Dit album is een soort stad, met de liedjes als inwoners. Niemand heeft echt een connectie met de ander en ze lopen maar een beetje langs elkaar heen. Iedereen een eigen karakter, vrolijke karakters, verdrietige karakters, onschuldige karakters, ondeugende karakters. Achter sommige van die mensen schuilt echter een verhaal, een mooi verhaal.

Eigenlijk is het in die stad een beetje een rommeltje, zonder echte eenheid. Toch kan je niet anders dan van die stad te houden.

Mijn eerste bericht op deze site wil ik graag plaatsen bij het debuut van mijn favoriete band.
Ik vind het jammer dat Moonchild vaak zo saai gevonden wordt, zelf vind ik het juist een prachtig nummer. Ik moet wel toegeven dat ik dat ook niet altijd vond, want eerst vond ik het ook een saai nummer. Die mening is echter veranderd.
Mijn ouders hebben een beneden een redelijk mooie stereo set staan, terwijl ik het op mijn kamer moet doen met een dvd-speler. Op een nacht zat ik beneden en mijn ouders waren beide naar bed, dus ik besloot met de koptelefoon het album maar eens te draaien op die stereo set. Koptelefoon op, cd erin, ogen dicht en genieten maar. Vanaf dat moment is mijn mening over het album en vooral over Moonchild veranderd.
Het album heeft een heerlijk duistere sfeer die gecreëerd word door top-artiesten die allemaal goed op dreef zijn. Stuk voor stuk goede nummers. '21st Century Schizoid Man' is een geweldige binnenkomer, vooral de drums in dat nummer zijn geweldig. Daarnaast heeft dat nummer een van de mooiste gitaar-solo's ooit. Vervolgens is daar 'I Talk To The Wind', een rustige en prachtige opvolger. Terwijl 'I Talk To The Wind' steeds zachter klinkt komt Epitaph alweer op. Het geluid wordt wat dramatischer, waardoor je wat warm loopt voor Moonchild.
Dan zijn we bij Moonchild beland. Het nummer begint met een prachtige riff. Op die riff volgt het stuk dat vaak saai gevonden word. Ik vind dat stuk juist geweldig in de sfeer passen en de "schijnbaar willekeurige geluiden" zijn juist prachtig op elkaar ingespeeld. De climax komt met 'The Court of the Crimson King'. Na het stille stuk is dat een prachtige afsluiter.

Dit album is zoals de meeste mensen roken beschouwen: De eerste keer vind je er niks aan, maar je gaat toch door omdat iedereen dat doet. Vervolgens begin je de smaak te pakken te krijgen en het zelfs best te kunnen waarderen. Uiteindelijk ben je verslaaft en heb je het om de zoveel tijd gewoon nodig.

Zo beleef ik het tenminste.

Dit is een prachtig album die barst van de passie. In the Aeroplane over the Sea behoort wat mij betreft tot een van de mooiste liedjes ooit gemaakt, maar er staat sowieso alleen maar sterke nummers op dit album.

Zo zie ik het inderdaad ook. Het is alsof er een aantal vrienden een dagje naar het strand gaan. De één gaat zonnen en de anderen op ontdekkingstocht. Er gebeurt even niks, totdat één van de vrienden een prachtige schelp vind en iedereen vol verwondering naar die schelp kijken. Vervolgens zakt de interesse in die schelp een beetje weg en gaan ze weer even verder met waar ze mee bezig waren. Een van de vrienden wil wel een balletje trappen met de anderen, dus wil naar ze toe lopen, totdat hij ineens in een kwal trapt! Hij zit wat wild in de rondte te springen en de rest schrikt en komt hem helpen. De rust keert weer even terug. Dan neemt één van de vrienden even een duik. Aan het eind van de dag pakken ze alles rustig weer in en gaan ze naar huis.