Ik heb de band zondagavond mogen bewonderen in 013. Ze begonnen erg sterk met Untouchable , deel 1 en 2 (van Weather Systems) gevolgd door Thin Air, Dreaming Light & Everything. Het concert zou opgenomen worden, en dus deed de gitarist van de band zijn uiterste best het publiek uitzinnig te maken. Dat gebeurde niet, en ja, dat lag aan 'ons' als publiek zijnde, maar een tweede gegeven is dat de muziek die Anathema maakt je niet uit je dak laat gaan. Thin Air en Dreaming Light zijn wonderschoon en daar wil je in alle rust van genieten.

Live komen de nummers toch beter uit de verf dan op het album. Ik was verrast dat de zanger live minstens zo sterk was als op de studio opname, en dat de gitaren niet alles overstemde zodat de zang goed naar voren kwam. Ze speelden veel liedjes van dit album, ook A Simple Mistake. Helaas heb ik Angels Walk Among Us niet voorbij horen komen.

Het liefst zou ik een vinkje zetten bij #1, #3, 5 en 7. Helaas gaat dat niet. Een gevoelig progrock album met mooie melodielijnen. Dik verdiende 4*.

Geluidsmuren zijn soms lastig te doorbreken. Ontdek deze albums in de trein, met een HQ hoofdtelefoon of dito oordoppen. Dat heeft mij geholpen en uiteindelijk ook m'n interesse gewekt voor 'Merriweather Post Pavilion'. Zeker niet die misselijkmakende albumhoes.

Sowieso is de trein de beste plek om een nieuw album van A tot Z te beluisteren, 't is maar dat u het weet. Er is tegenwoordig internet in de trein, dus je kan ook gaan 'whatsappen' met je vrienden, of je 'messages op MuMe gaan checken, maar waarom zou je? Laat je telefoon maar 'plingen', negeer de bellende corpsbal tegenover je, de stinkende puber naast je, en luister naar de intrigerende muziek van Animal Collective.

De gelaagdheid in “My girls” zullen we verderop het album nog vaker horen. En ja, het is samenhangend, als je er even doorheen prikt. En toch klinkt het geheel alsof het door een zeef is getrokken, een beetje lo-fi allemaal.
Wat hoor je eigenlijk? Zoveel lagen en effecten dat het voor het menselijk oor niet allemaal tegelijk te horen is. Dat houdt een nummer interessant, want je ontdekt telkens wat nieuws. En kennelijk werkt het volproppen van de liedjes voor velen. Leuk liedje verder, dit “My girls”. Ontleed ‘m maar eens…

… clap - beat- drums- galaxy geluid- jungle vogel- voetstappen in ondiep water - ratel - zang - echo zang - oe-hoe geluiden (ook zang)- additionele effecten…

Wat kan het menselijk oor tegelijk horen? Het kan soms knap vermoeiend worden. Zo ervaar ik het bijvoorbeeld halverwege ‘Summertime clothes’. Verder een niemendalletje want ik mis een pakkende melodie. De elektronische loops vind ik bovendien te kort, waardoor het snel vermoeiend wordt.

Het ritme op het begin van ‘Daily routine” kan ik niet volgen. Wat is dit? 5/4… maar dan? Geen flauw idee. Dat maakt het nummer interessant. Hier zit méér in dan wat ik nu kan vertellen, denk ik.

“Bluish”. De meest toegankelijke van allemaal en nog steeds mijn favoriet. Meteen verliefd na één keer luisteren. Zo moet het. De hele poespas van 10 lagen en 10 geluidseffecten in een lied frommelen slaat aan met zo’n schattig popnummertje. Eindelijk een pakkende, ietwat kazige, melodie, herkenbare teksten en de effecten staan in dienst van het liedje [bijv. na “Put on the dress that I like” en “Keep on your stockings for a while”]. Wie is er niet verliefd geweest? En hoe lang is verliefdheid houdbaar? Dat vraag ik me ook af bij dit liedje.

Wisselvallig. Regelmatig vermoeiend en irritant. Een enkel nummer om van te smullen. Minder vol, minder gefreak en meer melodie en dynamiek zijn welkom op een eventuele nieuwe release.