stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Typisch zo'n plaat waarvan ik denk: had de tien beste liedjes uitgekozen, daar een mooi halfuurtje van gefabriekt en de rest terug op de plank gelegd. Misschien is het mijn korte aandachtsspanne, maar anderhalf uur Zach Bryan is voor mij echt te lang. Of nee, dat licht helemaal niet aan mijn aandachtsspanne: daarvoor zijn de liedjes, hoe slagvaardig gemaakt ook, toch te doorsnee en eenvormig. En soms prachtig, dat is het probleem niet, want Bryan is een jongen met veel talent. Deze plaat doet het bij mij prima op de achtergrond, maar alleen bij bepaalde liedjes zal ik met aandacht terug blijven keren.

stem geplaatst

Oeiii ik heb toch wel moeite met haar stem hoor. Die doet me denken aan mijn deurbel: als je die kort indrukt gaat het prima, maar als je langer dan een seconde op het knopje duwt gaat de zoemer steeds zachter, hij trilt onbeheersbaar en de toon zakt omlaag alsof het arme ding levensmoe is. Even het batterijtje vervangen waarschijnlijk - maar bij de uithalen van Lucinda kan dat niet. Haar voordracht is krachtig, haar stemgeluid onvast maar aangenaam, maar de lange noten zijn echt erg onaangenaam, met een vibrato die zo'n beetje om de toon heen zwabbert.

Liedjes maken kan ze gelukkig wel, en dat doet ze op deze plaat ook vaardig. Niet helemaal mijn smaak - iets te veel van dik hout zaagt men planken - maar het dendert lekker door. De hoes is spuuglelijk. Tot zover.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Bijzonder irritant is het wel degelijk. Sommige muziek is zo opzichtig bedoeld om ontspannend te zijn dat ik zin krijg een gat in een deur te trappen. Sowieso is het hele bestaan van de harp een misvatting. Als er dan ook nog iemand etherisch doorheen gaat zitten zuchten, kan je voor mij de dwangbuis nog een tandje strakker aansnoeren. Tegen het eind brengt de eerste minuut Melted Moon nog wat minimalistische verlichting, maar ook dat ontspoort weer binnen no time. Huuu.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Geen kennis genomen van La Brea (2025) van Hesse Kassel, waarvan Renatto de voorman is. Dit soloplaatje schijnt erop te lijken. Dat wekt de interesse: tamelijk virtuoze jazzrock waar Renatto in het Spaans doorheen schmiert. Ik vermoed dat het een groot voordeel is als je die taal spreekt, want voor mij worden de onverstaanbare teksten in combinatie met de hyperactieve muziek soms een beetje een brij - maar wel een zeer aantrekkelijke brij: duister, chaotisch en dan soms opeens reteclean. Lekkere hoes ook.

Jiri Taihuttu is de zoon van een beroepsmuzikant, het neefje van een profvoetballer en het broertje van een beroemde filmmaker, als Jiri11 was hij rapper en hij won een gouden kalf voor zijn bijdrage aan de film Hardcore Never Dies - maar als De Nachtwacht klinkt hij als de liefdesbaby van Prince en Henny Vrienten. Dat levert niet per se iets op waar ik graag naar luister, maar er zitten leuke stukjes tussen - catchy deuntjes, leuke teksten, lekker gladde productie. Het is niet hemelbestormend en zijn ijle stemmetje werkt wat op de zenuwen, maar deze plaat verdient best wat meer aandacht. Nightmares van Mogadishu is tot nu toe favoriet, die zal ik nog wel vaker draaien.

stem geplaatst

stem geplaatst

Ach... je klikt eens wat aan waar je nog nooit van gehoord hebt, in een genre dat je volstrekt vreemd is - en dan kom je er opeens achter dat Gollem blijkbaar een thuisstudio in zijn holletje heeft gebouwd! Hartstikke leuk, niks voor mij.

stem geplaatst

De aanbeveling hierboven beloofde veel goeds, maar ik heb veel moeite om deze uit te zitten. Ik hoor niks wat de clichés overstijgt, en dynamiek ontbreekt ten enenmale. Niet voor herhaling vatbaar.

Een ontzagwekkend rijk album dit. Joni hoor ik er niet in, wel een gigantisch talent voor liedjes schrijven. Melodie, productie en instrumentatie, tekstuele zeggingskracht - allemaal retedik in orde. Zelfs de Fleet Foxes kan ik in deze context nog wel hachelen.

stem geplaatst

Toch wat te veel etherisch gezucht op deze plaat. Op bijvoorbeeld End of the Year werkt dat goed, maar ik hang vooral aan Zajacs lippen wanneer het tempo iets omhoog gaat of de dynamiek wat stijgt. Zeker voor Anton en Murder Mystery zal ik terug blijven keren naar deze plaat. Verder staan iets te veel inwisselbare zweefnummers op.