De zang van Jim Adkins moet je natuurlijk wel liggen om van Jimmy Eat World te houden. De muziek wordt hoofdzakelijk bepaald door de zanglijnen, zijn stem en de teksten. Het is niets anders dan zoetsappige popmuziek met mooie aankleding door zware gitaren. Muziek gericht tot jongens en meisjes/dames en heren van 14 - 24 jaar.

De up-tempo liedjes (Just Tonight, Pain) zijn op dit album minder sterk dan op Bleed American. De gitaarriff in Pain is niet bijzonder, daar waar je meer mag verwachten na die lekkere opbouw. Leg deze naast de riff van The Middle en je hebt een overduidelijke winnaar.

De rustige nummers op Futures zijn juist beter dan die op Bleed American. Dit album moet het hebben van de prachtige rockballads als Work & Futures. Hroswith zegt hierboven dat de afsluiter, 23, zo op Disintegration van The Cure had gekund. Daar ben ik het helemaal mee eens. Typerend voor dat album zijn de lang uitgesponnen intro’s. Een zelfde intro kent 23.

De tekst in 23 is zo simpel, maar zeker multi interpretabel. Voor mij hakken de woorden “No one else will have me like you do, no one else will have me, only you” er behoorlijk in. Voor mij is het liefdesverdriet, verlangend naar haar, naar die gelukkige tijd van toen, een stukgelopen relatie. En daar zit je dan, in de trein naar Roosendaal, terwijl het buiten regent, met tranen in de ogen te genieten van deze schitterende ballad. Ik was destijds 23, alles veranderd, tijd voor belangrijke beslissingen in je carrière, vriendschappen en relaties. Buiten een gevoelige tekst en mooie gevoelig gezongen zanglijn heeft het nummer een mooie compositie en heerlijk samenklank van koor, gitaren, drums & piano. Jimmy Eat World heeft me echt verrast en geraakt met dit nummer.

Goede songs:

Futures, Work, Polaris, Night Drive

Standout:

23