Fall of Efrafa is een band die gebaseerd is op de verhalen van watershipdown en de ideologie achter het verhaal. Ik vind het mooi dat een band helemaal toeleeft naar een thema en dat over verschillende albums uitspreid.
De muziek klinkt dan misschien wel ergens erg voorspelbaar, maar het is ook wel erg genietbaar. De mooie uitgesponnen rustige stukken, die daarna overgaan in de harde muur van geluid ondersteund door een schreeuwerige stem. Die stem vind ik wel wat minder, maar ik leer hem al waarderen. Ook de gesproken stukken tussendoor zijn erg mooi. Ik laat het nog even bezinken en ik denk dat dit alleen maar kan gaan groeien.

Fates Warning laat ook met dit album zien dat het eigenlijk aan de top van de prog metal behoort. Helaas is het een beetje een ondergeschoven kindje. Ik was nog niet bekend met de andere zanger. Ik heb hier wel the Spectre Within op plaat liggen en dat vind ik een prachtige plaat. Disconnected is anders, wat uitgekleder, maar zeker niet minder. Alder is ook zeker geen verkeerde zanger. Vooral Something from Nothing en Still Remains zijn prachtnummers.

Flotsam & Jetsam is zo een band die ik al tijden wil beluisteren. De nieuwe plaat kreeg in de aardschok zelfs de titel mee van plaat van het jaar. Dus ik had nogal wat verwachtingen. Nu moet ik zeggen dat ik bij de eerste luisterbeurt er inging met de gedachte een puur thrash album voorgeschoteld te krijgen, dat was dus wel even anders. Flotsam zet hier een wat progressiever geluid neer, wat meer neigt naar een band als Nevermore. Er zijn hier en daar ook zeker thrash stukken te vinden! Ik vind het een aardig album, maar geen topper. Er staan mooie stukken op, zoals bijvoorbeeld Better off Dead, maar na een tijdje gaat het album mij vervelen. Ik ben niet overtuigd door de zanger, hij is wel goed, maar hij heeft niet dat beetje extra. Leuke plaat, maar geen topper!

Dit mag eigenlijk de naam Forbidden niet dragen, goed er staan een aantal aardige nummers op, maar Russ Anderson, waar is je hoge zang?
De zang doet mij op bepaalde momenten denken aan Slayer ten tijde van Diabolus in Musica en dat vind ik geen verbetering. Nee doe mij maar Forbidden ten tijde van de eerste 2 albums.
Toch is er best wat te genieten op Green, het gitaarwerk is zo nu en dan uitstekend en Forbidden laat horen dat het meer kan dan alleen maar thrashen, ook de meer Groovy kant ligt hun goed.
Toch mist het wat als je het vergelijkt met een band als Machine Head of Pantera.
Helaas, dit is het niet voor mij, terwijl ik de oudere albums erg gaaf vind.

Nou ik moet hier even op terug komen. Na the Final Goodby lijkt het eindelijk los te breken, maar dit valt toch behoorlijk tegen. De meeste nummers gaan eigenlijk op een midtempo nummer voorbij.

Nee ik zal dit plaatje helaas niet vaker opzetten. Er zitten zeker wel leuke ideeën op en ik denk ook best dat ze potentie hebben, maar dit is het net niet.