Zo'n twee jaar geleden bevond ik me met een vriend in een cd-winkel. "Als je goeie muziek wil horen, dan moet je deze cd's kopen!", hij wees naar Third van Portishead en The Seldom Seen Kid van Elbow. Het was niet mijn gewoonte om meteen, zonder er eerst op het internet naar te luisteren; een cd te kopen, maar ik vertrouwde hem erop dat hij wíst welke muziek goed was (ik heb veel groepen dankzij hem ontdekt). Portishead heeft me, na die twee jaar; nooit kunnen bekoren. Elbow wel.

De cd begint met een zorgvuldig opgebouwde spanning; twee minuten hoor je verschillende instrumenten, gepaard met zeer luide klanken. Garvey zingt zeer rustig, bijna melancholisch; met teksten als "Sit with me a while. And let me listen to you talk about. Your dreams and your obsessions. I'll be quiet and confessional" is Starlings de ideale opener.

The Bones Of You kon me de eerste keer niet boeien; maar naarmate ik het meer gehoord heb begon ik het steeds meer te waarderen. Het fantastisch refrein- en de zeer mooie lyrics maken van dit liedje één van de betere van het album.

Mirrorball is een rustig en poëtisch lied; waar vooral Garvey toont hoe hij met een zachte, melancholische stem de luisteraar kan doen wegdromen.

Grounds For Divorce is het meest luidruchtige nummer van het album; een zeer leuke meezinger. Wat vooral het album sterk maakt, zijn de toonwisselingen: bij het refrein wordt alles verzacht, worden er minder instrumenten gebruikt; waarop alles plots weer harder wordt.

An Audience With The Pope is een liedje dat je kippenvel bezorgt: opnieuw zeer zacht gezongen, op dramatische toon; dat je zowel doet meegenieten als doet huiveren. Eén van de betere.

Weather To Fly is opnieuw zeer poëtisch, maar dit liedje vind ik - en hier zullen velen niet akkoord mee zijn - één van de mindere. Niet dat het niet in het album past, integendeel: het liedje blijft dezelfde sfeer hebben als de voorgaande nummers, maar is gewoon niet mijn favoriet.

The Loneliness Of A Tower Crane Driver is een zeer pakkend nummer, die vooral instrumentaal is. Een beetje apart van de rest van het album, maar toch: sterk!

The Fix heeft (in mijn ogen) ietwat dezelfde sfeer als An Audience With The Pope. Opnieuw een zeer mooi nummer dat op een kille, onderkoelde toon wordt gezongen; dramatisch, aangrijpend en huiveringwekkend.

Some Riot is ook ook een zeer pakkend nummer, waarbij het neuriën het 'm vooral doet.

One Day Like This was- en is altijd mijn favoriet geweest: de violen, het meezingbare refrein en prachtige koorzangen vormen een perfect popnummer. Schitterend en subliem.

Friend of Ours is een prachtig eerbetoon aan Bryan Glancy, mede-muzikant. Een mooie afsluiter.

Het heeft lang geduurd voordat Elbow was doorgebroken, maar dit album liet de menigte zien wat de groep in hun mars had. Schitterende teksten en prachtige zang- en instrumenten. De band op het hoogtepunt van haar kunnen.

Toen ik een jaar of vijftien was, had ik een oogje op een meisje dat (volgens haar Netlog-profiel) fan was van Nirvana. Omdat ik (als onzekere puber) er van uitging dat muziek als Phil Collins geen grote indruk op haar zou nalaten, verplichtte ik mijzelf om mij te verdiepen in haar muziekwereld. Ik zocht op goed geluk in de muziekkast naar cd's van de band en vond als bij toeval zowel "Nevermind" en "Unplugged in New York". Ik was van plan beide cd's steeds opnieuw en opnieuw te beluisteren zodat ik ieder nummer afzonderlijk zou kennen en bijgevolg haar er over kon aanspreken. Na een ontelbaar aantal keer "Nevermind" en "Unplugged" gehoord te hebben, werd mijn liefde voor Nirvana groter dan voor haar.

Ik begon alles wat met Kurt Cobain en Nirvana te maken had te verzamelen: T-shirts, posters, een portemonnee, de Unplugged In NY-DVD en zelf een Cobain-action figure. Ik begon me als een punker te kleden en raadde bovendien al mijn vrienden aan naar Nirvana te luisteren.
De reden waarom mijn liefde voor de band steeds groter werd had niet alleen met de muziek te maken: ik kon me in Cobain herkennen. Zijn terughoudendheid, zijn onzekerheid, zijn twijfels over het leven, ...… Kurt Cobain, dat was ik.

