Odessa is een fantastisch nummer met een goede basis van herhaling. En heerlijk hoe bijvoorbeeld dat funky gitaartje vanaf 1:06 met de rest wordt gemixt. Later komt er nog een schel dwarsfluitje doorheen voor de afwisseling enzovoorts. Puik gedaan!

Sun vind ik irritant vanwege het galmende Sun-sun-sun. Beetje jammer. Less is more zou ik in dit geval willen zeggen, want de rest van het nummer is opzich best degelijk.

Als je een openingsnummer hebt waar geen enkel ander albumnummer enigszins bij in de buurt komt, ben ik al gauw teleurgesteld. Zo ook hier. Jamelia is nog enig. De rest gaat eigenlijk vrij onopgemerkt langs me heen.

Electrohouse van Caribou of wat dit ook moge voorstellen is niet echt mijn ding. De electro maakt op zich niet zo veel uit. Maar dat 'house' in de term: vaak te saaie repetitieve beats zonder een pakkend ritme of boeiende melodie schept bij mij verveling. Daarbij, nog belangrijker: het bouwt nergens naar toe. Wel kan ik stellen dat het hier een unieke sound betreft die ik nog niet eerder heb gehoord.

Matig boeiende electroplaat, kan misschien nog groeien.

Een fijn retro-fusion '80s / '90s album. Mijn favoriete nummers zijn Emotion, Making the most of the night, Let's get lost, When I needed you en I didn't just come here to dance.

Chvches vind ik leuk sinds de eerste single Lies, welke op 3 voor 12 werd gedraaid in het najaar van 2012. Alle albums, waaronder deze, zijn mierzoet, hate it or love it. Het eerste album Chvrches - The Bones of What You Believe (2013) behoort tot het beste wat je van synthpop in de 21e eeuw mag verwachten. Dat niveau wordt met Love is Dead helaas niet gehaald. Daarvoor was de songwriting te goed en het palet aan sferen te divers. Grootste kritiekpunt op deze schijf is het gebrek aan spannende zanglijnen. De melancholiek in de songs bevalt me wel, maar toch klinkt veel het zelfde om die reden. Opener Graffiti klinkt qua sfeer en zang identiek aan Get Out.

Opvallend goed vind ik My Enemy, omdat het wat minder vol en zwoel klinkt. Mijn favoriet is Wonderland. Dit lied is uit duidelijk onderscheidende secties opgebouwd. Hier hoor ook je voor het eerst een verrassende wending van chorus naar post-chorus, met daarin een heel lekker basgitaartje (drumcomputer). De basgitaar doet vervolgens vanaf het tweede couplet ook dáár intreden.

Leuk synthpop album.

7/10

Dit is synthpop zoals god het bedoeld heeft.

Laat ik beginnen met te stellen dat ik al twee singletjes goed kende. The Mother We Share en Lies. Allebei lagen ze prettig in het gehoor en werkten aanstekelijk vanaf de eerste luisterbeurt. Gelukkig wist dit album me opnieuw te verwennen met meer van dat spul, met Gun als sterkste cadeautje.

Het is eigenlijk net 'uplifting trance', luister maar eens naar Under The Tide. Dat is wat je krijgt als je de stem van de zangeres mengt met de diverse synthesizers en de upbeat bass. Ik kom in extase met dit album.

Er is helemaal niets mis met een bak herrie, bijv. Nine Inch Nails' Downward Spiral of My Bloody Valentines Loveless vind ik erg sterk, veel herrie, iets interessanter.

Laat ik de melodieën gewoon lelijk vinden, het ontbreekt me aan een melodieuze zanglijn, dat is het zo'n beetje, en de sound is ook niet in mijn straatje (indie geneuzel voor echte mannen, bah). Dit doet me qua sound trouwens sterk denken aan de Pixies - Doolittle, wat ik ook geen hoogvlieger vind, zanger met zelfde soort grafstem, m.u.v. ook daar enkele nummers die ik wel enig vind.

De band waar mijn interesse voor rockmuziek is begonnen is ongetwijfeld Coldplay. Het moet het jaar 2003 geweest zijn dat ik voor het eerst ‘full lenght’ albums op mijn koptelefoon luisterde, terwijl ik keurig mijn krantjes in de bus bezorgde. Toen waren het de nummers ‘In My Place’ en ‘The Scientist’ die eruit sprongen. In mijn beleving toen was de rest niet zo interessant. Niets is minder waar (natuurlijk, anders geen 4 sterren).

