Een uniek, donker album dat je niet te vaak moet luisteren, maar dat wel geniaal is. Vrijwel iedere beat is gewoon zo goed en apart. De samples bevallen me ook erg goed. Canibus' flow is zeer uniek en zijn teksten zijn ook van een door weinig mc's geëvenaard niveau. Hoe kun je toch met zo'n zieke bars komen? Steeds moeilijke woorden en metaforen gebruiken. Alleen al na dit album heb ik niets dan respect voor deze man.

Iedere track is erg goed, maar de uitschieters hier zijn Levitibus en natuurlijk Poet Laureate II.

* * * * *

Toch wel een top album dit, vrijwel ieder nummer klink heerlijk, lekker rustig. Geweldige producties en goede tot zeer goede teksten van Common. Ieder nummer is goed, maar als iemand me vraagt welke ik de beste vind zal het denk ik Love Is... of The Corner zijn. Basement Evolution duurt ook maar zo'n 40 minuten, dat maakt het ook zo sterk. Gewoon 11 sterke tracks, en geen gezeik van een uur of meer met veel fillers.

Ik moet wel eerlijk toegeven, dat toen ik dit album een paar maanden geleden had ontdekt (ik weet het, nogal laat), vond ik hier vrijwel niets aan! Onbegrijpelijk hoe een album waar je eerst geen bal aan vind, kan uitgroeien tot een super goed album! Dat heb ik de laatste tijd met nogal wat albums geloof ik. De albums die bij de eerste luisterbeurt dan zogenaamd perfect lijken, hebben vaak een korte houdbaarheidsdatum. Ze blijven dan meestal wel goed, maar dan wordt het vaak steeds minder per luisterbeurt.
En dan zijn er vaak albums, die hoor je voor het eerst, denk je: nou dit klinkt ook niet echt geweldig... en dan als je het een stuk of 5 tot 10 keer hebt beluisterd denk je: wow, top plaat!! Soms dan zit ik op MuMe en lees ik van die recensies dat mensen een bepaald album helemaal geweldig vinden, en dan neem ik toch nog maar eens de moeite de plaat een paar keer op te zetten en vaak pakt het dan nog goed uit ook! Dit is dan wel alleen bij genres als hip-hop, en wat jaren '60 en '70 rock (ik weet het dat is heel verschillend).
Dan zijn er natuurlijk héél veel albums die bij de eerste luisterbeurt echt slecht klinken en dan ook altijd slecht zullen blijven. Want bij een album van Nicki Minaj ga ik het niet nog eens beluisteren om te kijken of het tóch goed klinkt, want... nou ja iedereen hier snapt me wel mag ik hopen .

Twijfel tussen 4,5 en 5,0. Vooruit dan, 5 sterren!

Mooi vervolg op Be. Be is nauwelijks te overtreffen of te evenaren, maar Finding Forever komt aardig in de buurt. Ietsjes minder door tracks als Drivin' me wild en Southside, alhoewel deze verre van slecht zijn. Voor de rest kan ik hier niet veel minpunten vinden; gewoon een topplaat. Vooral tracks als The People, Black Maybe, So Far To Go etc. en een prachtige afsluiter met Forever Begins en de wijze woorden van Pops. Echt mooi.

Conceptueel ook weer sterk (Common legde dit al uit aan de hand van de titel; Finding Forever, zie je goed terug in de teksten), en ook props naar Kanye West voor geweldige producties. En natuurlijk J Dilla voor So Far To Go. Stond wel ook al op The Shining, maar goed ik vind het hier toch goed passen.

4,5*

Op zich best een redelijke plaat. Het album begint met The Dreamer, en ik ben meteen verkocht. Common rapt heerlijk en de productie is . Dan komt Ghetto Dreams, weer een erg goed nummer; harde productie, leuk verhaal en een goede gastbijdrage van Nas. Leuke clip ook . We zijn bij het derde nummer belandt, Blue Sky, dat ook weer erg goed klinkt. Goede productie en goede verses van Common. Tot hier toe ben ik zeer tevreden over Common's meest recente album.

Track 4; So Sweet. Common rapt wat minder goed en de productie valt tegen, jammer. Het nummer dat daar op volgt, Gold, is wel weer een redelijk nummer. Rustige productie, Common rapt heerlijk en de zang in de hooks vind ik ook wel lekker klinken. Lovin' I Lost en Raw (How You Like It) vallen me 'n beetje tegen. Het is niet echt slecht, dat zeker niet, maar ik vind het totaal niet 'Common-waardig'. Cloth, Celebrate en Windows zijn dan weer iets beter, maar nog steeds vind ik dat Common hier zijn niveau niet haalt en de producties zijn gewoon niet echt creatief.

