stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Ik wil even stilstaan bij dit voor mijzelf beste album dat Depeche Mode deze eeuw heeft gemaakt. Ik transporteer mijzelf even naar het moment dat dit album uitkwam op 17 oktober vandaag exact 20 jaar geleden.

Destijds werd ik erg blij van dit album omdat ik Exciter op zijn minst teleurstellend vond. De albums ervoor waren zeer sterk.

Ik reisde op dat moment 5 dagen per week met de auto naar mijn werk en herinner me dat deze cd een lange tijd in mijn auto heeft gelogeerd.

Met een schurende geluid wordt met a Pain That I’m Used To de toon gezet voor het thema van de plaat. De pijn waarvan ik begrijp dat die onder andere werd veroorzaakt door de strubbelingen tussen Martin Gore en zijn partner, hetgeen uiteindelijk leidde tot een scheiding.

Op de achterzijde van de albumhoes staat dan ook; Pain and suffering in various tempos
Het is donker en gruizig. Het is Depeche Mode op zijn best.

Al bij dit nummer voelde ik in 2005 dat dit een topplaat is.
Het is het heerlijk herkenbare geluid waar ook eerdere albums zoals Ultra en Songs of Faith and Devotion mee starten. (Barrel of a gun, I feel you)

John the Revelator is prima maar Suffer Well zorgt er nog steeds voor dat ik niet kan stilzitten door de heerlijke drive.

The Sinner in me is ook een van de vele hoogtepunten. Het nummer deed me altijd denken aan Massive Attack bij het instrumentale intermezzo vanaf 3 minuten in het nummer. Het had wat mij betreft niet misstaan op Mezzanine…

Vanaf Macro tot en met Damaged People gaat het tempo wat terug zoals dat op veel platen van DM gebeurt. Dit maakt ze voor mij tot een unieke band, waarbij het contrast tussen de intense zware stem van David en de breekbaarheid van de stem van Martin een soort balans creëert.

Daarna gaat het tempo en de intensiteit omhoog wat zorgt voor nog twee hoogtepunten; Lilian en The Darkest Star.

Het duurde destijds ook niet lang om te beslissen om ze weer eens live te zien. Het jaar erna kwamen ze in Ahoy op 26 maart 2006. Het was 16 jaar ervoor dat ik ze voor het laatst live zag (ook in Ahoy).
Ook in 2006 werd het geen teleurstelling;)

Playing the Angel is een gevarieerd album en inderdaad gevuld met pijn(lijden) op verschillende tempo's

Hierna zijn de albums van DM prima geweest. Maar pas bij Momento Mori veerde ik weer enthousiast op en dat album komt wat mij betreft het dichtst bij het niveau van Playing the Angel….. maar dat is uiteraard gebaseerd op mijn subjectieve mening.

Ik ben benieuwd welk DM album anderen het beste vinden van de laatste 25 jaar…..

Wat een fascinerend album. Dit is liefde op het eerste gezicht.

Het vooruitgesnelde Carnage vond ik gelijk mooi. Daarbij focuste ik bij het luisteren in eerste instantie op de instrumentatie en pas later op de tekst.

Ik was bewust op mijn hoede, omdat een enkel gedropt nummer niet altijd richtinggevend is voor de rest van een album. Ook wist ik niet dat een nummer met de titel, bloedbad, toch ook bloedmooi zou kunnen zijn. Bij het aanzwellen van de gitaren worstel ik tegelijkertijd met de pijn van het leed uit de tekst (die ik inmiddels tot mij heb genomen) en de pracht van de muziek. Interessant dat ik geniet van het ongemak dat deze tegenstelling veroorzaakt.

Gezellige jongens, die Antlers om dit als teaser van het album te gebruiken

Het eerste nummer, Consider the Source, maakt duidelijk wat het thema van het album is. De titel van het album, 'Blight' gaf dit uiteraard al weg. Wat een opener. Terwijl ik de boodschap van de tekst aan het verwerken ben, wordt het instrumentaal laagje voor laagje opgebouwd. Eerst de piano en na het eerste refrein start de percussie.

Ook Pour wordt op die wijze opgebouwd, weliswaar met andere instrumenten. De verstilling is fijn. Silberman verwijt me/ons? dat we verspillers zijn. En hij heeft gelijk. Ook weet ik nu zeker dat het links onderste gedeelte van de hoes inderdaad olie moet voorstellen.

Blight vervolgt met het thema, rupsje nooit genoeg?

Something in the Air, heb ik bewust niet veel aandacht gegeven toen het werd gedropt. Ik wilde eerst het album in zijn geheel luisteren.

Gaan we richting de conclusie? Calamity. Is het hoop dat we ons verbeteren of is het cynisme omdat we er toch niet toe in staat zijn. ‘Who will look after what we leave behind?’
‘Over calamity we climb. Sure we’ll get this right next time’ (toch hoop?)

A great flood geeft een antwoord op de in Calamity gestelde vraag.

Calamity, A Great Flood en They Lost All of Us, neem ik tot me als een drieluik. En die lijkt niet goed af te lopen als ik de golven uiteindelijk de muziek hoor overstemmen.

Geen fijne boodschap maar als The Antlers het op deze wijze verwoorden…. ondersteund door verfijnde muziek. Een kwetsbaar en verpletterend album

Als ik het goed begrijp (consider the source), moet ik berouw hebben bij het bestellen van het vinyl……maar ik ben er toch toe overgegaan……..
want er wordt me op zo’n wonderschone wijze uitgelegd dat we aan het verspillen zijn.. en ik ben ook maar een mens.
Sorry I added it to cart

stem geplaatst

stem geplaatst