Een release met Thom Yorke en elektronica…dat is spekkie, toch?

Dit album komt met sommige nummers voor mij in de buurt van de samenwerking tussen Yorke en Mode Selector, al ligt het tempo hier een stukje lager.

Snel word ik in het album gezogen door een sterke openingstrack. De repetitieve beats en de ijle stem van Yorke dragen hieraan bij.

Wat ik een pluspunt vind is als artiesten ogenschijnlijk ongehinderd door prestatiedrang of commercie hun ding doen. Wat ik bedoel is dat dit album plezier uitstraalt.
Misschien komt het door de elektronische polka…bestaat het? Blijkbaar in de vorm van Happy Days.

Yorke en praat zang is nieuw voor mij… maar het is er allemaal. Het is een bonte mix van verschillende sferen en ideeën. Mark en Thom hebben zich flink uitgeleefd.

Persoonlijk vind ik niet alles even succesvol. White Cliffs vind ik wel een fantastisch nummer. Maar ik hoor bijvoorbeeld liever Beirut als ik aan polka denk. De meanderende synths en rode draad van mysterie vind ik wel erg fijn.

Als ik alle plussen en minnen bekijk, vind ik het geen coherent album opleveren maar meer een verzameling van zeer uiteenlopende experimentele impressies. Ze lopen voor mij iets te veel uiteen zodat het album als geheel mij niet kan raken zoals andere albums.

Het kan ook zijn dat het iets langer duurt voordat het muntje valt….de tijd zal het leren