Ik zal het meteen maar toegeven: ik heb altijd een zwak gehad voor de stem van Jesse Leach. Zijn teksten zijn mooi en hoopgevend, en hij perst ze ongelooflijk bevlogen zijn strot uit. Ik kan geen andere metalzanger bedenken die me met zowel de ruige als cleane stem zo raakt als deze Leach. Natuurlijk, Howard Jones is technisch begaafder, maar met hem of een andere zanger had ik deze plaat waarschijnlijk een lagere waardering gegeven. Dat alles neemt echter niet weg dat Disarm The Descent sowieso een sterk album is geworden.

Killswitch Engage doet op deze plaat niet veel anders dan we van de metalcoremeesters mogen verwachten, al is deze een stuk beter dan de op sommige momenten zwakke voorganger. De focus is op deze nieuweling weer erg aanwezig, en dat resulteert in herkenbaar harde en pakkende nummers, zoals de eerste single In Due Time, die niet uit mijn hoofd te slaan is, maar ook Beyond The Flames, A Tribute To The Fallen, The Hell In Me het furieuze The Call en The Turning Point mogen er wezen. Afijn, dat zijn mijn persoonlijke favorieten; het album kent sowieso geen matige song, dus ik denk dat iedereen zijn eigen favorieten zal krijgen.

De band is 8 april te zien in Melkweg, Amsterdam. Daar wil ik graag bij zijn, hoewel Rival Sons, een andere persoonlijke favoriete groep, die avond in Utrecht speelt, dus dat wordt nog een lastig keuze.

Waarom ik deze plaat al heb gehoord? Voor Aardschok sprak ik Jesse Leach en gitarist Joel Stroetzel - twee ongelooflijk aardige kerels - over het vertrek van Howard Jones, de terugkeer van Leach, zijn destijdse vertrek, het nieuwe album en meer. Het resultaat ligt dinsdag 26 maart in de winkels.

Na de weergaloze platen Alive or just breathing en Disarm the descent weer eens te hebben geluisterd wilde ik nog eens controleren of dit tweede titelloze album echt zo matig is. En dat is het. Het is geen straf om naar te luisteren, en Starting over vind ik een heel gaaf nummer, maar meer positieve dingen kan ik niet bedenken. De andere albums steken hier met kop en schouders bovenuit.

Het is lastig om dit een een hokje te plaatsen. Het is hardrock, het is funky, het is blues, het is technisch. Maar het is vooral erg goed. Ik heb ook geen hoge pet op van Korn, maar Ray Luzier is de drummer, en hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik nooit goed op zijn partijen heb gelet, viel spreekwoordelijk mijn mond open van verbazing. De chemie tussen de mannen is bijzonder goed en de songs staan als een huis. Verrassende en aangename release.