Laat ik het zo zeggen: hier staan voor de helft tracks op die je niet goed maar ook niet slecht kan vinden. Het zijn van die tracks die totaal niet blijven hangen. Gelukkig maakt The Believer het dan weer een beetje goed: heerlijke productie, goede verses en fijne gastbijdrage van John Legend. Wat een heerlijke stem heeft die man toch. Dan blijft nog Pops Belief over. Vele mensen vinden het maar irritant, ik kan er juist van genieten. Altijd weer die wijze woorden van Common's vader!

Al met al, redelijke plaat met 4 tracks die ik zeer goed vind, te weten: The Dreamer, Ghetto Dreams, Blue Sky en The Believer. De andere tracks zijn niet echt slecht, maar nogmaals, ze blijven niet hangen. Het ontbreekt daar gewoon aan creativiteit lijkt mij. Erg jammer.

Toch krijgt The Dreamer, The Believer een dikke 3,5*.

Heerlijk oldskool album van een nog jonge Common Sense. Lekkere rhymes en vrijwel alleen maar chille beats. Hoewel ik het als oldskool zie, was Common toch al zijn tijd voor met zijn rhymes. Zie I Used To Love H.E.R. Dit was het eerste nummer dat ik hoorde van Common, ik was meteen verkocht. Eerst snapte ik het verhaal niet helemaal maar na een paar keer goed luisteren wel, goed bedacht zeg.

Resurrection, een album dat ik kan blijven draaien nu ik hem laatst eens helemaal had geluisterd. Er zijn niet veel minpunten te vinden. De verdere uitschieters naast I Used To Love H.E.R. zijn Resurrection en Thisisme, wat een heerlijke beat bij laatstgenoemde zeg.

Ik denk dat ik Basement Evolution (Be) toch iets beter vind dan deze, dus krijgt Resurrection een dikke 4,5*.

Ik heb afgelopen zaterdag op Bospop de heren Crosby, Stills & Nash zien optreden als afsluiter van de dag. Ik kende hier en daar wel wat van hun muziek, maar had me er tot dan nooit echt in verdiept. De dag was eigenlijk al perfect met fantastische optredens van bijvoorbeeld The Pink Floyd Sound en Roger Hodgson & Band. Ik dacht zo van, deze mannen zijn al rond de 70, die zullen wel niet meer veel energie hebben en het zal allemaal wel niet zo indrukwekkend worden.

Maar, tegen al mijn verwachtingen in, werd ik volledig overweldigd, wat een fantastisch optreden was dat! Anderhalf uur lang alleen maar geweldige nummers, de heren schijnen niets aan kwaliteit ingeleverd te hebben na al die jaren. Fantastisch gitaarspel (voornamelijk Stephen Stills die keihard rockte met z'n solo's), geweldige zang, etc., alles was perfect. Deze heren waren, en zijn nog altijd, perfect op elkaar afgestemd. Het was natuurlijk voornamelijk dit album wat er werd gespeeld, en het album hiervoor uit '69, en nog wat andere nummers. Raar dat ik me hier nooit verder in heb verdiept, (ik luister toch best wel wat van dit soort jaren '60/'70 rock) want wat een geweldige muziek is het toch! Ik was met mijn vader gegaan, en hij was ook helemaal overweldigd. Dit is allemaal muziek van zijn tijd. Hij is naar behoorlijk wat optredens geweest door de jaren heen, maar dit was voor hem tot nu toe het beste optreden. Hij zei, ''jongen, ik hoop het niet voor je, maar ik vrees dat dit waarschijnlijk al het beste optreden is geweest dat je ooit zal hebben meegemaakt.'' Ik vind het ook geweldig om dit soort artiesten nog live te zien performen, muziek van dit niveau wordt wellicht nooit meer gemaakt en natuurlijk over een jaar of 10 à 15 zijn al die jaren '60 en '70 artiesten sowieso ook wel klaar met optreden. Heel bijzonder om dit mee te mogen maken. Nummers zoals, bijvoorbeeld: Our House, Teach Your Children, Almost Cut My Hair... Geweldig... Dat zegenende gevoel wanneer duizenden mensen meezingen met zo'n nummers... Keer op keer stond ik met open mond te kijken, overal kippenvel. Fantastisch gewoon. Ik zal dit nooit meer vergeten.

Deze plaat gaat geen seconde vervelen, van begin tot eind is het puur genieten. Uniek, doordacht, dope, ontspannend. Steeds hebben ze zich erg goed weten te vernieuwen; altijd weer fenomenale producties van Kno en altijd goede doordachte raps die me aan het denken zetten. Ze weten zo'n goede sfeer neer te zetten hier! De plaat komt zo het best tot z'n recht: oortjes in, licht uit en achterover hangen. Ge-wel-dig. Of als je gewoon ergens buiten zit met wat maten, is dit ook perfect.

