Helemaal niet mijn genre, dit soort musicalmuziek - te gepolijst, te bedacht, en een stem uit de reclamefolder. Maar ach, je probeert eens iets waar veel mensen met een betrouwbare smaak enthousiast over zijn, en het is natuurlijk wel retestrak en inventief allemaal. Op ambachtelijk niveau kan ik het dan ook waarderen. Op emotioneel niveau haal ik er niet zo veel uit. Maar misschien is het op een dag wel aan me besteed, wanneer ik een slechtgeklede vijftiger ben geworden en met een dood biertje aan de bar van het lokale poppodium instemmend met Big Big Train sta mee te knikken.
Martin Luke Brown - Damn, Look at the View! (2023) 3,0
23 februari, 19:37 uur
Aanstaande zaterdag treedt Madison Cunningham op in Amare in Den Haag. Het voorprogramma wordt verzorgd door Martin Luke Brown, en het is altijd aardig om even kennis te nemen van het werk van een onbekende artiest voor je die live gaat zien.
Damn, Look at the View! - hoes en titel doen een jolig, niks-aan-de-hand-plaatje vermoeden. De titeltrack zet me even op het verkeerde been: een gevoelige ballade met daverend slot. Die aangename verrassing blijkt echter misleidend, want vanaf het tweede nummer is de sfeer op Damn, Look at the View! precies wat je op basis van de cover zou verwachten. De deuntjes zijn verderlicht, zowel inhoudelijk als qua klank. De zeverige stem van MLB versterkt dit gevoel alleen maar. Bij Alright? gaat het gas weer even terug, en meteen spits ik mijn oren weer. Een hemelbestormend lied is het verder niet, maar in de verstilling komt het liedschrijftalent van deze Brit duidelijk beter uit de verf. Voorlopig is het soortelijk gewicht van zijn nummers nog te laag om een heel album te boeien.
Ik ben wel benieuwd hoe Brown live presteert. Het moet raar lopen wil albumafsluiter See U Later X niet ook het laatste nummer van zijn set zijn - een aardige, gloedvolle uitzwaaier voor hij het stokje aan Madison doorgeeft.
De hoes is toepasselijk: muziek zo verstild als een sneeuwlandschap. Nou ben ik dol op sneeuwlandschappen, maar in muziek zoek ik toch iets anders. Wanneer er op deze plaat, al is het maar een minuut, iets voorbij komt wat lijkt op ritme of melodie - op de nummers Fables of West bijvoorbeeld - is dat een verademing. De rest blijft een brij van strijkers en elektronica die prima aan te horen is, maar niet beklijft. Soms vergat ik zelfs even dat de plaat op stond. Voor sommigen zal dat een aanbeveling zijn. Ik heb dan liever échte stilte.
Sodeknetter, wat klinkt dit ongelofelijk Frans, en dat is wat mij betreft zelden een aanbeveling. Het songfestivalgehalte is hoog - te pompeus (inclusief de afzichtelijke hoes en de Shakespeareaanse titel) en te weinig écht goede liedjes. Ik ben niet bekend met eerder werk van Lazuli, en op basis van Être et Ne Plus Être zal dat waarschijnlijk zo blijven.
