Leuk dat de discussie bij dit album is heropend. Ik heb dit album inmiddels 50x afgespeeld door de jaren heen. Tevens is dit album de aanleiding voor verdere verdieping in oudere popmuziek geweest. Mijn review hieronder gaat over hoe ik het album nú ervaar.

Het opent met het mooiste duet dat ik ooit heb gehoord, Woman in Chains, een ballad die ik al jaren als mijn favoriete song aller tijden beschouw. Steevast op nummer 1. Kwaliteitspopmuziek zoals god het bedoeld heeft. Mooie stemmen, zangmelodie, samenspel, akkoorden, opbouw, climax, subtiele accentjes. Alles klopt aan dit lied.

Bad Man’s Song is soms wel prettig, maar het is niet meer dan een te lang en kaal intermezzo. Jazz invloeden zijn duidelijk hoorbaar, care. Best wel een filler.

Dan komen we bij de hit Sowing the seeds of love, waarvan ik totaal niet begrijp waarom het nog betrekkelijk lang in de hitparades heeft gestaan. Het arrangement klopt helemaal, maar ik vind het hele uithaaltje sowing the seeds of love, the seeds of love, the seeds of love een karig lelijk melodietje hebben wat min of meer het hele nummer verpest. Dit geldt eigenlijk ook voor het 7e nummer van het album, this is the year of the Knife. Doe mij maar het gladde Advice for the Young at heart, dat lied heeft een mooie bridge en refrein.

Vanaf Standing on the Corner ga je een reeks liedjes voorbij die fijn zijn voor in de huiskamer, iets met de tag Chamber Pop enzo... Toch springt er van deze vier één bovenuit wat mij betreft en dat is Swords & Knives. De lange zangnoten zijn mooi, net als de huilende gitaar en ook dat kitscherige saxofoontje ter ondersteuning vind ik prima. Het mooiste stuk is dat vanaf 2:30 - 4:30, met de gitaarsolo. Het nummer sluit weer rustig af door terug te gaan naar waar het mee begon.

Kwaliteits chamber pop met een licht progressief randje

Een mooie 8½

Leuk aangeklede popmuziek. 'kvind deze zelfs leuker dan het debuut "Fruit". De band kenmerkt zich door het kinderachtige stemmetje van de zangeres. Ten opzichte van het vorige album is deze wat gevarieerder, en de blazers en synths worden wat vaker ingezet. Dat maakt het onwijs kitchy.

Het leukste lied vind ik "Suburban Space Invader", en dat komt vooral door de haast irritante eenvoud in de lyrics, het vrolijke aanstekelijke melodielijntje in de zang met de nog blijere synthjes . Kijk, over de rest van het album hangt een positieve vibe, maar dit nummer is helemaal over de top wat dat betreft.

Daarnaast vind ik "Major" & vooral "Heart Attack" ook erg sterk.

Niet te veel luisteren

De opener greep mij meteen. Heerlijke opbouw, een scherp en jagend synthesizer melodietje en zang verzorgd door zombies. De beste van het album gelijk.

Als ik de stem van Karin Dreijer hoor denk ik gelijk weer aan Junior van Röyksopp (2009) of Fever Ray - Fever Ray (2009). Beiden albums werden voor mij helaas een teleurstelling, mede door die stem, die ligt mij niet prettig in het gehoor. De vervormde versie van haar stem op dit album is niet veel prettiger, angstaanjagend zelfs, maar het past perfect in het onheilspellende geheel (al eerder opgemerkt) wat Silent Shout heet. Zeker wanneer de zang intreed na de lange, boeiende intro van "The Captain", heb je met pure horror te maken.

Verder een aardig dancealbum met een donker, bijzonder randje eraan. Daar was Depeche Mode in de jaren '80 ook erg goed in. Mix ambient en synthpop door elkaar en je krijgt dit ongeveer, heel erg door de bocht gezegd dan. Draai dit 's avonds wanneer je alleen bent terwijl de regen 's op je zolderraam klettert, een avond zoals vanavond dus.

Ik ben in aanraking gekomen met dit album via K!nk FM. Het radiostation dat alternatieve muziek draaide is er helaas per 1 oktober mee gestopt. Een maand voordat dit gebeurde hoorde ik "Punching In A Dream" tijdens het studeren, en ik dacht: 'downloaden dat nummer'!

De mix die The Naked and Famous gebruikt van allerlei stijlen op dit album blijft tot het einde interessant. Ik moest bij sommige nummers gelijk denken aan de kitcherige pop uit de jaren '80, Nine Inch Nails & natuurlijk MGMT.

MGMT met het album Orecular Spectacular wordt veel met deze band vergeleken. Dit is vrij logisch, alleen de stijl van MGMT is iets braver. Er wordt a la Nine Inch Nails' Downward Spiral (1994) soms gesmeten met elektrisch gitaargeweld/synthgeweld (Jilted Lovers & A Wolf in Geek's Clothing). Hierdoor klinkt het nèt even wat ruiger en minder gepolijst. De afwisseling in dynamiek houdt m'n aandacht vast. Dat is wat ik zo gaaf vind aan dit album.

Het pianostukje 'The Source' heeft al gelijk wat weg van 'March of the Pigs'. Waarom hebben ze The Source en The Sun niet gewoon als 1 nummer op het album gezet? Mij een raadsel.

