Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Kramer. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2025, februari 2025, maart 2025, april 2025, mei 2025, juni 2025, juli 2025, augustus 2025, september 2025, oktober 2025, november 2025, december 2025, januari 2026, februari 2026, maart 2026, april 2026, mei 2026, juni 2026, juli 2026, augustus 2026, september 2026
Richard Dawson - The Glass Trunk (2013) 4,0
22 augustus, 14:20 uur
» details
Roxy Dekker - Superstar (2026) 2,5
21 augustus, 14:17 uur
» details
The Doors - Strange Days (1967) 4,0
19 augustus, 15:18 uur
» details
David Bowie - Hunky Dory (1971) 3,0
16 augustus, 15:53 uur
» details
Richard Dawson - Peasant (2017) 4,0
16 augustus, 11:19 uur
» details
Richard Dawson - 2020 (2019) 4,5
16 augustus, 10:01 uur
» details
Phoebe Bridgers - Lost Weekend (2026) 4,0
14 augustus, 09:10 uur
» details
The Tallest Man on Earth - There's No Leaving Now (2012) 3,5
13 augustus, 08:53 uur
» details
The Tallest Man on Earth - Shallow Grave (2008) 4,0
13 augustus, 08:52 uur
» details
The Tallest Man on Earth - The Wild Hunt (2010) 4,0
13 augustus, 08:52 uur
» details
Fruitcake - Fruitcake (1983) 3,0
4 augustus, 14:37 uur
» details
The Strokes - Reality Awaits (2026) 4,0
1 augustus, 09:22 uur
(reactie op ander bericht)
Sterke plaat. Psycho Shit is van een buitenaardse schoonheid. Dine N'Dash is even duister, The Strokes zoals ik ze het liefste hoor. Lonely in the Future is minder indrukwekkend, maar niettemin een bangertje van jewelste. Falling out of Love en Going to Babble On zijn mijn minst favoriete liedjes op deze plaat, dan ga ik even koffie zetten. Wat daarna komt is weer waanzinnig: het extreem pakkende Going Shopping is instrumentaal en productioneel briljant, een van de fijnste nummers. Dan weer even terug gas voor Liar's Remorse, opvallend ingetogen voor Strokesbegrippen. Dat geldt eigenlijk ook voor The Fruits of Conquest, in de zin dat ze hier het dichtst bij het geluid van een gewone, hele goede band komen, en niet klinken als een poppenkraam vol doorgesnoven onheilsprofeten. En de tandjes, wat zijn ze toch goed in albums afsluiten: bij Tyrants of Mellow Moon lig ik uitgeteld na te dampen op de vloer van de woonkamer, terwijl mijn koffie koud staat te worden op het aanrecht. Gekke gasten joh.
» details » naar bericht » reageer