Deze luisteraar heeft zich behalve Play & 18 niet aan Moby gewaagd. Blij dat ik deze heb geprobeerd, een uiterst veelzijdig en interessant plaatje.

Op Everything is Wrong laat Moby zijn veelzijdigheid klinken. Hij kon allereerst de house/eurodance hype midden jaren negentig wel bekoren, vandaar waarschijnlijk tracks als Feeling So Real & Everytime You Touch Me. Vooral die laatste vind ik een lekkere track door o.a. het nerveuze piano- riedeltje . Moby was een van de trendsetters van het eurodance genre met eerdere songs als 'Go', of ging deze nou meer richting trance?

Dan hoort men hier ook wat ambient terug, tracks 1 en 8-13, een heel album van dit materiaal zou de waardering opschroeven, want ook ik vind dit Moby's sterkste kant.

Wat is God Moving Over the Face of the Waters een hemelse trip, wat een schoonheid en standout track . Doet me een beetje denken aan Dead can Dance.

Dit is absoluut een van de beste albums in het Downtempo/Chillout genre. Ik kreeg deze destijds in 1999 van de Sint. Sindsdien vind ik Play alleen maar beter geworden. Er is veel afwisseling tussen de nummers, de volgorde van liedjes op het album is goed over nagedacht. Dat maakt Play een van de weinige albums die ik vrijwel altijd helemaal afluister van begin tot eind.

De stijl van Moby hier is lastig te omschrijven. Grotendeels is het Downtempo met het gebruik van samples en soms wordt een en ander aangedikt met piano en strijkers.

Soms komt er ineens een raar nummer binnenvallen zoals Machete, welke overigens wél erg goed gelukt is. Het ontpopt zich langzaam tot een gestrest en krankzinnig lied.

Honey is een van de meest vreemde nummers die ik ooit heb gehoord. Vooral vanwege de onlogische entrees in de maat van de instrumentatie, terwijl het gewoon vierkwartsmaat is. De samples in het nummer zijn ook uiterst lelijk. Oftewel: een interessant maar onaangenaam lied om naar te luisteren.

Ook Natural Blues is voorzien van een uiterst lelijke zang- sample, ware het niet dat dit nummer halverwege een prachtige climax heeft.

Waar Moby voor wat mij betreft het best in geslaagd is zijn de rustige nummers met piano, gitaar en strijkersondersteuning (met name nr. 3 & 4). Het contrast tussen de sfeer in deze twee nummers is toch heel groot. Porcelain straalt een soort warmte, tevredenheid en genot uit. Why Does My Heart Feel So Bad? is weer een uiterst droevig nummer. Bekijk de cartoon videoclip maar eens op het internet.

Highlights: Porcelain, Why Does My Heart Feel So Bad?, Rushing, Natural Blues & Machete.
Maar hier had ik er nog wel meer bij kunnen zetten.

Doet het altijd goed, een briljant album!