Op mijn zestiende begon mijn aandacht voor Nirvana af te nemen en luisterde ik meer naar electronica/dance muziek: Soulwax, Daft Punk, Digitalism. Af en toe legde ik Nevermind nog eens op, maar het deed me niet zoveel meer.

Omdat het vandaag twintig jaar geleden is dat Cobain zelfmoord heeft gepleegd, leek het me gepast om Nevermind nog eens op te zetten.

"Smells Like Teen Spirit" is zodanig grijsgedraaid dat het bijna een cliché is om dit lied als "fantastisch" te bestempelen, maar let's face it: Nevermind's openingsnummer is perfect. Het refrein, de gitaarsolo, de kracht waarmee Kurt Cobain zingt, ... … Uiteraard is ook de videoclip meer dan geweldig.

"In Bloom" is een zeer goeie opvolger en heeft, net zoals Teen Spirit, een zeer goeie, zelf verrassende muziekvideo: Cobain's liefde voor The Beatles wordt volledig uit de doeken gedaan. Het is een zekere ironie dat Nirvana een rocknummer op een ingetogen "popachtige" manier op het podium brengt, maar net omdat dit nummer niet bij de Beatles-sfeer past, wérkt het.

"Come As You Are" en "Breed" zijn ook weer stuk voor stuk zeer sterke nummers, maar het is vooral Lithium die er uit springt en altijd mijn favoriet is geweest. Om terug naar mijn puberteit te keren: als vijftienjarige moest ik bij Frans mijn lievelingsband aan de klas voordragen, waarbij ik Lithium in het Frans zong: "je suis heureux, parce qu'aujourd'hui j'ai trouvé mes amis. Ils sont dans ma tête..."

Ik kan de hele cd nog verder afgaan, maar volgens mij is m'n punt duidelijk: Nevermind is en blijft een meesterwerk. Noem het dan maar "overhyped", met Nevermind was een volledig nieuwe revolutie ontstaan.
Ik zal dan niet de tijd hebben meegemaakt toen Nirvana optrad en Cobain dus nog leefde, voor mij zal "Nirvana" altijd het trefwoord blijven als ik over mijn puberteit spreek.

Pink Floyd had ik pas zeer laat ontdekt. Dit kwam mede doordat The Wall me niet zo kon bekoren: het album was te experimenteel. Ergens dacht ik dat de rest van PF ook in diezelfde stijl ging zijn, maar The Dark Side of the Moon bewees het tegendeel.

Het album begint met Speak To Me/Breathe, een nummer dat opbouwt met alle klanken die je doorheen DSotM nog gaat terughoren (de kassageluiden, het gelach); gepaard met een hartslag. De geweldige tekst daarop maakt van dit lied één van de betere openingsnummers.

Als ik het heb over het experimentele, dan verwijs ik ongetwijfeld naar
On The Run: helikopter- en elektronische geluiden, stemmen op de achtergrond en een geweldige climax (de ontploffing). Een leuk, opzwepend nummer.

On The Run vloeit langzaam over naar Time, volgens velen het beste lied van het album. Het lied begint met verschillende klokgeluiden, die dan overgaan naar een mysterieuze opbouw (geweldige drum!). Hierop komen de gitaren en een geweldige tekst. Zeer aanstekelijk nummer.

The Great Gig In The Sky zou je meer moeten beluisteren, wil je er de symboliek van begrijpen: je hoort op zachte toon een piano, dat gepaard gaat met een tekst: I'm not afraid to die. Dood is het thema van dit lied: na de piano hoor je Clare Torry , die de opdracht kreeg om doodsangsten te "zingen".

Money was het eerste nummer dat me écht opviel: de kassageluiden, de saxofoonsolo die overgaat naar een gitaarsolo, de tekst die zich keert tegen het kapitalisme ("Money, so they say, is the root of all evil today"), ... Geweldig nummer en lange tijd mijn favoriet geweest.

Hierop zijn er vier nummers waarvan ik vind dat ze bij elkaar horen, daar ze dezelfde sfeer hebben:

Us And Them is het langste en rustigste nummer van het album, dat gaat over de zinloosheid van de oorlog. Zeer fijn om naar te luisteren.

Any Color You Like is een instrumentaal nummer, dat (vanwege dezelfde baslijn) ook "Breathe 2nd reprise" wordt genoemd. Opnieuw geweldig.

