Net 40 jaar geworden deze fijne plaat met een prachtige sfeer, mooi pianospel en hier en daar het gitaarspel van Fripp. Een plaat om bij achter over te leunen om de zorgvuldig gecomponeerde klanken goed te kunnen ontvangen. Ook de ambient op het tweede album kan mij goed bekoren of het nu revolutionair is of niet, het is genietbaar. Ik vind niet alle nummers even goed maar vind het evenzeer lastig om zwakke nummers aan te geven. Maar Before the Bullfight blijft voor mij het fenomenale hoogtepunt. Toch maar eens verder in het repertoire van David snuffelen. Met name het werk met Ryuichi Sakamoto en ook met Holger Czukay
10 jaar na de release weet deze plaat nog steeds te boeien. Doolhof is de ideale opener die je langzaam verleidt zodat je nieuwsgierig wordt naar de rest van het album. Vervolgens vormt Sleaze voor mij ook een brug naar het titelnummer en naar de sterkere nummers van het album…maar beiden zijn onmisbaar in het geheel.
Hostage is de single en laat de kwaliteit van de band zien, namelijk het opbouwen van een nummer met steeds weer een nieuwe laag instrumentatie of spanning.
Het tweede deel van het album bevat wat mij betreft de sterkste nummers waarvan Amansworld en Island de absolute toppers zijn. De synth en gitaar vechten om voorrang en dat levert intense en spannende erupties op. Met Island eindigt het album extatisch waarbij de synths nog harder uit de bocht gieren dan de gitaren… heerlijk.
Ondanks dat ik de latere albums erg kan waarderen, is Close Eyes to Exit mijn favoriet met Island als absolute hoogtepunt
Ik hoop dat er snel nieuw werk komt (naast de samenwerkingen die Koen bezigt)...
Ik leerde Shearwater pas kennen met het album Animal Joy. Of het komt omdat andere muziek meer aan me trok of ik het destijds gewoon niet goed vond, weet ik niet precies meer. Ik vermoed dat ik het destijds te poppy vond en het mij niet de stevige rockvibe gaf die de ontzettend gave hoes wel uitstraalt.
Nadat de muziek meer richting postrock opschoof en mijn muzieksmaak daarmee in lijn mee bewoog, begon de band mij steeds meer te bekoren.
The Great Awakening was ook mijn definitieve ontwaking en het eerste album waarvan ik echt heb genoten. Wel moest ik erg wennen aan de tamelijk serene stem die overal keurig binnen de lijntjes blijft.
The New World is wat mij betreft nog beter. Er zijn talrijke instrumenten die op subtiele wijze aandacht vragen. Maar nergens wordt het een propvolle potpourri van geluid. Hier en daar schuurt de muziek wel lekker daar waar dit met de zang niet gebeurt. Maar dat is geen hindernis meer voor mij.
Verdomme (sorry)...dit is erg goed. Helaas te laat om kaarten voor Bitterzoet te bemachtigen en Maastricht is me wel iets te ver…. Maar ik vermoed dat ik de band nog wel ergens ga spotten.
Moeilijk om favoriete nummers aan te wijzen want het is een prachtig geheel. Wellicht had alleen Laurie Anderson een kortere rol mogen hebben want muzikaal is You and your Dog fenomenaal en zou wat mij betreft ook volledig instrumentaal mogen zijn .
Heerlijke drumpartijen. Iets wat in Funk onmisbaar. Evenals die bass. En dan die subtiele orgel op de achtergrond. Dit is fijne funk voor de late uurtjes... Geen 9 minuten durende Funky Drummer hier maar wel relaxte funkpakketjes uit New Orleans van gemiddeld 2 en een halve minuut...
Dit is funk op zijn funkiest. Stil zitten is onmogelijk. Deze plaat is zo goed omdat het een perfecte samenstelling heeft van de meest swingende JB nummers en de minst voor de hand liggende JB nummers (wellicht Hot Pants daargelaten).
Voor mij is Funky Drummer het hoogtepunt. Dat ritme...beter wordt het niet. Funk met een grote F. Terecht dat dit veel gesampled is.....ain't it Funky? Hell yes it is Funky.
Ik had dit album al lang op mijn lijst om op vinyl aan te schaffen en ineens loop ik er vandaag bij Plato in Utrecht tegenaan. Ook nog even het fantastische Mothership Connection van Parliament meegenomen.
Door de eerder vrijgegeven nummers was ik nieuwsgierig geworden. Deze lieten een ander Interpol horen. Een meer muzikale Interpol. Een band die andere wegen bewandelt.
Op The Other Side of Make Believe hadden we al kennisgemaakt met de rustige ‘Muzz’ kant van Interpol. Die verandering vond ik aangenaam. Enkel kon het wat overtuigender en waren er nergens lekkere rafelige randjes.
Na de eerste 5 of 6 luisterbeurten (ik blijf het namelijk bijna zonder onderbreking luisteren) vind ik de overtuigingskracht wel op This Mirror Weighs a Ton. Er is daarnaast meer ruimte voor Interpol onbekende instrumenten zoals o.a. violen en hoor ik hier en daar een akoestische gitaar? Het geluidspalet is uitgebreider dan ooit. De stem van Paul Banks klinkt rijker en je hoort dat hij een veel betere zanger is dan ik altijd heb gedacht.
Toch is er ook venijn die meestal in de platen van Interpol is terug te vinden… maar er wordt af en toe gas terug genomen. Dat is fijn en zorgt voor meer dynamiek en het het meest gevarieerde en luchtige Interpol album tot dusver. Ik ben er erg blij mee.
Our Love to Admire vond ik het laatste echt sterke album en eigenlijk was de dalende lijn vanaf het debuut Turn on the Bright Lights al langzaam ingezet. De lat lag ook erg hoog en Antics en Our Love to Admire waren desalniettemin topalbums. Maar op een gegeven moment was ik bang dat ze het bijltje bij neer zouden gooien. Het zou zonde zijn, want de band heeft zoveel potentie. Dat bewijzen ze wat mij betreft met dit album. Alles zit er in…de subtiele zang maar ook de ouderwetse dreigende zang, alsook het puntige gitaarwerk (waardoor ik 25 jaar geleden verslaafd ben geraakt aan de band). Er zijn gewoon wat meer muzikale elementen, rust en diepgang toegevoegd die het album verrijken en zeer prettig genietbaar maken.
Ik had al zin om op 17 november de ouderwetse Interpol te gaan horen met hun Antics tour… maar hoop dat er ook ruimte is voor wat nummers van de nieuwe Interpol… met als extra bonus het ook geweldige Silent Alarm van Bloc Party…. Ik kan niet wachten….dat moet smullen worden…
Een onverwacht hoogtepunt met speelplezier en frisheid na ruim 25 jaar Interpol. Julian heeft nog Plenti in het vat zitten. Respect. Stem volgt nog.