Eyes en Young Blood zijn de twee retro jaren 80 nummers hier vind ik. Gelukkig heeft de technologie niet stil gestaan en komen de synths hier opnieuw heerlijk uit de verf in een ander jasje.

En waarom is Punching in a Dream eigenlijk het beste lied van het album voor mij? De coupletten/refreinen worden aantrekkelijk gehouden door de scheurende synth die elke maat een nieuw akkoord aanslaat, maar telkens een kort loopje van 2 tonen naar boven slaat tussen die akkoordwisseling. Geen idee wat ik bedoel? Luister nog maar eens goed. Daarnaast is het 'oehoehoe', 'yayayayayay', 'wowow' gewoon leuk, toch?

Leuke mix van Pop / New Wave / Rock / Industrial / Electro, noem maar op. Het album heeft eigenlijk voor alle genreliefhebbers een aantal aardige nummers te bieden.

Tijd voor mijn eerste bericht op deze site onder een nieuwe naam.

The xx - xx (2009) is een verslaving geweest de afgelopen weken. Het minimalistische, rustgevende geluid is daarvoor waarschijnlijk de verklaring. Wél is er een aantal luisterbeurten overheen gegaan voordat ik meerdere nummers ging waarderen. Ik dacht eerst dat de koek wel op was voorbij het vierde nummer "Islands". Inmiddels heb ik deze gekocht als CD, iets wat ik alleen doe wanneer ik een album erg kan waarderen.

Het meest genieten blijft toch wel de "Intro" van het album. Het inzetten van de bass op het zachte getokkel van de jaren '80 klinkende gitaar en de synth. Een duidelijk uitgeschreven nummer waarvan de lijntjes makkelijk te ontleden zijn, en heerlijk samengaan. Van mij zou deze wel langer mogen duren. Gelukkig is er altijd nog de repeat knop.

De kracht van dit album bestaat uit de zachte gitaarmelodieën, welke heerlijk worden ondersteund met allerlei elektronische drums, bassen, synths en andere samples. De lome en hese zang bevalt me ook wel. Het samenspel van deze elementen en de traagheid van de nummers maakt dit album tot een fijne en ontspannende belevenis.

Hoogtepunten: Intro, Islands & Night Time.

Een lief en rustig album. Aanrader voor liefhebbers van electronische muziek, en dan met name Trip-Hop/Ambient luisteraars.

Wat krijgen we nou? Een stukje klassiek van Beethoven? Nee, het blijkt toch trance te zijn van Tiësto, die wat orkestratie zocht om dit album wat op te leuken, en geef ‘m eens ongelijk. Forever Today wordt onder de oude Tiësto fans als een van zijn beste nummers beschouwd.

Wat mij betreft is dit het beste album dat Tiësto heeft geproduceerd. Je kan je afvragen in hoeverre je bepaalde nummers nog Trance kunt noemen, het heeft op sommige momenten veel weg van dream pop, maar dan met een softe beat eronder. Dromerige muziek is precies mijn ding, juist die nummers kan ik wel van genieten, dan heb ik het over Walking on Clouds* en Sweet Misery, met de mooie vrouwenvocalen, UR vind ik teveel drama en de stem van de zanger bevalt me niet.

Just Be reken ik ook tot de dream pop categorie, waarvan ik de single versie van iets over de 3 minuten vele malen mooier vind. Ook van Love Comes Again had ik liever de korte versie gehoord, omdat het trancy element volledig ontbreekt.

De speelduur van het album had wat korter gekund, omdat sommige nummers gewoon niet veel te bieden hebben zonder de vocalen. Ik ken dit album al sinds het uitkwam en de 'houdbaarheid' van dit album blijft me verbazen, ondanks dat er zeer goede -, oké - en bagger tracks op staan. Een mooie 7½. Mijn favorieten vandaag de dag zijn:

- Just Be (single versie)
- Forever Today
- Walking On Clouds
- A Tear in the Open

Dit album herinnert me soms aan de fijne vakantie van Juli 2010 in de Ardèche in Frankrijk. Daar lag ik langs de rivier in een diepe kloof in de zon, met dit album op m'n koptelefoon.

Het eerste nummer was meteen een fijne trip. Wat een opbouw, heerlijke samples en goede vibe. Ik werd door dit nummer meegezeuld in een andere wereld. Vooral het stuk rond de vijfde/zesde minuut dat er naar een climax wordt opgebouwd en het nummer daar braaf explodeert is fantastisch.

Always Something Better doet niet veel onder voor Take Me Into Your Skin. Dit nummer heeft wederom een heerlijke opbouw. While the Cold Winter Waiting is het meest lieflijke en kwetsbare nummer op dit album.

Dan zakt het wat in naar mijn mening. Ik ben dan ook bij de eerste luisterbeurt in slaap gevallen, daar in Frankrijk langs de rivier. Ik werd tijdens Miss You wakker gemaakt door mijn toenmalige vriendin. Ze had mij kennelijk ook gemist terwijl ik daar al zwetend en zo rood als een kreeft lag te ronken. Later die middag heb ik nr. 6-13 nog eens beluisterd en inmiddels is Into the Trees (Serenetti Part 3) ook een van m’n favorieten van het album geworden. Het bevat naast minimal ook wel wat trance- elementen, en daar hou ik wel van.

Je zou de muziek op dit album het best kunnen omschrijven als Ambient Minimal music.

Highlights: Take Me Into Your Skin, Always Something Better

Een must have voor liefhebbers van rustige electronische muziek!