Waardeloos album.

Heb constant het idee dat er een nummer op repeat staat. Niet eens een goed nummer. Heel vlak allemaal. Geen dynamiek. Jammer, want het debuut beloofde veel goeds.

Baby, I was a loser. Seven years on the dope. An English man with a very high voice, doing rock n’ roll....Every man wants to suck my cock.

Haha, geweldig begin van een fijne plaat, zonder twijfel de beste van The Darkness tot op heden. Vooral Nothing's Gonna Stop Us Now is erg goed, maar ook de andere nummers liggen stuk voor stuk goed in het gehoor. With A Woman, Keep Me Hanging On, Everybody Have A Good Time en Forbidden Love zijn prima rocksongs met lekkere gitaarsolo's en karakteristieke zang. En samen leveren ze een gevarieerde en uitgebalanceerde rockplaat op. Niets meer, niets minder.

Street Spirit is overigens wel een van de meest erbarmelijke covers aller tijden. Verschrikkelijk!

Mooie plaat in de stijl van Opeth. Het logo, de naam, de hoes (zie Heritage). Uitdagend gitaarwerk, mooie nummers. De vocalen worden hier genoemd als minpunt. Ik twijfelde in eerste instantie ook, maar vind ze nu juist een pluspunt. Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Heb de plaat er weer bijgepakt en gooi er een halfje bovenop. Eerst dacht ik dat deze laatste van The Showdown minder was dan Back Breaker, maar twee jaar later denk ik daar anders over. Hij doet er zeker niet voor onder. De vorige plaat was mede door de productie een stomp in de mag, en Blood In The Gears niet zo meedogeloos klinkt is de sound er wat mij betreft op vooruit gegaan. En er zitten een aantal heerlijke nummers tussen, en dat is toch knap met een grotendeels nieuwe bezetting. Nog altijd draait het catchy No Escape hier het best, maar ook A Man Named Hell en Heavy Lies The Crown zijn toppers. Maar ook, zoals aangegeven, zijn de de bonustracks zéér de moeite waard, en behoren ze tot het beste van deze plaat. Evil Eye, The Wolven Throne en Apocalypse Horde zijn misschien wel de beste drie nummers van deze schijf. Hoe ze tot bonustracks gedegradeerd zijn is mij dan ook een raadsel. Topplaat! En ondertussen kijk ik al weer uit naar nieuw werk van deze ondergewaardeerde groep.

Geweldig zeg, ik kende de muziek van The Tea Party tot driekwart jaar geleden niet, de naam wel, waarschijnlijk de reden waarom ik de band niet eerder een kans heb gegeven.

Allereerst ben ik zeer te spreken over een flink aantal klassesongs, zoals The L.O.C., The Black Sea, The Maker, The Ocean at the End, Water's On Fire. Het kwartje viel niet meteen, maar ik was wel direct geïntrigeerd en de plaat bleef groeien. De andere songs zijn wat mij betreft iets minder sterk, maar nog steeds erg goed, het spel maakt bovendien veel, zo niet alles, goed.

Ik ben diep onder de indruk van het spel, maar misschien nog wel meer van het vernuft waarmee de mannen elkaar aanvullen en hoe ze, ondanks de zekere status van virtuozen, functioneel blijven door in dienst van het nummer te blijven spelen. De nummers zitten sowieso erg goed in elkaar. En ik heb het hier nog niet eerder gelezen: de productie, ik geloof van Martin, die mag er zeker ook wezen.

Ik geloof dat ik nu voor de derde keer sinds de release heb gekeken of er nog een Europese tournee op de agenda staat, maar vooralsnog niets, sowieso staan er maar bar weinig optredens in de planning. Hopelijk komt het er later dit jaar nog van.