Southernunderground, het tweede album van CunninLynguists. Zonder enige reden heb ik dit album maandenlang links laten liggen, en alleen Will Rap For Food en A Piece Of Strange gedraaid. Beide platen zijn erg goed, en zo ook deze!

De intro en de twee daaropvolgende tracks kan ik kort omschrijven: gewoon erg dope hiphop. Volume hoog en genieten!

Een leuk begin, maar vanaf Love Ain't wordt het pas echte kwaliteit-hiphop. Heerlijke productie en samples en een fenomenale gastbijdrage van Tonedeff. Wát een klasse zeg! De verses van Deacon en Kno mogen er overigens ook wezen. Maar Tonedeff levert hier een legendarische verse af, de inhoud is goed maar het zit hem ook vooral in hoe ziek hij dat flowt.

Dan komt Rain. Wederom een zeer dope productie. Die lichte verandering in de beat rond 1:00, kippenvel. En dan rond 1:45 knalt Kno nog eens een andere dope beat erin. Mooie verses van Mr. SOS.

Doin' Alright is ook weer een heerlijke track. Leuke productie en klasse verses. Kan altijd zo lekker meerappen met Deacon, blijft heerlijk die flow van 'm.

De interlude die eropvolgt is ook weer dope. En dan Old School, een keiharde banger! Superdope productie, doet me aan de stijl van Preemo denken. Verses zijn uiteraard weer dik in orde.

Waar je denkt dat ze het toppunt van dopeness hebben bereikt, overtreft Seasons de voorgaande track. Zoals equalsthree al zei; 4 seizoenen die worden vergeleken met de periodes in hiphop. Geniaal uitgewerkt en Masta Ace levert hierin dus ook een goede gastbijdrage. De beat is ook geweldig.

Nasty Filthy is ook weer een superchille track, alleen begrijp ik die onzin op het einde echt niet. Heeft totaal geen meerwaarde voor mij. Laat het dan gewoon weg.

Vanaf dit moment zakt het album een beetje in voor mij. Falling Down kom ik de hele tijd niet zo goed doorheen. Het heeft veel fijne stukjes, maar op bepaalde momenten is het te chaotisch; het verstoort de sfeer van het album. Sunrise-Sunset vind ik ook maar een slechte productie hebben. Niet dat de teksten hier onderdoen aan de rest van het album, maar als de productie niet in orde is, dan skip ik al gauw.

Gelukkig komen er na deze paar mindere tracks een fijne interlude en drie laatste tracks van absolute wereldklasse.

Appreciation (Remix) was voor mij na de eerste keer luisteren gewoon een erg relaxed nummer, de beat is echt heerlijk, maar ik luisterde niet goed genoeg naar de verses. Ik was gisteren bij een aantal nummers de tekst nog eens extra aan het doornemen, om te kijken of ik het helemaal begreep. Ik zeg eerlijk, op het einde van Deacon's verse liet ik een traan. Wauw. Cashmere the Pro levert trouwens ook een mooie verse af.

Dan op naar de laatste 2 tracks van Southernunderground. Dying Nation, weer een erg goede productie van Kno, en bij de hook krijg ik steeds weer kippenvel. En de heren spitten hier over wat voor een verkloot land de V.S. toen natuurlijk al was geworden.

War is een waardige afsluiter van deze fantastische undergroundplaat. Eerst gewoon drie minuten een mooie instrumental met een sample van Mobb Deep. En dan een ongelooflijk goede productie van Kno erachteraan plus mooie persoonlijke verses van een altijd goed flowende Deacon.

Topplaat dus, met genoeg dopeness maar ook een flinke portie emotie. Overal geweldige verses zoals we wel gewend zijn van deze heren en erg goede gastbijdrages van Tonedeff, Masta Ace en Cashmere the Pro. En natuurlijk ook weer flink wat fantastische producties van Kno. Alleen jammer dus van het einde van Nasty Filthy en de twee daaropvolgende tracks. Maar dit is ze vergeven, omdat de rest zo geniaal is, krijgt Southerunderground een mooie 4,5*.

CunninLynguists is onderhand uitgegroeid tot mijn favoriete hiphopgroep, vanwege hun originaliteit, veelzijdigheid etc. En aan de ene kant omdat ze doordachte lyrics hebben die je aan het denken kunnen zetten en die je echt kunnen raken, waar je aan kunt relateren. En aan de andere kant ook omdat de heren altijd goed flowen en keiharde punchlines spitten, en natuurlijk door de legendarische en dope producties van Kno.

Ben erg blij met de ontdekking van CunninLynguists. Wat een heerlijk album is dit. Echt ziekelijk goede teksten, en heb nog nooit zo'n vette producties/beats gehoord. Begin met 4,5*.