Kanye West mag dan misschien een arrogante kwal van een vent zijn. De eerlijkheid gebied mij toch te zeggen dat dit een verdraaid goede plaat is. Productioneel vind ik hem hier echt briljant. Als MC is hij technisch wellicht niet de beste, maar hij legt wel lekkere agressie in zijn raps en die hooks vind ik ook altijd wel geslaagd. Veel nummers duren vrij lang en ik dacht eerst dat ik hier enorm over zou struikelen, maar dit is eigenlijk helemaal niet het geval. Kanye weet namelijk de producties lekker verrassend en boeiend genoeg te houden. Alleen het rare eind van Runaway met die vocoder(?) erin verziekt voor mij een beetje een verder geweldig nummer.

Qua gast artiesten is het voor mij wel een beetje overkill. Als je bijvoorbeeld kijkt naar de hoeveelheid op All of the Lights, dat slaat mijns inziens helemaal nergens op en is er puur op gericht om een beetje reclame te maken voor de single. Dit soort minpuntjes wegen wat mij betreft niet op tegen de verdere sublieme kwaliteit van dit album.

Dank u Mr. West, dat u mij zo hebt weten te verrassen.

De meningen over deze plaat zijn erg verdeeld. Sommige mensen vinden het simpele 13 in een dozijn pop, anderen vinden het juist briljante pop. Ik sluit mij aan bij de laatste groep. Dit is pure popmuziek, maar dan ook echt op zijn best. Erg catchy melodietjes en goede zang maken voor mij van deze plaat niet alleen een genot om naar te luisteren, maar ook zeker een goed moment om mijn eigen stem eens te testen. Zo simpel is het overigens allemaal niet. Middels het slim gebruiken van een keyboard wordt de illusie van een gitaar gecreëerd, echter ontbreekt deze in zijn geheel op alle nummers. Bovendien beschikt Tom Chaplin over een erg goede stem die mijns inziens nimmer gaat vervelen.

Overigens moet ik eerlijk bekennen dat ik bij het uitkomen van deze plaat (ik was destijds een jaar of 15) niet gecharmeerd was van de singles. Pas een jaar later toen deze singles alweer verdwenen waren uit de hitlijsten ben ik over gegaan tot aanschaf (de deluxe edition met het schitterende Snowed Under toegevoegd). Na talloze keren luisteren vind ik nu alles meer dan goed. Misschien speelt de nostalgie wel mee, hoe dan ook feit blijft dat ik dit een fantastische plaat vind en daarom verdient hij een plaats in mijn top 10.

5*

Dit album heb ik nu al een aantal jaren in bezit maar ik blijf er naar terug grijpen. Ik luister deze plaat vaker dan andere Wu-tang platen en dat heeft te maken met een aantal dingen. Allereerst de zeer constante en uitzonderlijk hoge productiekwaliteit die 4th Disciple hier aflevert. Petje af zeg! De enige Wu-tang producer die hieraan kan tippen is the RZA himself in zijn hoogtijdagen wat mij betreft (mooi dus dat hij ook nog even een supervette beat aflevert op Wake Up). Maar de echte reden is denk ik voor mij de manier waarop Killa Sin iedereen er 3x uitflowt op elke verse die hij op een track gooit. Wat een skills heeft die man! Het is elke keer weer genieten als hij op een track voorbij komt, ik krijg er kippenvel van. Dit zal wellicht te maken hebben met het feit dat de andere MC's wel een niveautje minder zijn (alleen 9th Prince weet zo af en toe nog wel scherp uit de hoek te komen), waardoor de beste man er met kop en schouders bovenuit steekt maar dat mag de pret echt niet drukken.

Echt een heerlijke plaat en eentje die uitnodigt om het andere werk van deze gasten eens te beluisteren.