Wat een perfecte plaat zeg! In mijn ogen is dit werk nog iets beter dan The Low End Theory. Dit kan zomaar veranderen, het zijn immers beiden topalbums. Het klinkt gewoon nog ietsjes frisser en nog ietsjes minder gedateerd (in hoeverre het gedateerd zou moeten klinken). Wel is er nog steeds die unieke, relaxte, jazzy ATCQ-vibe. Veel valt er niet meer over te zeggen, heb ik ook al bij hun eerdere albums verwoord. De beats zijn overal nagenoeg perfect, Phife Dawg en Q-Tip flowen er op los en de lyrics zijn ook hier weer erg goed. Optimisten!

Als ik hier eens track na track analyseer, zijn ze stuk voor stuk meesterlijk! Dit is echte hiphop!

Ik ben blij dat ik ben begonnen met het ontdekken van de albums van ATCQ. Een jaar geleden heb ik The Low End Theory en Midnight Marauders eens wat luisterbeurten gegeven, maar het kon me toen helaas totáál niet boeien. Ik heb het toen maar maandenlang links laten liggen. De laatste tijd ben ik echter weer van die rustige/conscious/positieve (hoe je het ook wilt noemen) hiphop aan het luisteren, zoals Common, J Dilla, Black Star etc. (kende ik al lang), en ook The Roots, Slum Village, Pete Rock & C.L. Smooth. ATCQ hoort ook een beetje in dat straatje thuis, bij dat soort hiphop, en dus wilde ik hun ook een nieuwe kans geven en natuurlijk ook vanwege de hoge gemiddeldes van de albums. Waar het me vorig jaar helemaal niet raakte, doet dat het nu wel. Althans, vooral bij de albums ná People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm, dacht ik. Deze heb ik bewust als eerste beluisterd. Het bleef niet echt zo hangen. The Low End Theory bleef wat meer hangen en klonk al beter, en Midnight Marauders bleef helemaal hangen. Die heb ik dan ook meer gedraaid de laatste dagen/weken, dan deze. Het zit hem vooral in de beats die hier nog ietwat primitief lijken zijn. Met het rappen van Q-Tip en Phife Dawg is namelijk niets mis. Zeer goede flows, liggen me nu ook steeds beter, perfect op de beats van Q-Tip zelf en Ali Shaheed Muhammad.

Ik merk nu wel nu ik deze plaat wat meer luisterbeurten heb gegeven, en als je echt goed luistert, zijn de beats helemaal niet zo primitief. Integendeel, ze zijn juist heel muzikaal. Bijv. Push It Along. Wat een heerlijke productie en vette verses. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Can I Kick It. Het duurt bij platen als deze gewoon iets langer voordat ik ze echt kan waarderen. Het heeft ook te maken met het feit dat dit materiaal van 1989-1990 is. Ik heb lange tijd bijna alleen maar hiphop van na 1992 of 1993 kunnen luisteren, dat van daarvoor klonk me nooit zo goed. Maar dat begint steeds meer af te nemen, de gedachte dat bijna alles van daarvoor maar troep is. De albums van Eric B. & Rakim begin ik langzaamaan meer te waarderen. Het debuut van Gang Starr probeer ik vaker wat luisterbeurten te geven. Public Enemy begint me iets beter te klinken. Het debuut van De La Soul, 3 Feet High and Rising, probeer ik ook te beluisteren. Hopelijk zal ik zo over een tijdje steeds meer dit soort 'oude' hiphop kunnen waarderen. Niet dat het echt moet, maar als ik hiphop van bijv. 1993 tot 1995 geweldig vind, dat voortkomt uit de jaren daarvoor, waarom zou ik de eerdere platen dan niet kunnen waarderen? Ik hou van hiphop, dus ik vind dat ik de beginselen ervan ook moet leren te waarderen. Of, in ieder geval moet leren kennen.

Al met al is dit dus toch een erg relaxed album. Het begin van ATCQ, een hiphopformatie die ik steeds meer begin te waarderen. Rustige, positieve, conscious, jazzy hiphop met wijze lyrics van toen nog jonge jongens uit de achterbuurten van Queens. Deze jongens wilden er wat van maken, positief zijn in het leven, plezier maken, dit komt 100% terug in hun muziek. Ze laten het negatieve van het ghettoleven achterwege, respect daarvoor.

