Deze tweede plaat is een stuk minder rechttoe rechtaan dan de vorige en misschien is dat ook wel goed. Ik ben erg fan van Inmazes en de sound die ze daar neerzetten, maar een volledige nieuwe plaat in die stijl zou waarschijnlijk teveel van het goede worden. Ze hebben hier duidelijk voor meer dynamiek gekozen. Bij vlagen klinkt me dat nog iets soft in de oren, maar het is nergens saai en de harde nummers komen hierdoor ook wel weer goed tot hun recht (Whaler hakt er wel erg lekker in).

Tot nu toe kan het naar mijn mening nog niet tippen aan hun debuut, maar ik vermoed dat er nog wel een halfje bij komt binnenkort.

Erg fijne ontdekking, deze band. Als liefhebber van cleane zang in de prog-metal is het verfrissend om eens een lagere stem tegen te komen als tegenwicht tegen hoge vocalen zoals die in Haken, Karnivool en Tesseract. Ze zetten duidelijk in op een eigen sfeer die consistent door het album terug te horen is. Dit zorgt er wel voor dat de variatie niet heel spectaculair is, maar enkele luisterbeurten laten wel zien dat de nummers genoeg eigen smoel hebben om de boel niet in te laten kakken. Jammer om te zien dat de plaat nog niet bij iedereen in de smaak valt hier op MuMe, maar wie weet dat een vervolgalbum daar verandering in gaat brengen. Ik vermaak mij tot die tijd prima.