Deze schijf blijft voor mij Jay-Z's beste werk. Schitterende producties met lekker veel soul. Zeer sterke raps van Jay-Z en bovendien ook nog eens sterke teksten. The Takeover bijvoorbeeld is één van de hardste disstracks ooit. Verdere favorieten zijn de vier opeenvolgende songs Heart of the City, Never Change, Song Cry en All I Need, ook Blueprint doet het goed bij mij. Maar goed eigenlijk is het over zijn geheel genomen gewoon een hele goede plaat. Jammer dat hij de laatste jaren steeds meer voor de commercie is gezwicht.

Wat een plaat is dit toch. M.i. is Cash één van de grootste artiesten ooit. Hij was zo'n intrigerend persoon. Als je bijvoorbeeld kijkt naar zijn concerten in Folsom prison en San Quentin. Hij was echt een artiest die zich gelijkwaardig voelde aan die mensen.

Deze plaat betekende zijn comeback na een aantal jaren van minder succes. Het is pure Cash muziek. Slechts zijn akoestische gitaar en zijn grootste wapenfeit: zijn stem. Het is een plaat geworden waarin hij vergiffenis zoekt voor zijn zonden. De emotie in zijn stem bij nummers als Thirteen, The Beast in Me en Why Me Lord? is enorm ontroerend. Daarnaast heeft hij met The Man Who Couldn't Cry ook nog een nummer waarin zijn geweldige humor weer eens langskomt. Heeft hij dit nummer overigens zelf geschreven? (Wikipedia ligt plat).

Super