De melodie van ‘The Scientist’ op de piano gaat heerlijk samen met de hese, breekbare zang van Chris Martin. De inval van de zachte string, even later de akoestische gitaar en nog even later de drums & bas, geven het nummer een sublieme opbouw, iets waar ik als luisteraar vaak veel waarde aan hecht.

De grote hit van het album, ‘Clocks’, doet me tot op de dag van vandaag helemaal niets. Ritmisch zit het prima in elkaar, maar het prominent aanwezige riedeltje op de piano vind ik eerder irritant dan genietbaar en het geheel is eerder rustig kabbelend dan dat het emoties oproept. Verder is het een prima song.

Politik staat verrassend hoog op MuMe in de songwaardering, en dat komt natuurlijk door het prachtige stuk wat iets voor de 3e minuut intreed. Dan slaat het nummer ineens helemaal om. De strakke, rammende vierkwartsmaat-gitaren worden even losgelaten en de zang staat helemaal centraal. De hoge, gevoelige melodie wordt nog even aangedikt met wat strijkers. “But give me love over, love over, love over this”. Het zakelijke, kille sfeertje verdwijnt, maakt plaats voor warmte en deze warmte laat ook na de 4e minuut niet meer los.

Het geheel is een ‘Koud Spel’, precies waar de band zo goed in was destijds. Het geheel komt rustig, kil en melancholisch op me over. Vaak beginnen liedjes akoestisch, en worden daarna verder aangekleed/uitgebouwd met drums/bas/elektrische gitaar.

Hoogtepunten: Politik, The Scientist & Amsterdam

De beste van Coldplay. Verplichte kost voor iedere rockliefhebber.

Een duo dat ontzettend hun best doet om anders te zijn. Ik krijg die indruk nadat ik diverse foto's van de band heb gezien op het web waarop vooral zij nogal hoerig gekleed gaat + lijkbleek en vel over been. In zekere zin zijn ze gefaald 'anders' te zijn, want we hebben volgens mij te maken met een stel drugsverslaafden. Iets wat niet ongewoon is bij grote artiesten. Maar, ik kan ernaast zitten.

Vaak is het gebruik van drugs een hulpmiddel voor het schrijven van goede teksten en muziek. Hier zullen we het maar niet over de teksten hebben, die doen er weinig toe. Haar kreten hebben meestal slechts een functie als sample. In bijv. Calestica en Not In Love komt het niet verder dan wat hoog, galmend gefluister. Ik versta de Engelse teksten in elk geval niet.

Ik vind het allemaal wat goedkoop klinken. Voor geniale melodieën hoef je het album niet te proberen. De muziek hier wordt bij vlagen toch erg interessant. De meeste songs hebben een fijne vibe, en soms worden er wat gevoelens opgewekt. Daarnaast is er voldoende variatie te bespeuren op het album. Geen enkel liedje is hetzelfde. Nouja, behalve dan het Suffocation, wat gewoon een mindere variant van Calestica is in mijn oren.

Doe Deer overdondert me nogal. Het is een leuk experiment, maar hier word je toch gewoon agressief van. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de opener, maar dat begrijp ik dan wel, dat je een bepaald statement wil maken met een openingsnummer: “luister, wij durven dit.”

Gelukkig is de rest wat rustiger. Ben zelf fan geworden van Empathy. Dit lied klinkt in het begin louter als een irritant loopje, maar dan komt de galmende stem van de dame er doorheen, met wat gefluister en is het ineens een fijn dromerig synthpop lied. Het dromerige sausje is de kracht van het album.

Conclusie: bij vlagen fijne dromerige synthpop. Aan te raden voor liefhebbers voor alles wat met de term “indie” wordt geassocieerd. Luister je graag de Pet Shop Boys, verwacht er dan maar niet te veel van, het is toch anders.

Een niet al te risicovolle dance/popplaat met voldoende fijne liedjes voor een geslaagde draaibeurt. Jaren 80 synths komen veelvuldig terug, daarbij denk ik meteen aan Depeche Mode en New Order. Fijne subtiele gitaartjes ter ondersteuning. Daarnaast hoor ik in "Far Away" ook een komische jaren '90 eurodance synth tussen 3:00 en 4:00. Bij Strangers in the Wind heb je gitaarsamples die iets weghebben van het gitaargeluid van de Dire Straits en de synths zijn precies die van "The Human League - Don't you want me".

Ik heb het meest met Feel The Love, Lights & Music, Hearts on Fire, Far Away & Strangers in The Wind. Overal wat leuks. Ik zet in op een mooie 7 na 8x luisteren. Verslavend album.