Dit album zie ik voor mezelf als de meest verrassende ontdekking van 2011. Ik heb me afgelopen jaar vooral bezig gehouden met indie- muziek en ik was duidelijk toe aan wat anders. Toen beluisterde ik deze sprookjesachtige, bombastische en filmische muziek van Nightwish. Kitsch op z’n best.

Ik zou willen vragen of de andere albums van Nightwish ook zo mooi zijn aangekleed met orkestrale instrumentatie, want dat maakt de muziek van de band alleen maar sterker denk ik.

Het album blijft qua instrumentatiekeuze steeds verrassen. Zo vormt de doedelzak in ‘I want my tears back’ een leuke kwinkslag. Zeker op het eind wanneer er wordt samengespeeld met zwaar geschut van de elektrische gitaar. ‘Slow, love, slow’ begint als een Jazz nummer, met begeleiding van de contrabas, waarin dan toch de strijkers uit de kast worden gehaald, en zelfs een blues gitaar.

Het hoogtepunt van het album komt dan nog. Scaretale doet me genieten van het brede scala instrumenten dat daarin te horen is, de afwisseling en dynamiek en bovenal de formidabele compositie. De spanning wordt de eerste halve minuut goed opgebouwd. Daarna komt er een schattig kerstkoortje voorbij, dat me doet denken aan dat bekende deuntje van Harry Potter. Al gauw slaat de stemming weer om. De overgang halverwege, naar de vieze circusact toe, is ook briljant gedaan. Het hoogtepunt in het nummer is daar te vinden waar alles samenkomt, van 5:38 - 6:12. Het lied had wat mij betreft ook al daar mogen eindigen. Maar Nightwish heeft besloten het weer rustig af te bouwen met het kinderkoor en eindigt in de Efteling bij het land van laaf. Er zit zo veel meer in dit nummer dan dat ik hier kan beschrijven. Geef het een luisterbeurt of 3 en je bent verkocht.

De afsluiter ‘Imaginaerum’ is een korte, volledig klassieke uitvoering van het album. Uit bijna alle nummers zijn delen terug te horen. Ik had deze graag nog wat langer gehad, maar helaas blijft het bij 6:18.

Hou je van klassiek, stevige gitaren en bombast, dan is dit haast verplichte kost voor je.

Bravo!

Nightwish is tot dusver een mooie reis. Once is het volgende album van de band dat me maar blijft verbazen en vermaken.

Het album opent gelijk sterk. Het leuke aan Dark Chest of Wonders zijn de tegendraadse gitaren tijdens de coupletten (ze spelen tussen de tellen door, heerlijk). De aanloop naar de herhaling van het refrein is bombast ten top. Heel het orkest speelt mee naar het spetterende eind. Hoorns, violen, dwarsfluiten; om van te smullen.

I Wish I had an Angel vind ik uit de toon vallen. Die zanger bevalt me niet zo en de zangmelodielijn vind ik wat makkelijk klinken.

Nemo schijnt het bekendste nummer van de band te zijn. Een toegankelijke song, een mooie rockballad. Vanaf het moment dat het orkest inslaat na het korte pianostukje is het emotioneel. Goed nummer, niet bijzonder.

De opening (t/m 3:30) van Creek Mary’s Blood is beeldschoon. Echt een stuk voor “The Fellowship Of The Ring”. Het tweede couplet vind ik het beste deel van dit lange spektakelstuk, en dan doel ik met name op de aankleding (de accenten die worden geplaatst door de harp, dwarsfluiten en hoorns). De dynamiek in dit nummer is lastig te overtreffen.

Ware het niet dat Ghost Love Score nog net een tikkeltje beter is, ik nomineer het bij deze als kandidaat voor beste Nightwish lied, de andere genomineerden zijn Dark Chest of Wonders en Scaretale van het album Imaginaerum (2011).

Dat Fins gezongen liedje dat er nog even achteraankomt is ook erg mooi. Een minder vol nummer waardoor ik me perfect kan focussen op de fijne klankkleur van de zangeres.

Nightwish is wat mij betreft op z’n best als ze het orkest nadrukkelijk mee laten spelen. Fantastisch samenspel tussen zang, gitaren, drums en orkest.

Groots, spannend, filmisch, hemels