Een melancholisch, soms droevig, maar veelal vrolijk en ijzersterk popalbum van Fulminacci. Fulminacci weet zoals gewoonlijk heel goed de balans aan te voelen tussen experiment en mainstream, en doet dat (met een paar duidelijke uitschieters) overtuigend in deze plaat. Hiervoor hoef je het Italiaans niet machtig te zijn (wat voor mij dan ook niet geldt).

Een fijnzinnig en lief, soms ruig, album met veel grijstinten die je meteen naar een regenachtige pubstraat in hartje Dublin brengen. Misschien helpt het dat ik dit schrijf in Dublin, maar de soundtrack van de stad anno 2026 is bij deze een feit.

Raye bewijst maar weer eens dat nummers opeens heel anders kunnen klinken in een groter geheel. Where Is My Husband! klonk voor mij in eerste instantie als een wat vervelende eendagsvlieg die hintte op een terugkeer van de neo-jazz-pop van Christina Aguilera e.d. Maar in het bredere verhaal van This Music May Contain Hope. klinkt het nummer opeens als een wan-HOOP-skreet in een jazz-Gen-Z-operette die over teleurstelling, hoop, liefde en vergiffenis gaat (en heel veel God zonder overweldigend te worden). Toegegeven: Raye’s nieuwste plaat is niet een album dat ik ieder moment van de dag kan opzetten. Bepaalde nummers zijn enorm veeleisend op de achtergrond. Maar mijn favorieten (Winter Woman, I Hate the Way I Look Today, Nightingale Lane, Joy) worden nog steeds grijsgedraaid.

stem geplaatst