Omdat de streaming niet altijd in staat is om muziek in mijn sweet spot aan te bevelen, maak ik steeds vaker gebruik van AI. Ik gooi wat ingrediënten in Google Chrome en dat leidt soms tot aardige resultaten… Zo ook hier.

Wat een aanbeveling is dit. De in Chicago gemaakte muziek gedurende jamsessies door de artiesten van CH is zeer luisterwaardig. Ze hebben in andere hoedanigheden ook interessante muziek gemaakt (Winged Wheel, Bitchin Bajas en Matchess) Met The Moth hebben ze een pracht van een plaat gemaakt.

Kale maar rijk aanvoelende geluids collages aangevuld met samples, strijkers en andere vaak repeterende geluidseffecten.

De eerste klanken van Camera Obscura zorgen ervoor dat ik met wat gepaste voorzichtigheid luister, omdat ik een soortgelijke sound als dat van de late Talk Talk hoor. Niet iedere artiest weet dit met de klasse van Talk Talk uit te voeren. Ik moet even aan Held by Trees denken dat 2 albums in de spirit van Talk Talk heeft gemaakt (door onder andere artiesten die met Hollis hebben gewerkt en inmiddels is ook zijn zoon erbij betrokken). Sfeervolle muziek, het album Solace is best goed maar wat mij betreft is de muziek richtingloos en het mist een eigen smoel.

Maar op The Moth volgt gaandeweg een meer eigen geluid… de fantastische stem van Hollis is sowieso niet aanwezig…en dat helpt….

Ik weet het niet te benoemen maar de sfeer is koud (bedroefd) en warm (troostend) tegelijk. Iig werkt het zo voor mij. Iig met de koptelefoon.

Toch roept het bij mij nog een andere associatie op. Die van het album Cold House (CH?? toeval?) van de band Hood (ook zo’n geweldig sfeervol album). Ik hoor dit met name in het nummer Waterscene.

Maar er overheerst karakter en iets eigens.

Dit wordt voor mij jaarlijstjes materiaal en mijn voorlopige nummer 1 van 2026.

stem geplaatst

Tinseltown in the Rain is een episch nummer dat ik tijdens mijn jeugd veel heb geluisterd. Echter was de liefde destijds blijkbaar niet groot genoeg om het gehele album te gaan beluisteren.
Pas sinds vorig jaar ben ik in het repertoire gedoken en kwam bij het album Hats terecht (uiteraard zonder Tinseltown). Het was liefde op het eerste gezicht…maar wel rijkelijk laat dan..
Wat een parels heb ik destijds gemist (Over the Hillside, Let’s Go Out Tonight, From the Late Night Train). Met terugwerkende kracht geniet ik nu met volle teugen. Het album heb ik na 37 jaar op mijn draaitafel liggen.. Juist de aangegeven nummers vind ik mooi (zonder de andere nummers te kort te doen) Deze nummers hebben een minder herkenbare 80’s vibe en voeren je mee met de prachtige muzikale melodieën waarbij de fijne stem van Buchanan hetzelfde doet. Het zijn voor mij meer ontdekkingsreizen dan standaard popsongs.
Fenomenaal album…gelukkig alsnog ontdekt…

Het na een lange tijd beluisteren zorgt er allereerst voor dat ik wederom kan genieten van de cynisch tot sarcastische teksten van de Moz.
40 jaar is de plaat en is tevens het hoogtepunt en de start van de teloorgang van de band. Eigenlijk doet het nog steeds pijn dat de band al bijna net zo lang uit elkaar is. Dat komt door het hoge niveau van dit album, zowel muzikaal als tekstueel. Mr Bigmouth is erg op dreef en ik kan zo genieten van een tekst; I was only joking when I said I’d like to smash every tooth in your mouth….

Wat is hij goed als hij dreigt, treurt en klaagt, maar ook als hij zijn kwetsbaarheid toont, bijvoorbeeld in Never had no one ever. Ongelukkiger kun je jezelf niet voorstellen; ‘ I had a really bad dream and it lasted twenty years, seven months and twenty seven days….

The Boy With a Thorn in His Side…. Voor mij het hoogtepunt van dit album dat uiteraard nog veel meer hoogtepunten kent.…zelfs het inhoudsloze murmeren van; oh, ooh, oh, aan het einde is van grote schoonheid…niet veel andere bands komen daar mee weg…

Eind 80er jaren luisterde ik geen Smiths maar vooral mainstream muziek…In 1986 was The Colour of Spring van Talk Talk mijn favoriete album. De omwenteling naar meer alternatieve muziek begon bij mij pas met Nirvana, Pearl Jam begin jaren 90. The Smiths volgde toen eindelijk iemand mij hiermee bekend maakte…maar de band al niet meer bestond. Het maakt de muziek niet minder bijzonder voor mij en heb het beluisteren ervan ruimschoots ingehaald. Sterker nog … sindsdien was de radio niet langer mijn inspiratiebron voor het ontdekken van nieuwe muziek en openbaarden zich vele andere bands die tot dat moment voor mij onbekend waren.
Naast het feit dat The Queen is Dead een fantastisch album is…was het voor mij de toegangspoort tot andere muziek…

stem geplaatst

stem geplaatst