Erg sterk album van een band die toen (terecht) explodeerde.

Jesus Freak, het nummer, was wereldwijd succesvol en ook hier regelmatig op de radio. Zelfs enkele jaren later kwam het nog voorbij in de alternatieve kroegen. Het nummer Just Between You And Me deed het daarna heel aardig in de Billboard 200. In navolging van die nummers ging het album wereldwijd uiteraard heel hard. Met name in de VS ging het goed: 2 maal platina.

Jesus Freak, het vierde album, is vrij divers van aard, Opvallend omdat dit trio van origine een hiphopcollectief is (zie daarvoor de eerste albums die op moment van schrijven niet op MM staan). Het is een beetje singer-songwriter, wat rap en hiphop, pop en rock door elkaar. Van alles wat, maar de nummers staan als een huis.

Als deze band een reünietour zou ondernemen zou een 013 of zelfs een HMH uitverkopen, daar twijfel ik niet over. Vergis je niet, deze groep is de grootste christelijke band van de jaren negentig, en is legendarisch in die kringen. Anderzijds leidt een reünie misschien alleen maar tot teleurstellingen. Bovendien zie ik het er niet van komen, want de solocarrieres lopen best aardig heb ik het idee. Dit recente album (http://www.musicmeter.nl/album/265217) knalde in de VS zelfs rechtstreeks door naar nummer 1.

Terug naar deze plaat. Jesus Freak is het hoogtepunt uit een bescheiden oeuvre. Opvolger Supernatural mocht er ook wezen, maar had als enige manco toch vooral dit geweldige album. Trouwens, kijk eens naar de verzamelaars. Volgens bepaalde bronnen bestaan er maar liefst 9 (!!!). Ik wed dat het er nog geen twee zouden zijn als dit album er niet was geweest.

Geniaal album!

Zoals gezegd legde dit werkstuk de weg voor de vele latere samenwerkingen tussen rockbands en orkesten. Maar welke andere registratie brengt de wereld van rock en klassiek zo mooi samen? Doorgaans wordt er een rocksong uit de kast getrokken en worden er klassieke partijen overheen gegeoten. Maar dit is echt, zoals de titel al zegt, muziek voor beide een groep en orkest. Het lijkt wel een filmscore. Fantastisch uitgevoerd en na ruim veertig jaar nog steeds geweldig om te horen.

Nieuws:

Er verschijnt binnenkort een nieuwe bewerking van Concerto For Group And Orchestra. Volgens Jon Lord is dat de definitieve versie van zijn meesterwerk. Op deze nieuwe herbewerking zijn ook Bruce Dickinson (Maiden), Steve Morse (Purple) en Jon Bonamassa van de partij. Ik denk niet dat het het origineel overtreft, maar niettemin ben ik nieuwsgierig. Het album stond gepland voor september, maar of die datum na Lord's overlijden nog steeds staat weet ik niet.

Weer een heel goed album van Deftones met alleen maar goede nummers, maar uitschieters zijn er nauwelijks, en die paar songs die boven de rest uitsteken zijn weliswaar erg lekker, maar niet van een uitzonderlijk niveau. Kortom, uitstekend album, maar Koi No Yokan moet vooralsnog zijn meerdere erkennen in White Pony en Diamond Eyes.

Wat kun je hier nou nog over zeggen? Gewoon weer een degelijke metalplaat. Niets mis mee.

Aardige poging om Master Of Puppets te coveren. Leuk voor de fans van Dream Theater, maar zoals gezegd: het geluid is vrij matig en natuurlijk passen de toetsen en de zang van Labrie totaal niet bij het materiaal van Metallica. Los daarvan natuurlijk wel goed uitgevoerd.