Brain Damage, op dit moment mijn favoriet, is een (naar mijn mening!) rustig en sfeervol nummer, met een prachtige tekst die gaat over de mentale achteruitgang.

Eclipse, dat in zekere mate is verbonden met Brain Damage, is een geweldige climax. Het nummer gaat over alle handelingen die de mens doet; afgesloten met opnieuw de hartslag en een stem (Gerry Driscoll) die héél zacht zegt: "There is no dark side of the moon really, as a matter of fact, it's all dark". Volgens mij één van de beste afsluiters dat een album ooit heeft gehad.

Nu ik mijn overzicht herlees, merk ik op dat er geen enkel nummer is dat ik minder vind; waaruit ik kan concluderen dat Dark Side of the Moon met het experimentele, de rock, de gitaar- en saxsolo's, het psychedelische en de fantastische teksten- en zang een fantastisch, subliem pareltje is.

Waarom "Automatic for the People" bij mij op nr. 1 staat? Simpel: het is het meest melancholische en memorabele album dat ik ooit heb beluisterd. Nu, ja... Misschien overdrijf ik wel; maar het is in ieder geval een album waar je volledig rustig van wordt, waar je van kan wegdromen. Een overzicht van de liedjes:

Hoewel "Drive" een hit was geworden; kan dit eerste nummer mij (vreemd genoeg) niet bekoren. Het rustige zit er wel in, maar voor de rest doet dit nummer me niets. Hiermee ontken ik niet dat het niet bij de cd past: als beginner brengt het de luisteraar meteen naar de juiste toon- en sfeer.

Het is pas bij "Try not to breathe" dat R.E.M. toont wat de groep kan: met een aandoenlijk deuntje vertelt het liedje over een oude man die wil sterven.

Met "The Sidewinder Sleeps Tonite", gebaseerd op "The Lion Sleeps tonight", toont R.E.M. dat het méér kan dan alleen het "rustige" en het "melancholische". Dit liedje is veel luider en vooral veel vrolijker dan de rest van het album; het is in contrast met de elf andere nummers.

Dat contrast wordt verduidelijkt met "Everybody Hurts", een hit dat door velen ook wel een "zaagliedje" wordt genoemd; maar wel een mooie boodschap bevat: iedereen in deze wereld heeft wel problemen, maakt wel iets ergs mee; je staat er niet alleen voor. Hoewel het nummer droevig wordt gezongen, toont het toch een zeker optimisme: je moet volhouden, sterk blijven in moeilijkere tijden.

"New Orleans Instrumentaal No. 1" is een tussennummer, die waarschijnlijk door velen geskipt wordt; wat ergens wel jammer is: dit twee minuut-durende nummer toont dat de groep ook instrumentaal zeer sterk is; dat het ook zonder tekst een bepaalde sfeer kan geven.

"Sweetness Follows" kun je nog het meest melancholische nummer van het album noemen. Het komt ook voor als soundtrack in de ietwat geflopte film "Vanilla Sky". Zelf vind ik dat Stipe het mooist in dit nummer zingt: hoewel hij, net zoals de andere nummers; ook hier rustig zingt, grijpt dit liedje je het meest bij de nekvel.

"Monty Got a Raw Deal" vind ik, na drive, één van de mindere van het album. In mijn ogen is dit liedje te oppervlakkig. Toch zou het in "Automatic" niet mogen ontbreken.

"Ignoreland" is ruiger dan alle voorgaande nummers, die - ergens - ook weer wat in contrast staat met de rest van het album. Ook dit nummer kan me weinig bekoren.

"Star Me Kitten" is, net zoals "Sweetness Follows", een liedje dat met passie gezongen wordt; één van de betere nummers van het album.

"Man on the Moon", ook de soundtrack van de gelijknamige film, is lang mijn favoriet geweest: hoewel dit lied op een rustige, maar toch ietwat vrolijke manier wordt gezongen; heeft het een serieuze boodschap: hoe komt het dat men de mensen in derdewereldlanden niet kan helpen, maar dat men wel een man op de maan kan zetten?

"Nightswimming", persoonlijk mijn favoriet; is een simpel nummer met een onderkoelde toon, droevig en gelaten in haar eenvoud.

Het album wordt perfect afgesloten met "Find the River", het nummer waar ik het meest van wegdroom. (Dit nummer doet me ook stiekem denken aan een sprookjesbos, dit gezegd zijnde...)

Al bij al is Automatic for the People een memorabel, schitterend en sfeervol album. Een klassieker.