Het is een druilerige zondagochtend. Je bent wat suf en verveeld en vraagt je af wat je kan doen totdat je vanmiddag bezoek ontvangt. Nou, dat zal ik u vertellen, dames en heren. Dan zet je Babymetal op! Tijd voor de langere review van dit genre-overschrijdende springfeest.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik geen fan ben van de wat ‘hardere’ vormen van metal. Ik luister met genot naar Dream Theater, Within Temptation, Rammstein, Bullet for my Valentine, en Lostprophets. Zodra het catchy, kitchy en energiek is zit ik op de eerste rij. Niet verwonderlijk dat ik bij Babymetal het podium opspring.

Megitsune geeft me gelijk die dosis energie om de zondag fris en opgewekt te starten. Een strakke intro om mee te beginnen. “Sole, sole, sole sole sole sole”. Ze zingen kennelijk dat ze een vosje willen zijn. Industrial metal onder begeleiding van hoge damesvocalen in een opzwepende track.

Ii ne opent als een happy hardcore track, begeleid door stevige gitaren. De elektronische ‘bling bling’ effectjes zijn zo leuk, het glazuur spat er vanaf. Het couplet, de pre-chorus en het refrein zijn allemaal fantastisch. Dan ineens die breakdown en de meisjes gaan ineens schattig rappen… BAM, en we gaan headbangen… en weer terug naar de eurodance. Fan-tas-tisch.

Er blijven weinig genres over die níet gebruikt zijn voor dit album. In benitsuki akatsuki en Ijime, dame, zettai hoor je Dragonforce. Do-ki-do-ki morning klinkt als Nine Inch Nails ontmoet Rammstein. Onedari daisakusen is Limp Bizkit. In 4 no uta hoor je Bob Marley. In u-ki-u-ki midnight zit Skrillex verwerkt. Catch me if you can is Pendulum, enzovoort.

Deze muziek is voor mij met de Japanse teksten prima. Vertaal je de teksten naar het Nederlands dan zit je feitelijk naar f*cking K3 te luisteren. Ik hoop dat ik in de nabije toekomst nog vaker verrast wordt met iets totaal verfrissends en vernieuwends als Babymetal. In Japan is dit niet nieuw en is kennelijk niets te gek. Daar kijken miljoenen mannen tegelijk nota bene al decennia naar animatieseries voor volwassenen, ook wel begeleid met een opzwepende metal intro.

Wees ruimdenkend, en geniet van:

“Bubblegum meets the devil”

Aan mij de eer

Babymetal doet me versteld staan met Metal Resistance. De band achter het schattige trio mixt opnieuw een breed scala van genres, maar de muziek klinkt steviger en volwassen. De speelse J-pop van het debuutalbum is er vrijwel helemaal vanaf.

De band begint met een semi-cover van Dragonforce's Through the fire and Flames. Karate is een slimme stadionrocker: de Kings and Queens van 30 Seconds to Mars, maar dan met meer ballen (en joelen op het eind). Met Awadama Fever krijgen we drum & bass in combinatie met een aanstekelijk poppy refrein. Een van mijn favorieten van het album. Daarna weer een topper. In Yava! horen we ska in de coupletten en de pre-chorus, echt fan-tas-tisch. Nooit gedacht dat dit samen zou gaan met scheurende gitaren en de psytrance elementen.

Het middenstuk vind ik vooral vanwege de vlakke melodieën wat minder sterk, met uitzondering van From Dusk Till Dawn. Het schipperslied Meta Taro vind ik een misser. Draait dat lied in de wachtruimtes van De Vliegende Hollander in de Efteling, maar laat het s'il vous plaît weg van dit album.

De band speelt met het oeuvre van Dream Theater. De laatste drie songs laten dat duidelijk horen. No Rain, No Rainbow heeft dezelfde sound en compositie als die van de gemiddelde Dream Theater ballad. Dit nummer is bovendien een fijn rustpunt. Tales of the Destinies en The One zijn de ultieme samenvatting van Dream Theater - Images and Words (1992). Ik meen zelfs stukken te horen die letterlijk overeenkomen met Take the Time. De Engelse uitspraak in The One is voor een Japanse zangeres zeker niet slecht. De afsluiting is een mooie ode aan de kunstenaars van DT.

Babymetal is de gimmick voorbij

Vier dik verdiende sterren

Een grote teleurstelling i.v.m. ander recent indie werk

Nummers met een iets te aanwezig en drukkend ritme, elke maat een andere toon, maar oh zo vermoeiend. Het kabbelt verder en verder, haast nergens valt er een accentje of dynamiek te bespeuren. In bijvoorbeeld Walk in The Park is het het orgeltje dat me in slaap sust met het repetitieve gegalm. Verder mis ik gewoon boeiende (zang)melodieën. De zangstem zelf vind ik overigens best prettig om naar te luisteren.

10 Mile stereo is nog enig. En Real Love voorkomt hier een 1/1.5 sterren- waardering. Mooie opeenvolging van piano akkoorden en een pakkende zanglijn. Een schitterend lied. En tot mijn onbegrip bungelt het hier op musicmeter onderaan de lijst

Zwak en slaapverwekkend

- Highlight: Real Love

Ik heb het lange tijd alleen gedaan met Post (1995). Deze Homogenic (1997) vond ik eerst geen doorkomen aan. Ik vond de zang nogal los staan van de muziek. Misschien had jij daar in het begin ook last van, Misterfool? Dit blijkt echter niet zo te zijn na twee keer aandachtig te hebben geluisterd.

Wat maakt dit album nu zo goed? Bjork heeft een uniek herkenbaar stemgeluid, die mij wel bevalt. Het scala prachtige instrumenten dat de eerste nummers wordt ingezet is erg prettig. De nummers zijn kil en zwaar. Haar stem gaat door merg en been. Noem deze plaat experimentele pop of art-pop.

Luister nummer 1,2,3 en 4 voor het beste van dit album.

Dit album is de rede waarom ik graag naar ambient music luister. Het is alsof je je in een trein bevindt die door urbaan gebied heenraast. Het remmende geluid van ijzer op ijzer hoor je vaak terug. Luister maar naar W.i.k en forcasa 1. De stad is in beweging, en jij kijkt op een afstand toe naar wat er gebeurt.

De muziek lijkt wat mij betreft veel op de deuntjes die ze onder Simcity 3000 World Edition en Simcity 4 zetten. Zeker de forcasa's zouden ze zo voor dat spel kunnen gebruiken. Erg relaxed om je stad op te bouwen, terwijl die 3 tracks langskomen.

Aguilla zou een geweldige toevoeging zijn voor een "Café del Mar" serie. Soup is een album van hoogstaande kwaliteit binnen het ambient genre.

Maar bovenal, wat is dit mooie muziek. Dik verdiende vier sterren.

Beste tracks
- De forcasa's 1 & 3
- Aguilla