De tweede A Tribe Called Quest-plaat is volgens velen hun ware meesterwerk, voor mij is dat (nog?) niet zo. Momenteel ligt Midnight Marauders me een stukje beter, simpelweg door de producties die iets lekkerder klinken. Maar The Low End Theory mag er ook zeker wezen. Deze klinkt iets rustiger en 'jazzyer', het is een echte relax-plaat. Er zijn weinig minpunten te vinden hier, alleen die sample in Everything Is Fair kan storen en de track What? is wat minder. Voor de rest is alles dik in orde. Vooral tracks als deze zijn echt heerlijk: Excursions, Buggin' Out, Verses From the Abstract, Check the Rime en Jazz (We've Got). De twee laatstgenoemde tracks zijn sowieso m'n favorieten op dit album. Alleen al de instrumentals van 13 van de 14 tracks zijn stuk voor stuk erg goed en bij een aantal werkelijk perfect. Gooi daar de meesterlijke flows en wijsheid van Phife Dawg en Q-Tip overheen en je hebt een classic!

Get in the zone of positivity, not negativity
Cuz we gotta strive for longevity

Wát een geweldig album is dit.

Slug rapt conceptueel erg sterk en zijn flow is gewoon geweldig. Een van m'n favoriete MC's op het moment. Hij dringt zo goed tot je door altijd, en je kunt je vaak herkennen in of relateren aan de dingen waar hij over rapt, vaak problemen in zijn eigen leven en levenslessen. De producer, Ant, past hier perfect bij met z'n beats die me bijna nooit tegenvallen. Op dit album een paar keer, bij nummers als The Bass and the Movement en bijv. Breathing moet je even wennen aan de beat. Maar daarna zijn ook die gewoon goed. Bij werkelijk alle andere nummers, vind ik de beats geweldig. Heel vaak van die pianoloopjes of iets anders met een instrument die het dan helemaal afmaken, zoals bij GodLovesUgly. Wat een ongelooflijk ziek nummer, alles is perfect. Krijg nog altijd kippenvel in het begin bij dat nummer. En dan heb je af en toe van die samples zoals bij A Girl Named Hope, ook heerlijk. Het zijn van die kleine dingen zoals samples of extra toevoegingen van instrumenten bij de beats, die het nog beter maken. En natuurlijk zoals ik al zei, rapt Slug daar perfect overheen met z'n verhalen. Het is iets wat mij heel erg aantrekt, die vorm van rappen: storytelling. Een verhaal in één of meerdere verses stoppen, en het allemaal mooi laten rijmen en metaforen gebruiken. Echt knap.

Als ik favorieten moest aanduiden op dit album, dan zou het erg moeilijk worden, want bijna alles klopt op vrijwel iedere track. Onemosphere is een heerlijk begin nummer. Dan komt The Bass and the Movement met een aparte beat, maar het klinkt toch goed. Give Me heeft dan weer een prachtige beat waar je bij kunt wegdromen. Leuk refrein ook. Fuck You Lucy, dit gaat over Slug's (ex-)vriendin lijkt me. Een erg emotionele Slug die alles kwijt moet, hij heeft het gehad met Lucy maar toch houdt 'ie nog van haar. De beat is hier weer heerlijk en het samplen is ook geslaagd. Hair is ook weer een goede track, maar daarna komt een van m'n favoriete tracks van alle muziek op het moment. Die intro en dan dat pianoloopje... Slug die even later begint te rappen over zijn depressie/stress lijkt me. Een en al kippenvel... trieste track, dat wel, maar het raakt je echt. Daarna komt nog een track die een beetje triest klinkt, A Song About A Friend , dat komt vooral door de beat. Zo eenvoudig, maar de 4 minuten en 25 seconden blijven boeiend, door Slug ook natuurlijk. Flesh is dan een van de weinige tracks die ik niet geweldig vind, beetje een vervelend refrein en rare beat. Maar ik skip 'm niet, blijft redelijk. Saves the Day maakt dat kleine misstapje weer meteen helemaal goed, mooie beat en mooie verses. Lovelife is ook weer een prachtig nummer. Breathing is ietsjes minder maar nog steeds goed. Vampires, alweer een toptrack. A Girl Named Hope is zelfs nog beter, die beat + sample en Slug met 'n mooi verhaal. GodLovesUgly Reprise, wat wordt hiermee bedoeld, outro of toevoeging op ''deel 1'' ? 1 minuut en 46 seconden, erg kort, maar goed, klinkt wel lekker. Modern Man's Hustle... erg mooie track met 'n heerlijke productie. De laatste 3 zijn ook erg goed, vooral Shrapnel met wéér een geweldige productie en top verses van Slug.

