De zuivere maar beklemmende stem, gruizige overstuurde gitaren. Het zijn ingrediënten die me een tijd geleden naar het album Heart Under trokken. Een fijn album waarvan ik echter steeds maar 1 zijde draai. Daarna wordt de eentonigheid mij vaak te groot.

Persoonlijk vind ik dat er op We Were Just Here meer variatie en meer diepgang is.
Er is meer ruimte en rust en de voet blijft niet continu op het pedaal. Dat is fijn.

Ook al gaan ze met Pollyanna en Endless Deathless ouderwets van start.

Nummers als Silver, Dreamer, Somewhere en Dandelion zijn wat luchtiger en geven meer ruimte voor de zang. Ook zorgen ze ervoor dat je erna weer klaar bent voor de zware drones, cirkelzagen en vuurwerk. Zoals bijvoorbeeld op het titelnummer.Wat een heerlijk nummer is dat.
Het lijkt me fantastisch om dit live te zien.

In mijn beleving is Heart Under meer eentonig en intens en ik vind dat de rustigere nummers op We Were Just Here goed uitpakken.

Nummers als 23, I am you van Heart Under vind ik geweldig maar dit nieuwe album vind ik een meer een geheel dat ik integraal kan luisteren

Maar het blijft vooral Just Mustard, gewoon heerlijke korrelige, pittige Mosterd.

Vooralsnog staat Nederland nog niet op het programma van de Ieren… jammer

Ik vind het sneu dat er hier geen bericht nog waardering is. De release is mij ook geheel ontgaan.

De formatie van goede muzikanten had volgens mij ooit de doelstelling om een eerbetoon te vormen aan Talk Talk of de nalatenschap in stand te houden. Het bestaat ook uit een aantal sessie muzikanten die op de latere TT albums een aandeel hadden.

Op het eerste album ‘Solace’ hoorde ik flarden ervan maar waren er muziekstukken ook geheel afwijkend (en deden meer aan Pink Floyd denken).

Pink Floyd lijkt hier ook het album te openen. Daarna is het TT muzieklandschap nooit ver weg en vinden we ook nog wat ambient. (Between States en Boughs and Branches). Ik vind dat een fijne afwisseling want hoewel de instrumentatie op het album heel mooi is, vind ik het tegelijkertijd ook saai. Het kabbelt te veel door en het pakt me nergens echt. Dat gevoel heb ik juist wel bij de kale ambient nummers. Op een een of andere manier luister ik die juist actiever.

Maar met alle respect voor deze grote groep goede muzikanten uit bekende bands plus Charlie Hollis (jawel de zoon van), was mijn verwachting te hoog gespannen.

Hinterland soul en the Pylon Line komen qua arrangement en instrumentatie het dichtst in de buurt van TT maar de nummers zijn te lang en hebben te weinig variatie om de aandacht er 8 minuten bij te houden.

Jammer, gemiste kans of gewoon een andere creatieve insteek. Ondanks een mega lijst van muzikanten uit vele aansprekende bands zoals Bark Psychosis en Slowdive zal dit album bij mij iig snel uit het zicht raken. Maar kennelijk niet alleen bij mij...want hier is het stil omtrent Hinterland.

Dan vind ik persoonlijk meer TT aanknopingspunten bij het hele mooie nieuwe album van These New Puritans; Crooked Wing. Niet zo zeer in gelijkenis van muziek als wel in de benadering van muziek. in Bijvoorbeeld; I am Already Here. Voor mij toont de werkwijze van These New Puritans indirect ook respect voor Talk Talk.

Ken je die albums die je in eerste instantie niet lijken te bekoren? Je hebt ze in een afspeel queue staan. Toch haal je ze er niet uit. Iets houd je tegen maar je weet niet wat.
Zodoende blijven ze voorbij komen en dan valt ineens toch dat muntje dat niet rationeel te verklaren is. Je voelt het ineens…het werkt.

Daarom begrijp ik dat hier wat minder reacties zijn. Ik was zelf ook niet direct omver geblazen. Met name de extreem sacrale opener had mij zelfs wat doen fronsen. Zo’n erg aanwezig kerkorgel hoor je ook niet vaak in ‘pop’ muziek.

Het is bijzonder wat een beetje geduld en meer luisterbeurten kunnen doen. Ik had meer tijd nodig om het te doorgronden en de achter sacrale mistflarden verstopte schoonheid te ontdekken.

Ja, het is weer een ander type album dan voorgaande TNP albums. Maar het zijn nu eenmaal de puriteinen. Het is naar mijn mening ook minder toegankelijk.

Daarentegen is het wel meer gepolijst dan Field of Reeds (waarmee recensenten het vergelijken). En er is veel te ontdekken. De zanglijnen van Barnett zijn mooier dan op FoR, al vind ik dat wel een fijn ongemakkelijk gevoel geven op FoR. Een soort gevoel dat je bij veel Radiohead albums ook hebt.

De teksten zijn niet altijd volgbaar. Maar net als bij Talk Talk wordt de stem meer dan eens als instrument gebruikt en is het belang van de muziek boven die van de boodschap, zo lijkt. I’m Already here vind ik persoonlijk in die categorie vallen. Meer gemompelde dan duidelijk uitgesproken teksten terwijl de muziek zich naar alle kanten voortbeweegt en de ruimte krijgt. Ook de verstilling is hier mooi toegepast.

Er zijn ook een aantal meer up tempo tracks die op FoR niet echt te vinden zijn (Wild fields en A Season in Hell).

