Flight of the Conchords opent met een zomers deuntje met bijna-Frans geneuzel. Voor mij is het een leuke knipoog naar de chauvinistische, stokbrood vretende Fransen. Bovendien herkent iedere buitenlandse toerist met enkel de basiskennis van de Franse taal zich erin, ik ben er daar een van. De instrumentale begeleiding is niet verrassend maar verder dik in orde.

Een van de leuke liedjes op dit album vind ik "Think about it". Niet alleen al vanwege de onzinnige teksten, daar wordt heel het album mee aan elkaar gepraat. Des te meer om de cliché dingetjes in de popmuziek die het duo aandikt. De herhalingen van refreintjes en de a capella jam op 't einde. Zo droog.

Business Time is de topper van het album. Hele leuke en herkenbare situaties rondom het spel der liefde. I know what you're trying to say honey, you're trying to say "Oh yeah, that's it!!!".

Fijne onzin

Ik ben hiermee bekend geraakt na het luisteren van de soundtrack van SSX 2012, een snowboard spel voor op de PS3/Xbox360 etc. Ik zag dat 'Young Blood' van 'The Naked and Famous' daarin was opgenomen, een steengoed nummer dus was wel benieuwd naar de rest. 'Houdini' sprong ver boven de rest uit op die soundtrack naar mijn mening.

Dit is een popalbum zoals ik het graag hoor. Vrolijke deuntjes en verslavende motiefjes (hooks). Een paar liedjes die er écht uit springen met wat filler. Toch, geen enkel nummer vind ik vervelend om te horen.

Het album begint sterk met Helena Beat, een lekker deuntje in de intro, wat nog vaker terugkomt in het nummer, op het einde is het natuurlijk leuk om mee te blèren met dat 'hoe-woe-hoe-hoe ...'. Pumped Up Kicks schijnt de zomerhit onder het indie volk geweest te zijn afgelopen jaar. Dat snap ik wel, maar het ontbreekt hem hier aan een pakkend riedeltje. Verder ademt het wel een relaxte sfeer uit.

De volgende twee nummers (Call it what you want & Color on the walls) zijn de minste liedjes van het album. Verderop worden de vrouwen toegezongen met het schattige 'I would do anything for you'. In tegenstelling tot het vorige blijft dit beter hangen.

Totdat we bij het spektakelstuk 'Houdini' komen. Het is dat motiefje, het hoge fluitende riedeltje, volgens mij gespeeld op de synthesizer, wat het memorabel maakt. Het laatste deel: 2:45 - 3:20 is volgens mij het leukste eind van een popliedje dat ik ooit heb gehoord, wat een goede samenklank tussen zang & synths . Dat gedeelte gaat regelmatig op repeat. Wat ik me afvraag; is dit de eenvoudige truc van de modulatie, een toonsoort hoger?. Na dit lied wordt het weer erg amusant met de afsluiter 'Warrant'.

Verrassend leuk popalbum. Behoort tot het beste van 2011. Jammer dat ik zo lang onder een steen heb gezeten.