Het kostte een paar luisterbeurten, maar dan valt het kwartje toch wel weer. Wel weer anders dan de voorganger: naar mijn idee iets minder bombastisch, maar daar komen weldoordachte, lang uitgesponnen nummers voor terug. Ook komt hier minder lomp stampwerk bij te pas, maar dat maakt de uitbarstingen niet minder intens. De Noren voorkomen hiermee dat elk album een kloon gaat lijken van de vorige. Ze innoveren, maar wel zonder in te boeten op hun eigen smoel en stijl.

Waar ik Walking on a Flashlight Beam altijd al een (erg fijn) winters plaatje gevonden heb, past deze nieuwe plaat toch ook wel heel fijn in dit warme nazomerweer. Ik hoor weer veel goeie dingen terug uit de voorganger, zoals het mysterieuze sfeertje en dromerige melodieën. Naar mijn idee is Fractured iets harmonieuzer en minder kil, maar dat past me eigenlijk wel. Wederom wordt bevestigd dat ik een zwak voor de saxofoon heb, dus ik ben al direct erg geneigd om hoge punten te gaan gooien. Ik houd me echter nog eventjes in tot ik meer luisterbeurten gehad heb.