Die nummers zijn bizar. Probeer dat eens te duiden… Doom hiphop? (A season in Hell) Industrial church wave (Wild Fields)? Fantastisch is het iig. Uiteindelijk eindigt het in schoonheid. Dit verzin je niet

Af en toe zijn de nummers letterlijk hemels mooi.(Bells , Industrial Love Song, Goodnight, I am Already Here)

Mijn favorieten;
Industrial Love Song
I'm Already here
Wild Fields

P.s. er is op 11 november een nieuwe track gedropt; The Other Side

Some Like It Hot begint met de rauwheid en energie van de voorgaande albums.

Ik denk te maken te hebben met een vergelijkbaar album als Twits. Niets mis mee maar als ik verder luister, merk ik dat er meer variatie en diepgang is op Some Like It Hot. Ook voelen de nummers wat meer compleet. Al vind ik de een band die zoekende is naar hun identiteit op Tracey Denim ook nog steeds aantrekkelijk.

Fundraiser had zomaar op de eerdere albums kunnen staan. Marble Arch en Bad Reputation hebben een andere, meer rustige en melancholische vibe.

I Make My Own Dust, oogt ook ingetogen maar heeft toch prettig venijnige uithalen..

Met Plastered is de stof neergedaald en dat vormt een goede overgang naar een van de hoogtepunten als het aan mij ligt, Rooster

De combinatie van de rustige basis aan de ene kant en de scherpe uithalen van met name Jezmi en Nina samen met de toename van instrumentale intensiteit aan de andere kant, zijn voor mij de aantrekkingskracht van bar Italia (I Make My Own Dust, Rooster)

Hoewel de zang niet fenomenaal is en de stem van Nina af en toe wat zeurderig voelt, wordt dit door de variatie van de 3 stemmen knap verdoezeld en stoort het mij geen enkel moment.

Van de rustige nummers zijn Lioness en Some Like It Hot mijn favorieten.

Knap van een band om toch in krap 3 jaar 3 goede worpen te doen. Is de laatste daarvan de beste? Dat is subjectief…maar ik denk wel dat bar Italia gegroeid is en met Some like it Hot een prima plaat heeft afgeleverd….al zal ik Tracey Denim nog vaak op mijn draaitafel werpen…

Via een verwijzing van Gary Steel in het boek Talk Talk On Track kom ik uit bij These New Puritans. Niet dat de muziek letterlijk heel vergelijkbaar is met het latere werk van Talk Talk. Wel de aanpak, met het loslaten van vaste popsongstructuren, het inpassen van instrumenten die in de popmuziek weinig worden gebruikt, de gelaagdheid en het toevoegen van stilte in de muziek. Niet elke seconde hoeft te worden volgestopt met geluid. Ik hou van die verstilling en het daardoor vasthouden van de spanning en het ontlokken van verwachting.

Evenals bijvoorbeeld Laughing Stock van talk Talk betreft het een album dat je niet even tussendoor luistert maar waarnaar je actief en gefocust moet luisteren. Liefst in een luie stoel met de lichten gedimd.
Het heeft klassieke maar ook jazzmuziek elementen naast een continu zware onderliggende bas. Omdat er veel gebeurt, nodigt het ook uit om er goed voor te gaan zitten. Dan opent zich een muzikale snoeptrommel van jewelste.

Bij de zanglijn in Organ Eternal vanaf 4.08 minuten beeld ik mij in dat ik Lisa Gerrard hoor op de achtergrond. Wellicht omdat het nummer ook niet zou misstaan op een van de Dead Can Dance albums. Het is overigens zonder Lisa al een wonderschoon nummer.

Elisa Rodrigues heeft een fijne stem. Aan de zangstem van Jack Barnett moest ik wat langer wennen. Op een gegeven moment wordt de wankele zang echter een goede toevoeging en benadrukt het de experimentele aanpak en ook het (prettige) ongemak (hierboven al door anderen aangehaald).

V is een goed voorbeeld van een nummer dat alle kanten uitgaat.
De percussie en verbogen synthloopjes zijn op mooie wijze met de melodie verweven.
Het duurt lang, maar het houdt je de volle 9 minuten in zijn greep.

Er wordt bij diverse recensies een vergelijking aangehaald met het nieuwe album Crooked Wing. Die hoor ik ook maar dat album klinkt mijns inziens veel gepolijster. Dit geldt ook voor de zang van Barnett. Ook is het nog veel sacraler dan Field of reeds.
Dat album pakt mij op de een of andere manier nog niet zoals Field of Reeds het doet.
Ik ben benieuwd of anderen een soortgelijke ervaring hebben?

Ik merk dat ik ongemerkt best wel veel albums in huis heb waar een orgel onderdeel is van het instrumentenpalet. Het aandeel van het orgel is niet groot. Maar nog steeds als ik de naald op het vinyl laat zakken, krijg ik al bij voorbaat een warm gevoel bij de verwachting van de eerste klanken van Tiderays.

Met het herfstweer en de regen die maar blijft vallen kon ik geen geschikter begin van de dag voorstellen dan met Repave, dat toch alweer zo’n 12 jaar geleden is uitgebracht.

Mijns inziens heeft het album nog niets van zijn kracht verloren en is het nog steeds prachtig. Ik kan moeilijk mijn favoriete nummers benoemen.

Het is waarschijnlijk de variatie van tempo en intensiteit die me aanspreekt. De stem van Justin speelt daarin een grote rol met de afwisseling naar de kopstem.

Ik draai het graag als geheel. Met 40 minuten speeltijd zonder zwakke momenten is dat goed te doen

Aangekomen bij Almanac (stiekem toch een van de hoogtepunten) krijg ik toch de aandrang om weer opnieuw bij kant A te beginnen…ach wtf…buiten regent het toch nog steeds…