Mijn favoriete album van 2015.

Mooi album. Ik schreef ooit het volgende voor Musicmaker.

Zonder bevoorrading ondernam de poolreiziger Dixie Dansercoer de langste ongemotoriseerde reis ooit over de vlakten van Antarctica. Hij vroeg Sarah en Gert Bettens van K's Choice om de soundtrack te schrijven van zijn ophanden zijnde 3D-docu. De keuze voor Bettens is daarmee geen commerciële, maar vooral een artistieke. De enige link naar het verleden is de zachte, zwoelhese stem van Sarah. En het moet gezegd worden: Waving At The Sun is de beste plaat die K's Choice nooit maakte. De instrumentale nummers, zoals Dark Day en Whiteout, zijn mooie voorbeelden van de ondergane metamorfose. Vooral het langgerekte We Are Glaciers bouwt met akoestisch spel, veel galm en atmosferische klanken minutieus en prachtig op. De melancholie past goed bij deze tijd van het jaar, waarin de bladeren sneller loslaten en de zon steeds vroeger wegzakt. De eerste track met zang, Surrender, is daarentegen een opgewekt liedjes-liedje, vooral voer voor de achterban – allicht wél een commerciële keuze. Het leeuwendeel van de gezongen nummers wordt echter vooral door sfeer geleid. Het ingetogen, grotendeels sombere karakter van de songs op Waving At The Sun verbeeldt de desolate ijsvlakten moeiteloos. Het is makkelijk voor te stellen hoe Dixie Dansercoer door het eindeloze wit ploegt, hoe hij af en toe een glimp van de zon opvangt, maar de warmte niet voelt.

'II' was een van mijn favoriete platen van vorig jaar. Ook zag ik de band op Bospop: wát een perfomance, zelden zo'n goede show gezien! En dan het ongelooflijke werktempo dat deze heren hanteren. Ruim twee jaar geleden had nog niemand van deze groep gehoord, en hier is plaat nummer drie al weer. Helaas is Afterglow een haarfijn voorbeeld van kwantiteit boven kwaliteit. Dat deze plaat vrijwel geen enkele boeiende song bevat is een grote teleurstelling. This Is Your Time vind ik persoonlijk nog heel aardig,maar los daarvan komt Afterglow bij lange na niet in de buurt van zijn voorganger, en zelfs niet van het debuut. Sterker nog, het blijft over de gehele plaat geforceerd zoeken naar intrigerende songs en passages. Ik wachtte tot het kwartje zou vallen. Twee keer luisteren, drie keer, vier, vijf, zes: helemaal niets. Het is een zuur gevoel, het gevoel dat ik ben opgelicht, want deze groep fantastische muzikanten heeft zoveel kwaliteit en talent heeft te bieden. Het komt er hier gewoon niet uit. Afterglow is daarmee voor mij de deceptie van het jaar.

Een gemiddelde van 3.95? Is iedereen doof geworden? Of zijn het alleen de diefans die het eerste stemmen hebben gegeven?

De bonustrack Every road.. is de veruit de beste track, en die komt van Richie Sambora's laatste soloalbum. Ik heb geen zin om meer woorden vuil te maken aan de meest vlakke en matige plaat van Bon Jovi.

Ik sprak Brian Robertson eens. Officieel was dat in het kader van deze plaat, maar in feite moest er een verhaal over het toenmalige Thin Lizzy komen (waar hij geen deel van uitmaakte). Er kwamen mooie onderwerpen aan bod. Phil Lynott was exact 25 jaar overleden, er was net oud materiaal opnieuw uitgebracht, en als een donderslag bij heldere hemel overleed Gary Moore daags voor het gesprek. Zelfs aan de telefoon met een vreemde kon 'Robo' zijn tranen niet bedwingen over de dood van Moore - met wie hij in Thin Lizzy bij mijn weten nooit heeft samengespeeld, sterker nog, het was zijn vervanger. Hoe dan ook, het was een ontzettend aardige gozer, die overigens bijzonder kwaad werd (o.a. op Scott Gorham) toen het wel/niet livealbum Live And Dangerous aan bod kwam. Absoluut live, als je het Robertson vraagt.

Goed, er is toen nog wel een beetje gepraat over deze plaat. Het is geen geweldig album, maar ook zeker geen straf om te luisteren. Wie echter Lizzy- of Motorhead-achtig materiaal verwacht komt bedrogen uit. Dit album is eerder een mix van AOR en blues. De sound klinkt erg mooi en het spel is verzorgd. En zolang Robertson(of de band) songs als Passion en Diamonds And Dirt blijft schrijven mag er wel vaker nieuw materiaal komen. Sterk facet: de vrouwelijke vocalen, geweldig! Running Back is overigens een cover van Thin Lizzy.

Lekkere hardrockplaat met goede songs, sterk gitaarwerk en een prima sound.

Over die teksten. Ik moet daar ook altijd om lachen. De zoete liefdesliedjes enerzijds, en de puberale songs over drugs en sex anderzijds.

Afgelast. Begin november wel in België te zien. Naast Hardcore Superstar komt The Last Vegas mee, een waanzinnig goede sleazeband. Deze nog vaker geluisterd, Vielip? Deze plaat overtreft met gemak de laatste twee uitgaven. Mooie uitgave, opgebouwd rondom de zeven zonden - elk vertegenwoordigt middels een song. Het verrast vooral door het wat serieuzere karakter. Minder cocaïne, bitches en party's, het bevalt me goed. Gluttony, Sloth en Pride zijn hier de favorieten. Eind oktober verschijnt een verzamelaar.

De censuur valt mij ook op. Maar ik heb de plaat online gehoord, dus of Josh Todds vuilbekkerij op de daadwerkelijke cd ook gefilterd is? Zou raar maar vooral erg jammer zijn.

Deze liveplaat wil nergens écht knallen. Je hoort dat de band alles geeft en een goede sound fabriceert, maar de opnamen klinken stoffig en de mix is ondermaats. Jammer, maar de vele goede nummers maken veel goed. Ze maken duidelijk dat Buckcherry hier in Europa wat mij betreft ondergewaardeerd is.