Ik wil toch even een aparte reactie plaatsen voor Calabi-Yau: volledig uit het niets na een halfuur strakke ritmes en stug gitaarwerk opeens die heerlijke saxofoonsolo. Dergelijke verrassingen zijn bij mij altijd welkom.

Instrumentaal vind ik het een sterke plaat, alhoewel ik me aansluit bij Zagato dat er best nog wel ruimte geweest was om de nummers iets verder uit te wijden. De zanglijnen op Sonder kunnen me echter nog niet echt overtuigen.. Nu moet ik toegeven dat dat bij Tesseract wel vaker een probleem geweest is, maar ik vermoed niet dat mijn waardering voor deze plaat in de buurt gaat komen van Altered State.

Zonde dat op deze bijzondere plaat nog geen reacties geplaatst zijn, bij dezen:

Thank You Scientist schotelt hier een wilde mix van genrewisselingen voor waarmee ík mij in ieder geval zeker een uurtje kostelijk vermaak. De hoofdnoemer is prog, maar of de rest nou moet vallen onder rock, metal, jazz of tóch nog iets anders is lastig te zeggen. Ondanks de bonte mix aan stijlen en instrumenten weten deze heren toch een verrassend toegankelijke en samenhangende plaat te leveren zonder de luisteraar in technische passages te verzuipen. De cleane en heldere zang doet denken aan de Silversun Pickups en geeft de sound een (overwegend) vriendelijke smoel.

Ik ben in de achtergrond van deze albums gedoken, ABDrums. Er is inderdaad een verbinding met The Indigo Child. Het speelt zich in dezelfde wereld af!

In het kort: The Indigo Child is een geloof waar vooral de lagere lagen van de bevolking (van de stad Antimai) zich aan verbinden. De elite van Antimai aanbidden daarentegen vooral "XCV", de huidige regent in de binnenste ring (Ring 1: Tower). Ergens wringt dit, maar dit komt (nog) niet aan de orde in dit album per sé.

Voor de volledigheid wil ik julie de achtergrondinfo van de nummers (Rings) niet ontnemen:
Dit album is in z'n geheel te zien als 50 minuten aan wereldschetsen, waarbij elke laag van de stad uitgelegd wordt en de rol van diegenen die daartoe behoren.

We starten in de armoedige laag van de bevolking in Ring 8.
Ring 7 en 6 draaien om industrie en voedselvoorziening van Antimai.
In 5 werkt de middenklasse in de hoop ooit te mogen promoveren naar een hogere rang, iets was in de praktijk weinig voorkomt.
Daarboven in Ring 4 worden de leden van de militie/handhaving getrained, die met ijzeren vuist de andere ringen in het gareel houden.
Ring 3 behoort tot de elite, de spirituele en politieke leiders van Antimai. Deze leven in luxe en buigen zich over de verdeling van het schaarse eten binnen Antimai. Hierbij doen ze vooral zichzelf niet tekort.
Ring 2 was ooit bedoeld als gebied waar alle voedsel geproduceerd en geoogst kon worden voor de hele stad, maar nadat op steeds grotere schaal ingebroken werd in deze ring, is deze in zn' geheel afgesloten van andere ringen en heeft de natuur het heroverd.
Dit brengt ons bij Ring 1: de toren waarin de alleenheerser van Antimai gezeteld is. XCV, vermoedelijk de 95ste regent van de stad, heeft een leger van bedienden, maar heeft niemand van gelijke macht naast zich.

Het album eindigt niet met een mooie fade-out en de laatste maat voelt enigszins abrupt aan. Dit is met opzet, aangezien het geplande vervolg hier weer naadloos op aan hoort te sluiten. Heel verhaal, je moet er maar van houden. Misschien niet verrassend na deze lap tekst, maar ik kan het wel waarderen. Nou vooruit.. maar alvast een halfje erbij dan.

Ik heb al een hele tijd een lastige verhouding met post-rock: enerzijds vind ik het ontzettend fijne muziek, maar toch gaat het mij vaak na een kwartier stierlijk vervelen. Misschien is het het overwegend ontbreken van zang, misschien is mijn gehoor teveel verwend met wilde muzikale sprongen om de subtiele veranderingen nog te waarderen .. ik weet het niet.

Wat ik wel weet, is dat dit album voor mij de juiste snaar raakt: dynamische nummers met sterke opbouw, gecombineerd met melancholische, ingetogen zang die nergens te fragiel of zweverig wordt. Aan ambient grenzende passages worden afgewisseld met logge grommende gitaarstukken, allemaal binnen een passend geheel. De ritme-wisselingen geven een progressief tintje aan deze anderszijds toegankelijke muziek en voorkomen hiermee dat ik net als bij veel andere albums op de helft afhaak.

Deze plaat zorgt bij mij echt voor stemmingswisselingen. Het ene moment krijg ik een kick van de progressieve muzikale partijen en krachtige zang, terwijl ik een halve minuut later me enorm moet bedwingen om die Bon Jovi-esque ballads weg te klikken en de plaat ver weg te stoppen. Misschien dat ik gewoon heel erg moet wennen aan de sound/stijl, dit is ten slotte mijn eerste kennismaking met Threshold. Ik weerhoud me dus nog even van een oordeel, want ik kan hier voor mezelf nog geen goede balans in vinden tussen de zoetsappige melodieën en fijne experimentele instrumentale passages.

Zou het kunnen dat ik bij het verkeerde album van deze mannen ben begonnen? Ik hoor namelijk veel moois en het zou zonde zijn om een band volledig aan de kant te schuiven op basis van een paar nummers.