Dit album er na jaren weer eens bij gepakt om te luisteren hoe het me zal bevallen.

Al snel na het Spacey intro dat overgaat in een tegen Shoegaze en Postrock aanleunende Heading For the Door, geeft het zeventien nummers tellende album de indruk een samenstelling te zijn van onafgemaakte, weifelende ideeën en korte jams. Welke kant gaan we op? Richting Indie rock? Ambient? Shoegaze? Postrock? Noise? Maak een keuze , zou je eerst willen zeggen. Ondanks deze variërende genres lijkt eenvoud hier juist de kracht. Ogenschijnlijk simpele gitaarlijnen (ik kan ze niet spelen overigens). Lichtvoetig in bijvoorbeeld Topical Solution. Wat zwaarder aangezet en meer gruizig in Docking the Pod. Erna weer dromerig ala Broadcast in The Landing.

Soms enkel gitaarlijnen, soms een geluidsmuur van ruis (o.a. in de titelsong). De gitaarlijnen doen me hier en daar denken aan het gitaarspel van David Pajo (Aerial M) maar ook aan Bedhead. Zo wisselen de nummers zich af tussen slome zwaar op de maag liggende gitaarbrokken en lichte, vriendelijke parels.

Al deze losse, onsamenhangende puzzelstukjes, waarvan je wellicht zou denken wat is het nu helemaal, blijken na het op de juiste volgorde zetten een juweel van een album op te leveren. Een album met variatie in genre, intensiteit en klankkleur maar eenvoud en zorgvuldigheid in de uitvoering.

Waar is de waardering die het verdient?
Dit album verveelt geen moment en is een sonische trip die je in zijn geheel van voor tot achter moet aangaan. Gezeteld in een fijne fauteuil, vergezeld van een goed glas en getooid met een goede koptelefoon (ondanks de lofi

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Bijzonder plaatje dit. Als ik iets luister dat ik niet ken (zoals bij mij nu het geval is), zoek ik altijd naar houvast. Heb ik zoiets eerder gehoord? Wat voor soort muziek is dit eigenlijk?

Moin is met You Never End wat mij betreft niet makkelijk te typeren. Er wordt aardig geëxperimenteerd. Rode draad is een grungy klinkende gitaar sound met techno elementen en samples die over fijne drumritmes zijn gedrapeerd. Deze drumritmes met veel onverwachte en ontregelde wendingen vind ik de kracht van dit album.
Dus, heb ik zoiets eerder gehoord? Ik heb dit meen ik niet eerder gehoord (en dat is positief) behalve de postrock feel die wel de basis vormt. De combinatie met samples en techno elementen vind ik goed werken.

Wat voor soort muziek is dit? Groovy spoken word postrock met een 90’s saus?? (Is mijn beste gok)
Niet nodig om het in hokjes te willen stoppen want het is gewoon een prettig en interessant album…maar de beschrijving van Coma Cat (hierboven) vind ik de lading ook goed dekken.

In elk geval bevalt het me bij elke volgende luisterbeurt steeds meer…