Al met al een ongelooflijk sterk en mooi album, wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht. Dat komt, omdat ik met Atmosphere ben begonnen met hun latere albums. Ik heb eerst When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold beluisterd, daarna You Can't Imagine How Much Fun We're Having, en als laatst nog The Family Sign. Allen zijn het geweldige albums die ik een 4,5* heb gegeven. Tja, als dat al zo goed is verwacht je niet dat hun eerdere werk beter is. Tenminste, ik niet. Het tegendeel blijkt. Hierop klinkt alles gewoon nog nét iets beter. De beats, de samples, al die pianoloopjes en toevoegingen van andere instrumenten. Prachtig. Om het dan nog maar niet over Slug te hebben, die alles perfect afmaakt met zijn verhalen en levenslessen. Slug is een MC die ik steeds meer begin te 'voelen', om het zo maar te zeggen. Gewoon hoe hij zijn verses brengt is geweldig, met een geweldige flow en een hoop emotie. Soms kan dat te veel worden, maar dat is niet erg, daar hebben we andere hiphop voor. Dat is het mooie van hiphop, je hebt zoveel verschillende stromingen. En de stroming met wat meer emotie en storytelling spreekt mij op het moment het allermeest aan.

Ant en Slug, ze zijn perfect op elkaar afgestemd.

Voor nu zeg ik: de volle 5 sterren.

Ieder eerder album van Atmosphere is even goed of beter gebleken dan die daarna. En wat blijkt weer?! Ik denk dat ik deze misschien wel even goed en misschien ooit zelfs beter zal vinden als God Loves Ugly, momenteel mijn Atmosphere-favoriet. Ik wil niet alles gaan vergelijken, iedere plaat is anders en kun je soms eigenlijk ook niet vergelijken, maar het valt me op dat iedere eerdere plaat me nu even goed of beter bevalt!
Er staan echt bijna alleen maar prachtige tracks op. Between The Lines, Like Today, Guns & Cigarettes, Don't Ever Fucking Question That, If I Was Santa Claus, Mama Had A Baby And His Head Popped Of, Nothing But Sunshine / Homecoming, allen geweldig en de rest is ook (redelijk) goed, maar vooral The Woman With The Tattooed Hands is fenomenaal. Wat een prachtige beat en fantastische tekst van Slug! Echt kippenvel. Voor de rest zijn de beats vrijwel overal dik in orde, echt een heerlijke stijl van Ant. En Slug bleek ook hier al heel erg goed in het storytelling en metaforen gebruiken etc. Vóór dit album zijn dus nog een paar platen die ik nog niet heb gehoord, ik ben ook daar zeer benieuwd naar, maar o.a. gezien de gemiddeldes verwacht ik niet dat die werken beter zullen zijn dan deze en de hieropvolgenden.

Ik heb deze plaat eens goed doorgeluisterd.

Wat een ongelofelijk goed begin van het album, meteen 3 prachtige nummers!! My Key maakt meteen zo'n impact op je. Ik vind ze gewoon perfect; top producties, Slug flowt zoals altijd goed maar doet ook even goed storytelling, vooral op Became natuurlijk.

Dan komt Just for Show, ook 'n leuk nummer. Dan zakt het album helaas een beetje in denk je, maar het zijn maar 2 matige nummers; She's Enough en Bad Bad Daddy. Vooral de producties vallen me daar tegen, liggen me gewoon niet zo. Slug blijft wel gewoon goed rappen met een duidelijke boodschap.

Eigenlijk is er vanaf Millenium Dodo niet veel meer op The Family Sign aan te merken, het luistert allemaal heerlijk weg. Wat een producties zeg, zo apart maar toch zo mooi, rustgevend, diep. Who I'll Never Be, dit is sowieso één van Atmosphere's beste nummers naar mijn mening. Mooie productie, prachtige tekst en top refrein. Dan I Don't Need Brighter Days, weer zo'n aparte productie en Slug rapt ook wat anders. Ain't Nobody ook weer goed.

En tja, dan de laatste 4 tracks... hoe doen ze het toch? Van dit soort nummers word ik nooit moe. Dat bewijst maar weer hoe goed Atmosphere is. Ze hebben heel veel goede nummers, en die gaan me echt bijna nooit vervelen. Neem nou eens 2pac ofzo. Volgens zo velen de beste rapper aller tijden, maar goed sinds ik me wat meer in hip-hop ben gaan verdiepen en alles van 2pac al vaak heb beluisterd ben ik die gast ook wel moe hoor. Alleen de échte goede hip-hop gaat mij niet vervelen. Atmosphere, Nas en misschien Common, Masta Ace nog. Atmosphere is ook gewoon erg vernieuwend, ieder album weer. Steeds weer een vernieuwde sound, echt hoe krijg je het voor elkaar. Respect.

4,5 sterren, misschien ooit 5 sterren.

Ik voel 'm nu toch wat beter dan eerst, toen ik 'm pas net had ontdekt; halfje erbij dus. Het album is eigenlijk overal constant en van hoog niveau. De uitschieter is dan toch wel Little Man denk ik. Wát een prachtig nummer blijft dat. Echt zo'n track die ik over jaren nog steeds zal luisteren.

Voor de rest vind ik Pour Me Another en Angelface ook echt geweldig. Slug rijmt toch zó lekker op bepaalde delen van Angelface, damn.

4,5*