.

Ik geef hem 4,5 ster

Iconocaust, ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Toch kwam ik op de een of andere manier deze cd tegen en nu ben ik er verslingerd aan!
De band brengt een modern geluid met melodieuze riffs en technische stukjes, dit weten ze echter goed te verpakken in een zeer catchy er prettig geheel. Vocaal is het ook lekker afwisselend, van brute death metal vocals tot cleane zang.
Liefhebber van Lamb of God zouden dit zeker eens moeten beluisteren!

Ihsahn brengt met After een sfeervol product met invloeden vanuit de black, maar ook zeker progressieve metal. De saxofoon vind ik een pluspunt en word ook erg goed gebruikt. Vooral in de twee lange nummer (Undercurrent en on the Shores) komt die heerlijk naar voren, bijna als een klaagzang, wat de muziek perfect past.

Ook is Ihsahn niet alleen bezig met rustige passages neer te zetten, maar zit er voldoende vaart in de muziek om dan weer even meegesleept te worden door de mooie saxofoon partijen. De vocalen passen er ook erg goed bij, lekker rauw.

Ik moet wel zeggen dat het tweede gedeelte van de cd (met de twee lange nummers) mij meer bij blijft dan het eerste gedeelte, aangezien daar de emotie toch meer naar boven komt.

Eindelijk ben ik eraan toe gekomen om deze plaat eens te beluisteren. Ik moet zeggen dat het allemaal best lekker klinkt en ik kan wel geloven dat dit live best een feestje moet zijn. Wat het echter op cd is, is niet meer dan leuk. Nergens word het echt spannend en na 4 nummers heb ik het gevoel dat ik de hele cd al heb gehoord. Wat mij betreft mag er dus wat meer variatie in!
Ik moet wel zeggen dat er een aantal lekkere groovende stukken in zitten. De vocalen zijn op zich best tof, maar iets meer afwisseling daarin en het zou al wat leuker worden.

Ik zou dit album trouwens niet in de metalcore hoek willen drukken hoor, ik vind dit gewoon thrash/death metal.

In Vain is een Noorse band en timmert al een tijdje aan de weg. De progressieve black/death metal die ze neerzetten doet mij hier en daar denken aan Anathema (vooral de cleane stukken) en aan Opeth. Hoewel ik In Vain wel wat harder vind dan Opeth.

De wisseling van rustige stukken met hardere stukken werkt best goed. Ik moet alleen vaststellen dat dit album bij mij nergens blijft hangen. Een nummer als October's Monody gaat eigenlijk geheel aan mij voorbij. Wel moet ik zeggen dat ik de cleane stukken erg gaaf vind en ik had denk ik liever gehad dat het album wat meer daar op gericht was dan op de ruige stukken.

Het is leuk en er zitten best leuke riffs en stukken tussen, maar nadat het album afgelopen is kijk ik er niet echt naar uit om de plaat weer op te zetten.

Ik was eerst eigenlijk alleen bekend met de tweede plaat van deze band, die viel mij al niet tegen, maar deze overtreft dat nog eens even een aantal keer.
None Shall Defy is een geweldige plaat, duister en agressief. De lange nummers als None Shall Defy en Night of the Living Dead blijven, ondanks de langere duur van de nummers, interessant en verzanden niet in onnodig herhaal.
Wat betreft de death metal. Infernal Majesty is denk ik wel degelijk een schakel in het ontstaan naar de death metal, dit is immers al een stukje bruter dan bijvoorbeeld een plaat van Death Angel.

Ik vind dit wel een aardig album. Het zit allemaal goed in elkaar, maar het pakt mij eigenlijk nergens. Ook de tribal stukjes hadden wat mij betreft niet echt gehoeven.

Ook dit vind ik toch weer een prachtig album. De opener is aardig en knalt er weer lekker in. Maar ook hier vind ik de meeste epische nummers prachtig. For the Greater Good of God, The Longest Day en the Legacy zijn toch wel de mooiste nummers op deze plaat. De rest is echter ook niet verkeerd!

Het comback album van Iron Maiden en ik vind het toch best een geslaagd album. Hij opent heerlijk met the Wicker Man, wat gewoon een erg lekkere Iron Maiden song is. Daarna Ghost of the Navigator, wat ik een erg goed nummer vind, één van de beste van de cd. Heerlijke opbouw. Daarna zijn Brave New World en Blood Brothers ook pareltjes. Bij the Mercenary en Dream of Mirrors vind ik het wat minder worden. Het zit allemaal wel goed in elkaar, maar er zitten wat mij betreft te veel herhalingen in de teksten. Na een tijdje heb je dat wel gehoord. The Fallen Angel vind ik wel een aardig nummer en the Nomad, heeft ook heerlijke stukken, maar de plaat word weer geweldig afgesloten met The Thin Line Between Love & Hate. Erg mooi nummer vind ik dat.

Ik vind dit toch ook wel een erg sterk album. Goed de productie is wat minder dan bij Brave New World, maar er worden nog steeds top nummer neergezet. Zo zijn het epische Paschendale, Journeyman en Dance of Death heerlijke nummers. De eerste twee openingsnummer zijn wat meer recht toe rechtaan en doen erg denken aan de oude dagen van Maiden. Ik vind eigenlijk alleen No More Lies een wat minder nummer.

Ik vind dit een bijzonder lekker album. Het is ook één van de albums waarmee ik begonnen ben in de metal (en dat als 22 jarige ) Het album laat toch heerlijk gitaar werk horen en een wat volwassener geluid dan de twee voorgaande platen. Die toch een wat meer punky sound hadden (mede door de zang van Di Anno)

Hallowed be Thy Name behoort tot mijn absolute top nummers, wat een heerlijk opbouw zit hier in. Geweldig! Hier kijk ik altijd naar uit, als het album op staat

Our Problem is een aardig plaatje er zit voornamelijk een lekker groove in, alleen de zang vind ik niet echt geweldig, een beetje irritant eigenlijk. Het gaat naar mijn idee ook compleet willekeurig over de muziek heen. De lange nummers vind ik wat langdradig en niet echt geweldig. Nee, Iron Monkey zal ik niet snel meer opzetten.