Ik kende Duster uit verschillende Postrock afspeellijsten maar pas vorig jaar nam ik de tijd om een compleet album te luisteren en te doorgronden.

Het album Stratosphere pakte mij redelijk snel in met de afwisselende dromerige en meer gruizige soundscapes. De nadruk niet op de zang maar toch prettig aanwezig zoals dat bij veel postrock afwezig is. Maar van echte postrock is hier geen sprake. Desondanks was ik getriggerd en vervolgde ik met andere Duster albums…

Dit zorgde ervoor dat ik onlangs ook Dreams ben gaan luisteren en ik kan alleen maar zeggen dat is een positieve ervaring.
Het album opent met de herkenbare gruizige evenals dromerige gitaar muur die we van eerdere albums kennen

Al na 2 nummers word ik volledig meegenomen tot grote hoogte richting de stratosfeer. Het moet er mooi zijn, iig het uitzicht.

No feel schudt me uit de droom maar is een prettig dissonante track.

De nummers zijn over het algemeen kort zoals we dat van eerdere albums kennen. Ze variëren ook goed zodat je aandacht erbij wordt gehouden en het nooit verveelt.

De muziek wordt volgens discogs onder Slowcore gecategoriseerd. De meeste nummers hebben inderdaad ook een laag tempo maar dit varieert op Dreams. Het minimalisme van Slowcore is zeker te horen. De gitaarloopjes zijn mooi van eenvoud. De spacy elektronica vind ik een toegevoegde waarde die gelukkig maar af en toe is toegepast. Dit versterkt de dromerige sfeer en je krijgt echt het gevoel in de ruimte te zijn, bijvoorbeeld bij Close to Home. Je kunt je afvragen wat als thuis wordt gezien door Duster.

Elke keer als je weg dommelt in de droomwereld kan het tij na een paar minuten keren zoals bij Cosmo Transporter waar het gaspedaal iets verder wordt ingedrukt. Zonder dat je het weet wordt je het universum door geslingerd.
De associatie met Capsule losing Contact dringt zich vaak muzikaal maar ook letterlijk bij me op.

Erg fijne plaat

Van een aantal platen die ik de afgelopen tijd veel draai, valt me op dat de zang wat vlak en monotoon is (de nieuwe van Moin, Duster) en de instrumentatie vooral de reden is dat ik er graag naar luister.

Dit is ook het geval bij Tunng.
Ik doe hier Tunng wat te kort want de zang is wel degelijk mooi…soms wat saai en soms erg fraai, zoals bijvoorbeeld in Snails waarbij erg tegen Sufjan Stevens wordt aangeleund (ondanks het Notwist sausje).

Wat me aantrekt is de heldere, cleane akoestische gitaar in combinatie met de pruttelende elektronica. Het zijn wederom de kraakjes en bliepjes die hier een rol spelen in de aantrekkingskracht (een zwak van mij)
Het had van mij hier en daar wat minimaler en verfijnder mogen zijn. Soms oogt het wat volgepropt of te veel aan de oppervlakte.

Daarnaast vind ik de samples die in sommige nummers zijn verweven goed werken. (Iig in het afsluitende Coat Hangers) Het zorgt ook voor de nodige variatie.

Mooi album

Door de postrock referenties bij dit album gekomen. Desondanks is wat mij betreft het enige postrock element dat er geen duidelijke song structuur is, duidelijke kop en staart ontbreekt. Maar wat we hiervoor in de plaats krijgen is een fijne ambient met jazz en electronica elementen. Het zou zoals (veel) eerder gemeld zonder de piep en knor electronica volledig tot zijn recht komen maar wat zijn die piepjes, bliepjes, kraakjes, ritsels en frutsels een heerlijke kers op de al zo fijne taart. Ik heb het collectief pas enkele jaren geleden ontdekt. Maar dit is werkelijk wonderschoon. Op andere Kammerflimmer albums kan ik nog wel wat zwakke of mij minder goed passende nummers vinden maar dit is één sterk geheel.

Er ging een stil alarm af op 2 februari. Silent Alarm is 20 jaar geworden en voor mij een reden om het vinyl nog eens uit de hoes te halen voor een paar rondjes op de platenspeler.
Wat mij betreft is dit het beste album van deze Londense band die nog net voor de eeuwwisseling ontstond. Na Silent Alarm vind ik de muziek met elk album minder sterk geworden en hebben ze zichzelf nooit opnieuw kunnen uitvinden. Dit is uiteraard persoonlijk maar aan de scores hier op MuMe te zien hebben ze de eerste knaller nooit overtroffen. Ik ben ze (ondanks luisterpogingen van de laatste albums waarvan mij geen enkel nummer is bijgebleven) volledig uit het oog verloren.

Wat nu bij beluistering na 20 jaar weg is; het overrompelende effect op mij van dit debuut.
Wat gebleven is; de enorme bak energie die er nog steeds vanuit gaat. Wat een strak en gedreven album is dit.

Wat bij mij weggezakt was dat met Blue Light, She is hearing voices, So here we are en Compliments het aandeel 'rustigere' nummers best groot is. In mijn beleving was het zo goed als volledig doortrappen geblazen… of wellicht sloeg ik de rustige nummers destijds over. Ze vormen echter een fijne afwisseling met de uptempo nummers en laten de muzikale kwaliteiten zien.
Dat dit was weggezakt betekent dat ik het album als geheel ook te weinig heb geluisterd in de afgelopen jaren. Dat is zonde want wat mij betreft heeft deze parel nog altijd een mooi plekje net achter tijdgenoten Interpol (Turn on the Bright Lights), Editors (The Back Room) die ik nog net iets beter vind.... En dus toch nog steeds buitencategorie

stem geplaatst